Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Songlines. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Songlines. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 18 czerwca 2017

Harris Eisenstadt "Recent Developments" Songlines 2017, SGL16202

Harris Eisenstadt "Recent Developments" Songlines 2017, SGL16202
"Recent Developments" to najnowszy projekt kanadyjskiego (ale od lat mieszkającego i tworzącego w Nowym Jorku) kompozytora, perkusisty i bandlidera Harrisa Eisenstadta. Projekt jest dwudziestym albumem autorskim w karierze Eisenstadta (płyt przez niego współtworzonych ma juz w dyskografii ponad 40). Jego kompozycje poszukują szerokiego wachlarza tekstur polifonicznych / polirytmicznych i podkreślają bogatą różnorodność instrumentalną oraz podkreślają indywidualny charakter brzmienia każdego ze współpracowników. Niezwykła jest u Kanadyjczyka łatwość, z jaką wplata we współczesną jazzową tkankę odwołania do afrykańskiego folkloru i muzyki współczesnej - nierzadko czynione jednocześnie.

Do swojego najnowszego projektu udało mu się skaptować fantastyczną kolekcję muzycznych osobistości i indywidualności, która obejmuje flecistkę Annę Webber, fagocistkę i współpracowniczkę Roscoe Mitchella Sarę Schoenbeck, znakomitego trębacza i swojego długoletniego przyjaciela Nate'a Wooley'a, chicagowskiego puzonistę Jeba Bishopa, tubistę Dana Peck'a, oraz bandżystę Brandona Seabrooka ( znanego choćby z nagrań z Benem Allisonem), Eivinda Opsvika na basie i starego mistrza Hanka Robertsa na wiolonczeli (Bill Frisell, Tim Berne).

Sam Eisenstadt wskazuje liczne i różnorodne inspiracje, które legły u źródeł jego najnowszej muzyki - obok kompozytorskiej strategii i doświadczeń Henry'ego Threadgilla, Dave'a Douglasa i Johna Zorna wskazuje muzyke marokańskich Berberów z gór Atlasu, książki (choćby "Śmierć i życie wielkich miast amerykańskich" Jane Jacobs) i filmy ("The Sopranos" Davida Chase'a). Sama kompozycja zamyka się w czternastu częściach: sześciu sekcjach zespołowych i ośmiu dyskretnych, i skupionych sekwencji przejściowych, w których pojawiają się migawki materiału z części zespołowych. Są one jednak ponownie reinterpretowane w dosyć swobodnych podgrupach, złożonych z różnych instrumentalistów. Ale ponieważ nie obcujemy tu tylko z muzyką komponowaną - kolejną zmienną jest improwizacja. A Eisenstadt, jak mało to, potrafi wykorzystać znakomity potencjał swoich przyjaciół. Fascynująca płyta!
autor: Józef Paprocki

Anna Webber: flute
Sara Schoenbeck: bassoonNate Wooley: trumpet
Jeb Bishop: trombone
Dan Peck: tuba
Brandon Seabrook: banjoHank Roberts: cello
Eivind Opsvik: bass
Harris Eisenstadt: drums, compositions


1. Introduction 00:26
2. Prologue 00:57
3. Part 1 06:33
4. Interlude (group 1) 01:58
5. Part 2 06:27
6. Interlude (quartet) 01:37
7. Part 3 03:10
8. Interlude (duo) 00:27
9. Part 4 05:13
10. Interlude (group 2) 01:20
11. Part 5 05:33
12. Interlude (duo) 01:41
13. Part 6 02:53
14. Epilogue 02:18

płyta do nabycia na multikulti.com

środa, 14 czerwca 2017

Dálava "The Book of Transfigurations" Songlines 2017, SGL24082

Dálava "The Book of Transfigurations" Songlines 2017, SGL24082
Mikstura post rocka, progresywnego jazzu, surf rocka (a la Marc Ribot) i tradycyjnej muzyki Moraw znajdziemy na dopiero co wydanej w kanadyjskiej oficynie Songlines Records płycie zatytułowanej 'The Book of Transfigurations'. To tutaj swoje płyty wydają Benoît Delbecq, Fred Hersch, Wayne Horvitz, Robin Holcomb, Ben Monder, Theo Bleckmann, Dave Douglas, Han Bennink, Misha Mengelberg, Samuel Blaser, Brad Shepik, Peter Epstein, Michael Blake, Chris Speed, Tony Malaby, Jerry Granelli, Ellery Eskelin, Marty Ehrlich, Gordon Grdina, Gary Peacock, Paul Motian, czy Harris Eisenstadt.

Dálava, bo tak nazywa się ten niezwykły projekt, to efekt współpracy amerykańskiej śpiewaczki, czeskiego pochodzenia - Julii Ulehla i brooklyńskiego gitarzysty, ormiańskiego pochodzenia – Arama Bajakiana. Dodatkowo na płycie usłyszymy kwiat improwizatorów z Vancouver, czyli Peggy Lee (cello), Tyson Naylor (piano, organ, accordion), Colin Cowan (bass) i Dylan van der Schyff (drums).

Julia Ulehla, aktorka teatru eksperymentalnego, związana przez lata z Workcenter Jerzego Grotowskiego i Thomasa Richardsa, śpiewaczka z czułością sięgająca do morawskiej ludowizny znalazła w Bajakianie idealnego współpracownika. Aram Bajakian swoją debiutancką, autorską płytę wydał w Tzadik Records, ma za sobą dwie światowe trasy u boku Lou Reeda i ponad 100 koncertów z Diana Krall, podczas jej 'Glad Rag Doll Tour' w 2012 i 2013 roku. Współpracuje ponadto z Johnem Zornem, Yusefem Lateefem, gitarzystami Markiem Ribotem i Nelsem Cline'm, Jamesem Carterem, Hugh Masakelą, Jamaaladeenem Tacumą, Matem Manerim. Jest członkiem grupy Abraxas Shanira Blumenkranza, z którą dla Tzadik Records wydał dwie wspaniałe płyty: 'Book of Angels Volume 19' i 'Psychomagia'.

Mamy zatem grupę muzyków, wyposażonych w rzadko spotykane kompetencje, wśród których na plan pierwszy wysuwają się mistrzowski kunszt wykonawczy, ugruntowane wieloletnią współpracą porozumienie pomiędzy muzykami, nieposkromiona wyobraźnia i swoista artystyczna nieobliczalność, dająca tutaj bogate plony. Słychać tu między innymi rosochatość Toma Waitsa (The rocks began to crumble), punkową dezynwolturę (He’s bringing something for me), rozdzierający smutek ludowych pieśni (War). W rękach kanadyjskich muzyków, tradycyjne morawskie tematy przestają być eksponatami muzealnymi, nikt z muzyków zgromadzonych w studio nie zajmuje się ich odkurzaniem, lecz wpuszczają do tej tradycji nowe życie, a orzeźwione zmysłowymi improwizacjami zyskują one aspekt czegoś niepowtarzalnego. Muzyczna narracja prowadzona jest na granicy dwóch światów, świata realnego i surrealnego, dopiero z kolejną lekturą płyty jesteśmy w stanie określić, dokąd to wszystko zmierza, o czym właściwie jest ta opowieść. Niezwykła forma i klimat płyty sprawia, że trudno się od nie oderwać.

Jedna z najbardziej niezwykłych płyt tego roku!
autor: Tomasz Konwent

Julia Ulehla: vocal
Aram Bajakian: guitarPeggy Lee: celloTyson Naylor: piano, organ, accordion
Colin Cowan: bass
Dylan van der Schyff: drums
1. Seven pairs of eagles 02:35
2. Grass 03:05
3. The rocks began to crumble 04:15
4. Iron bars, iron lock 04:47
5. The bloody wall 05:43
6. You used to look like a lion 04:46
7. Red violet 02:04
8. Souling 02:55
9. War 04:00
10. Mother gave away her daughter 03:16
11. He’s bringing something for me 05:19
12. Carnival 02:29
13. Sell us your shirt 02:26

płyta do nabycia na multikulti.com

poniedziałek, 20 marca 2017

The October Trio featuring Brad Turner "Looks Like It`s Going To To Snow" Songlines 2011, SGL15752

The October Trio powstało w Vancouver w 2004 roku. Od początku tworzą je Josh Cole na kontrabasie, Dan Gaucher za perkusją i Evan Arntzen na saksofonach. W nagraniu płyty "Looks Like It`s Going To To Snow" gościnnie wziął udział trębacz Brad Turner, współpracownik Joe Lovano, Kenny'ego Wheelera, Johna Scofielda, Michaela Moore'a, Renee Rosnes, Kenny'ego Wernera, czy Erniego Wattsa. Panowie tworzący zespół nie tracą czasu na odgrywanie evergeenów, "Looks Like It`s Going To To Snow" to chwytająca za serce szkoła nowego jazzowego smaku, prawdziwa szkoła współczesności. Pozbawione pretensjonalności, oszczędne, perfekcyjnie zakomponowane struktury i improwizacje prowadzą do klarownych tematów, tchnących wyrafinowaną nowoczesną elegancją.

Dzięki The October Trio hasło "jazz" skrzy się świeżym, pociągającym blaskiem, muzycy przywołują esencję jazzowej ekspresji - improwizację. Przy tym nie wpadają w pułapkę estetyzacji. Dziesiątki hochsztaplerów i kombinatorów określa się mianem prawdziwych nowatorów, to niestety pochodna skrócenia drogi pomiędzy artystą a słuchaczem. Z tą płytą jest inaczej. Dziesięć kawałków, wqypełniających album, to jak pisał James Hale w DownBeat “the interplay between the dark, rich melodies and the rhythmic material Cole and drummer Dan Gaucher work with gives the recording its depth…a CD with a tangible sense of place.
autor: Mateusz Krępski

Evan Arntzen: tenor saxophone
Brad Turner: trumpet and flugelhorn
Josh Cole: acoustic bass
Dan Gaucher: drums

1. You're Trying Too Hard [6:06]
2. Found [5:58]
3. Springs [6:06]
4. Flip [0:49]
5. Give (Sidnye Carton) [8:16]
6. Stutter Step [1:42]
7. Looks Like It's Going To Snow [8:03]
8. Bird Colony [3:06]
9. The Progress Suite [16:37]
10. Wait [3:51]

płyta do nabycia na multikulti.com

środa, 25 stycznia 2017

Ryan Blotnick / Michael Blake / Scott Colberg / RJ Miller "Kush" Songlines 2016, SGL16182

Ryan Blotnick / Michael Blake / Scott Colberg / RJ Miller "Kush" Songlines 2016, SGL16182
Ryan Blotnick, amerykański gitarzysta pozostaje w Europie nieznany, w Polsce jest zupełnie nieznany, nie znalazłem na jego temat żadnej wzmianki. A szkoda, bo czytając amerykańską prasę wielokrotnie natrafiałem na jego nazwisko. Bill Milkowski w Jazz Times recenzując jego debiutancką płytę "Music Needs You" z 2008 roku napisał "raceful, evocative". Nate Chinen w New York Times "engagingly pensive".
Hank Shteamer w Time Out New York o tej amej płycie pisze “a record full of memorable melodies; gentle, reflective tunes [that] might actually have a shot at becoming 21st-century standards”. Kolejne płyty przynosiły kolejne wysokie noty w All About Jazz, New York Jazz Record, Cadence Magazine, DownBeat...

Jest zapraszany przez znakomitości amerykańskiego jazzu jak Michael Blake, Tyshawn Sorey, Dan Weiss, Mike Pride, Steven Bernstein, Ben Street, Kenny Wollesen, Marcus Rojas, Michael Attias, Gerald Cleaver, Avishai Cohen, Jeff Williams, i Lee Konitz. Komponuje muzykę do filmów, przekładał na język jazzu dorobek szalonego Włocha, Carlo Gesualdo. Wszystko to miało wpływ na ukształtowanie oryginalnego języka współczesnego jazzu, który przyciąga uwagę słuchacza.

Najnowsza płyta, taj jak poprzednie wydana przez amerykański Songlines, nagrana została w kwartecie - Ryan Blotnick na gitarze, Michael Blakena saksofonach tenorowym i sopranowym, Scott Colberg na kontrabasie i za perkusją RJ Miller. Dodatkowo w jednym utworze usłyszymy Jonny'ego Lama na pedal steel.

Płyta "Kush" nosi znamiona wypowiedzi totalnej, wszechogarniającej, kompletnej. Jednak rozczaruje się ten, kto szukał tu będzie jazgotliwej bomby, energetycznej eksplozji. Mamy tu bowiem do czynienia z "jazzowym stoicyzmem", niespieszną opowieścią, emocjonalnie bliższą muzyce z Appalachów niż z gwarnej, zatłoczonej wielkomiejskiej ulicy. Ryan Blotnick, zarówno, jako kompozytor jak i instrumentalista zdaje się nie podlegać prawidłom współczesności, presji otoczenia, nie daje zamknąć się pod butem czasu. Jego kompozycje ukazują wspaniałe i autentyczne życie wewnętrzne, pełne wrażliwości, filtrujące rzeczywistość osobnym spojrzeniem, skłonne do subtelnych refleksji. I muzycy, których zaprosił do studio podzielają jego osobne widzenie świata, wypełniają ten świat dźwiękami soczystymi i ascetycznymi zarazem. Ryan Blotnick wychodząc od tradycji amerykańskiego jazzu, operuje harmonią, dramaturgią, melodyką w sposób na wskroś nowoczesny, wzbogaca ją dodatkowo o wątki bluegrassowe, dokonując czułej syntezy tych doświadczeń. Płyta "Kush" to prywatny akt niepodległości o sile pokoleniowego manifestu!
autor: Krzysztof Szamot

Ryan Blotnick: guitar
Michael Blake: tenor and soprano saxophones
Scott Colberg: bass
RJ Miller: drums

special guest:
Jonny Lam: pedal steel (2)

1. Kush
2. Lunenburg
3. May Day
4. Churchy
5. Delaware
6. And Bright Snow
7. DX7
8. Spring

płyta do nabycia na multikulti.com

czwartek, 29 grudnia 2016

The Westerlies "The Westerlies" 2CD, Songlines 2016, SGL16172

The Westerlies "The Westerlies" 2CD, Songlines 2016, SGL16172
Czwórka przyjaciół, młodych muzyków z Seattle, którzy przenieśli się do Nowego Jorku by tu studiować na Juilliard oraz Manhattan School of Music, postanowiła założyć kwartet pod koniec 2011 roku odkrywając w toku eksperymentów własną, zbiorową barwę i brzmienie, które czerpie z amerykańskiej muzyki folk, indie rocka, jazzu i muzyki klasycznej. Przez następne dwa lata grali stale w obu miastach (Seattle i Nowym Joru), tworząc i wciąż rozwijając duży repertuar oryginalnych kompozycji. Na początku 2013 roku Westerlies zostali zaproszeni przez swojego nauczyciela z Seattle, przyjaciela i mentora, Wayne'a Horvitza, aby stworzyć własną interpretację jego oryginalnej muzyki. Oni przystali na to od razu - cała czwórka bowiem była już nieźle zaznajomiona z jego kompozycjami wykorzystując je i grając w rozmaitych zespołach. Po konsultacjach z Horvitzem wybrali szereg jego szereg melodii jazzowych, kompozycji muzyki filmowej i klasycznych utworów kameralnych z dorobku kompozytorskiego Horvitza ostatnich trzydziestu lat i zdecydowali się nagrać je wraz ze swoim mentorem podczas letniej rezydencji w San Juan Islands koło Waszyngtonu.

W tamtej, pierwszej sesji, towarzyszył im ich mentor - Wayne Horvitz. Teraz jednak do naszych rąk trafia najnowsza, podwójna płyta The Westerlies, będąca ich pierwszą w pełni autorską wypowiedzią. Autorską - także w sferze kompozycji. Muzycy przepracowali wszystkie te kompozycje w zupełnie niezwykły sposób - spędzili cztery tygodnie, grając po osiem, dziesięć godzin dziennie, tak że wchodząc do studia mieli te kompozycje dopracowane w najmniejszych detalach pod względem technicznym i strukturalnym.

Efekt tej pracy jest niesamowity - The Westerlies jawią się tutaj jako zupełnie nowe wcielenie Kronos Quartet. tym dziwniejsze, że złożone z dętych instrumentów. Są tu bowiem tylko dwie trąbki i dwa puzony. Ale mnogość inspiracji i odniesień, swoboda wypowiedzi i elokwencja, techniczna maestria i dopracowanie nagrania w najmniejszych nawet detalach jest zdumiewająco podobna. Pobrzmiewają w tej muzyce echa dokonań Billa Frisella, Wayne'a Horvitza, ale też dwudziestowiecznych amerykańskich kameralistów i minimalistów, echa muzyki świata i, nade wszystko, jazzu.

Podchodząc pierwszy raz do tego nagrania spodziewałem się nudy i przewidywalności. "dwie trąbki i dwa puzony, czym tu można zaskoczyć?" - myślałem. Ale to nagranie - rozpiętością odniesień, precyzją, ale też niesamowitą komunikatywnością muzycznego przekazu - dosłownie wbiło mnie w podłogę. Wszystko to podkreślą jeszcze niezwykle technicznie dopracowane nagranie (ponoć muzycy byli obstawieni mikrofonami z każdej możliwej strony tak, by uchwycić każdy możliwy kąt dźwięku) i takaż realizacja. Cudowne nagranie!
autor: Józef Paprocki

Riley Mulherkar: trumpet
Zubin Hensler: trumpet
Andy Clausen: trombone 
Willem de Koch: trombone

CD 1:
1. A Nearer Sun
2. So So Shy
3. New Berlin, New York
4. Saro
5. Although Of Course You End Up Becoming Yourself
6. The Beekeeper
7. Where’s The Music?
8. Double Situation
9. Lopez

CD 2:
1. The Shop
2. The Beach
3. Rue des Rosiers
4. Run On Down
5. Edomala
6. Ruddy Ducker
7. Songs My Mother Taught Me
8. All To Ourselves


płyta do nabycia na multikulti.com

wtorek, 22 listopada 2016

The Westerlies "Wish the Children Would Come On Home: The Music od Wayne Horvitz" Songlines 2014, SGL16062

The Westerlies "Wish the Children Would Come On Home: The Music od Wayne Horvitz" Songlines 2014, SGL16062
Czwórka młodych muzyków z Seattle, którzy przenieśli się do Nowego Jorku by tu studiować na w Juilliard oraz Manhattan School of Music, postanowiła założyć kwartet pod koniec 2011 roku odkrywając w toku eksperymentów własną, zbiorową barwę i brzmienie, które czerpie z amerykańskiej muzyki folk, indie rocka, jazzu i muzyki klasycznej. Przez następne dwa lata grali stale w obu miastach (Sesttle i Nowym Joru), tworząc i wciąż rozwijając duży repertuar oryginalnych kompozycji. Na początku 2013 roku westerlies zostali zaproszeni przez swojego nauczyciela z Seattle, przyjaciela i mentora, Wayne'a Horvitza, aby stworzyć własną interpretację jego oryginalnej muzyki. Oni przystali na to od razu - cała czwórka bowiem była już nieźle zaznajomiona z jego kompozycjami wykorzystując je i grając w rozmaitych zespołąch. Po konsultacjach z Horvitzem wybrali szereg jego szereg melodii jazzowych, kompozycji muzyki filmowej i klasycznych utworów kameralnych z dorobku kompozytorskiego Horvitza ostatnich trzydziestu lat i zdecydowali się nagrać je wraz ze swoim mentorem podczas letniej rezydencji w San Juan Islands koło Waszyngtonu.

Ponoć współpraca była dosyć trudna, ale na pewno była też owocna. Zaaranżowanie muzyki Horvitza na dwie trąbki, dwa puzony wsparte klawiszami i elektroniką samego kompozytora wcale nie przebiegało bez spięć. Każdy miał po prostu wizję muzyki, możliwości brzmieniowe w niej drzemiące i chciał ją zrealizować. Ale nie za wszelką cenę - kompromis wśród artystów wcale bowiem nie musi ucierać się łatwo, ale tu ostatecznie zwyciężyła muzyka. Bo Horvitz pozwolił zrobić z nią dużo, uznając partnerów w młodych muzykach, a oni sami wcale nie odrzucali wszystkich pomysłów mistrza chcąc realizować tylko własną wizję. Czasami więc starają się „ocalić” melodię, czasami klimat jakiejś kompozycji. Szukali oni - jak wspominają - inspiracji w pracach 'Butcha' Morrisa, barwiąc momentami kompozycje Horvitza w duchu zupełnie innej muzyki z Seattle mrokiem. Czasami poddają ją dekonstrukcji, ale zawsze przykuwa ona uwagę słuchacza. A w tak trudnym składzie instrumentalnym wcale nie było to sprawą łatwą. Polecam gorąco!
autor: Marek Zając

Riley Mulherkar: trumpet
Zubin Hensler: trumpet
Andy Clausen: trombone
Willem de Koch: trombone
Wayne Horvitz: keyboards and electronics

1. Please Keep That Train Away from My Door
2. 9/8
3. Sweeter Than the Day
4. Interlude 1
5. Triads
6. The Band with Muddy
7. You Were Just Here
8. Interlude 2
9. The Circus Prospered
10. Home
11. Waltz from Woman of Tokyo
12. Interlude 3
13. Love, Love, Love
14. Barber Shop
15. The Store, the Campfire
16. Wish the Children Would Come On Home


płyta do nabycia na multikulti.com

poniedziałek, 21 listopada 2016

Equilibrium "Liquid Light" Songlines 2014, SGL16082

Equilibrium "Liquid Light" Songlines 2014, SGL16082
Trzecia płyta tego europejskiego trio (norweska wokalistka - ale grająca tu także na saksofonie i odpowiadająca za elektronikę - Sissel Vera Pettersen, Mikkel Ploug - duński gitarzysta oraz pochodzący z Belgii klarnecista Joachim Badenhorst) nie przynosi stylistycznej rewolucji, ale też jakby wznosi muzykę na wyższy poziom. Odczytywać można to na wielu płaszczyznach - muzyka zdaje się być bardziej abstrakcyjna niż na wcześniejszych albumach, bardziej "wolna" od stylistycznych szufladek, a i porozumienie pomiędzy tworzącymi trio partnerami zdaje się sięgać dużo głębiej niż poprzednio.

Znów za pulpitem kompozytorskim stanęła cała trójka i każdy z muzyków najsilniej odciska piętno na własnych kompozycjach. Muzyka jest dziwna i piękna, czasami ekstatyczna, czasami niemal groteskowo przerysowana. Tworzą niezwykłe przestrzenie, ale słuchając tego nagrania od razu nasuwa się pytanie o granice współczesnego jazzu - czy jazzem jest to wszystko w czym obecna jest improwizacja? Bo jeśli tak, to niewątpliwie muzyka Equilibrium jazzem jest (lub może "post-jazz" byłby odpowiedniejszy), jeśli natomiast nie jest to jedyne kryterium, to śmiem wątpić czy z jazzem jeszcze mamy tu doczynienia. Pobrzmiewa w tej muzyce całą masa wpływów i zapożyczeń - z postrocka, folku, minimalizmu, ze współczesnej muzyki komponowanej, ale i klasycznej również. Równocześnie jednak wykorzystują oni swoje instrumenty w dosyć tradycyjny sposób, stosunkowo mała jest tu dźwiękowych preparacji, a wszystko zagrane jest od początku do końca serio, bez ucieczek w pastisz czy dźwiękowy żart. Brzmieniowo wciąż jeszcze - tak jak w przypadku poprzednich realizacji tria - jest to niezwykle świeże i pełne pieczołowitości jeśli chodzi o najmniejsze nawet detale. I także to sprawia, że słucha się muzyki Equilibrium znakomicie i wiele razy odkrywać można ją na nowo.
autor: Marcin Zając

Sissel Vera Pettersen: voice, soprano saxophone, live electronics
Mikkel Ploug: electric and acoustic guitars
Joachim Badenhorst: clarinet, bass clarinet

1. Praha
2. Eupnea
3. Thalassa
4. Totemic I
5. Totemic II
6. Respire
7. Oslo from Above
8. Air
9. Grundtvig Coral
10. Motels Mono
11. Hiro
12. Sweep
13. Laglio
14. Statolith
15. Comacina Dreaming


płyta do nabycia na multikulti.com

sobota, 8 października 2016

Gregg Belisle-Chi "Tenebrae" Songlines 2016, SGL16132

Gregg Belisle-Chi "Tenebrae" Songlines 2016, SGL16132
Debiutancki album młodego gitarzysty Gregga Belisle-Chi pochodzącego z Seattle to płyta niemalże solowa. Tylko w trzech utworach partneruje mu wokalizami Chelsea Crabtree.

Niemała to odwaga ze strony muzyka bo nagranie solowego to trudność nie lada. Jak przykuć swoją improwizacją uwagę słuchacza grając solo? Słuchacza przyzwyczajonego do tysięcy bodźców serwowanych mu niemal 24 godziny na dobę zewsząd w coraz bardziej wymyślny sposób. Ale muzyka Gregga Belisle-Chi broni się swoją aurą tajemniczości i piękna, sięgając do wielu rozmaitych nurtów i gatunków. Jest to improwizacja ale jakby tylko odnosząca się do świata jazzu, a nie wprost z niego czerpiąca. Więcej tu w moim odczuciu odniesień do muzyki klasycznej dwudziestego stulecia, do dorobku Ligettiego i Bartoka, chociaż są też bardzo wyraźne wpływy Bena Mondera. Ale to nie wszystko - w swoich nagraniach wykracza on daleko poza te idiomy sięgając choćby do alternatywnej tradycji spod znaku Johna Fahey'a, czy choćby i "avant-folkowej" tradycji znanej ze znakomitych dokonań Robin Holcomb.

To muzyka która uwodzi swym skupieniem i jest niezwykle wyrazista - także dzięki głębi brzmienia Gregga Belisle-Chi. Świetny album.
autor: Marek Zając

Gregg Belisle-Chi: guitar 
Chelsea Crabtree: voice (1, 3, 7)

1. Resurgam
2. Tragedian
3. Speech
4. Victim (Reprise)
5. Fear and Trembling
6. Victim
7. Sabbaths X (1998)




płyta do nabycia na multikulti.com

sobota, 16 lipca 2016

Wayne Horvitz "Some Places Are Forever Afternoon (11 Places for Richard Hugo)" Songlines 2016, SGL16122

Wayne Horvitz "Some Places Are Forever Afternoon (11 Places for Richard Hugo)" Songlines 2016, SGL16122
Do swojego nowego, dużego projektu, powstałemu dzięki wsparciu San Francisco’s Shifting Foundation pianista i keyboardzista Wayne Horvitz zaprosił muzyków, z którymi na co dzień współpracuje w ramach zespołów Sweeter Than the Day oraz the Gravitas Quartet. Sama płyta jednak na zdecydowanie pozamuzyczny kontekst - powstała w hołdzie znakomitemu amerykańskiemu poecie Richardowi Hugo (1923-1982). O ile jednak często w takich przypadkach tworzy się piosenki, to zamysł Horvitza był inny - starał się on napisać utwory instrumentalne opowiadające o wierszach Hugo, o miejscach w których powstały, albo też takich które opisywał w swojej poezji. Przed powstaniem tych kompozycji Wayne Horvitz wraz z córką podróżował zresztą po tych miejscach, zamieszkał też na czas jakiś w domu Richarda Hugo w takich samych warunkach w jakich żył tam poeta (bez ogrzewania i bieżącej wody), by bardziej zbliżyć się do jego życia i poznać jego twórczość także od tej strony.

Sam Horvitz mówi o tym nagraniu tak: "...Muzyka jest dość uporządkowana, w sposób, który nie jest dla mnie typowy. Myślę, że stało się tak pod wpływem wierszy. Wszystko to są utwory instrumentalne, będące same w sobie czymś większym niż tylko pretekstem do improwizacji i zespołowej gry, choć oczywiście występują też te elementy... wiersze Hugo są z natury muzyczne ze względu swój dźwięk, sposób ich deklamacji, i ich strukturze. Niektórzy kompozytorzy i poeci, i pisarze, pracują bardzo metodycznie, aż zbudują kompletną strukturę, jej zarys, a następnie całkowicie się w niej zanurzają, zatracają. Wierzę, Hugo, jak niektórzy pisarze, których znam, a na pewno i niektórzy kompozytorzy (w tym także i ja), skłonny był zatrzymania się gdzieś w tym procesie i zobaczenia, dokąd go to doprowadziło. Ale ja też jestem pewien, że jego wiersze zostały przygotowane, poprawione, ponownie rozpatrzone i raz jeszcze starannie zapisane."

I rzeczywiście nie jest to typowa dla Wayna Horvitza muzyka. Raz, że ma zdecydowanie delikatny, spokojny, ilustracyjny charakter. Dwa - z racji na mnogości odwołań i inspiracji. Badając twórczość poety Horvitz przeczytał, że Hugo bardzo dużo słuchał radia i lubił muzykę, która pojawiała się tam, wszystko od "Mozarta, Benny Goodman, Brahmsa i Ellingtona po Billego Haleya". I taka też jest muzyka Horvitza - czasami przynosząca odwołania choćby do country i zupełnie wyjątkowych na tym polu dokonań Billa Frisella ["in some other home (The Only Bar in Dixon)"], kiedy indziej to niemal czysty, delikatny straightahead (no, może z dalekimi echami boogie woogie) jak w przypadku "all weather is yours no matter how vulgar? (Fairfield)". Zawsze pobrzmiewa w tym jazz i swing, chociaż przyznał się, że gdzieniegdzie ukryty jest naprawdę głęboko. I chociaż nie ma tu szaleństwa to każda z kompozycji w pełni pokazuje niezwykłą klasę i cudowne brzmienie każdego z partnerujących liderowi muzyków. Na mnie największe wrażenie robi tu kornecista Ron Miles oraz grająca na wiolonczeli Peggy Lee. A i sam Horvitz, także za klawiaturą fortepianu, sprawdza się znakomicie.

Zasłuchany w tej muzyce z tym większą ochotą sięgnę po wiersze Richarda Hugo, bo jeśli są takie jak muzyka Horvitza, to Hugo był naprawdę znakomitym poetą. A płytę - polecam gorąco.
autor: Marek Zając

Wayne Horvitz: piano, Hammond B-3, electronics, compositions
Ron Miles: cornet
Sara Schoenbeck: bassoon
Peggy Lee: cello
Tim Young: guitar
Keith Lowe: bass
Eric Eagle: drums

1. Money or a story (The Milltown Union Bar)
2. those who remain are the worst (Three Stops to Ten Sleep)
3. you drink until you are mayor (Dixon)
4. Nothing dies as slowly as a scene (Death of the Kapowsin Tavern)
5. all weather is yours no matter how vulgar? (Fairfield)
6. the beautiful wives (Missoula Softball Tournament)
7. for Jim and Lois Welch (Cataldo Mission)
8. in some other home (The Only Bar in Dixon)
9. The car that brought you here still runs (Degrees of Gray in Philipsburg)
10. last place there (for Richard Hugo)
11. You must have stayed hours (Driving Montana)
12. Some places are forever afternoon (West Marginal Way)


płyta do nabycia na multikulti.com

niedziela, 26 czerwca 2016

Harris Eisenstadt / Nate Wooley / Chris Dingman / Pascal Niggenkemper / Matt Bauder "Canada Day IV" Songlines 2015, SGL16142

Harris Eisenstadt / Nate Wooley / Chris Dingman / Pascal Niggenkemper / Matt Bauder "Canada Day IV" Songlines 2015, SGL16142
Niektórzy twierdzą, że to podsumowanie dotychczasowej działalności zespołu, ale w moim odczuciu to raczej skierowanie się w głąb tworzonej dotąd muzyki. Na albumie "Canada Day IV" to, co najistotniejsze dzieje się wtedy, gdy kwintet rozpada się na duety i tria, które ze sobą dialogują i wchodzą w interakcje.

Tak zresztą podchodzi do tego sam autor kompozycji i lider grupy Harris Eisenstadt, który opowiadając o kulisach powstawania tego materiału mówi, iż zaczął budować koncepcję poszczególnych kompozycji od małych składów i dopiero potem z tych duetowych, triowych czy solowych partii budował większe struktury. Oczywiście wciąż pozostaje aspekt niekontrolowany przez lidera czyli improwizacja, ale jej zakres określa z góry kanadyjski perkusista.

Wydaje mi się, że ta nowa odsłona projektu "Canada Day" ma związek z innym zespołem Eisenstadta, a mianowicie dwoma odsłonami kwartetu Golden State - to właśnie tam bowiem budował poszczególne utwory w taki sposób i chyba postanowił spróbować czegoś nowego także ze swoim najbardziej doświadczonym i silniej osadzonym w jazzowej tradycji projektem. Sama gra Eisenstadta także nieco się zmieniła, chociaż w dalszym ciągu opiera on swoje perkusyjne brzmienia na afrykańskich, polirytmicznych tradycjach. Jak opowiada, w ciągu ostatnich lat, zafascynowała go silnie muzyka latynoska i będąca jej częścią kubańska tradycja Bata. I wyraźnie słychać to w jego grze, która nabrała jeszcze większej lekkości i płynności.

Te zmiany mają jeszcze jeden efekt, i jak spojrzeć na to z dystansu, to wcale nie powinien być on zaskakujący - muzyka zyskała bardziej zespołowy, kolektywny charakter. I chociaż każdy z instrumentalistów tworzących zespół może się tu wykazać i zaznaczyć swoją obecność, to poprzez rozbudowanie całemu systemu małych struktur i kolektywów, są jeszcze silniej związani jako całość. Ale Nate Wooley, Matt Bauder czy Pascla Niggenkempler nie tracą przy tym nic ze swojej kreatywnej mocy - ich partie, indywidualne brzmienie, decydują w równej mierze o wartość płyty i zespołu, jak wprowadzane konsekwentnie w życie stylistyczne koncepcja lidera. To świetny zespół, który nie rezygnując z indywidualnych osobowości, potrafi ukazać kolektywną moc i potęgę grania, wcale przy tym nie powalając zespołową energią.

A tak w ogóle - przy wszystkich złożonościach muzyki Eisenstadta - to w dalszym ciągu kawał świetnego jazzu.
autor: Marcin Jachnik


Nate Wooley: trumpet
Matt Bauder: tenor saxophone
Chris Dingman: vibraphone
Pascal Niggenkemper: bass
Harris Eisenstadt: drums, compositions

1. After Several Snowstorms
2. Sometimes It's Hard to Get Dressed in the Morning
3. Let's Say It Comes in Waves
4. Life's Hurtling Passage Onward
5. What Can Be Set to the Side
6. What's Equal to What
7. Meli Melo






płyta do nabycia na multikulti.com

piątek, 17 czerwca 2016

Michael Blake "Fulfillment" Songlines 2016, SGL16152

Michael Blake "Fulfillment" Songlines 2016, SGL16152
W ciągu ostatnich 10 lat, nowojorski saksofonista Michael Blake wracał wielokrotnie do Vancouver, skąd wyemigrował w 1986 roku. Tam powstawały znakomite albumy, nagrane z towarzyszeniem przedstawicieli kanadyjskiej sceny kreatywnego jazzu. "Amor de Cosmos" (2007), z udziałem Chrisa Gestrina, Dylana van der Schyffa i André Lachance'a. "The Grand Scheme of Things" (2012) z jego Variety Hour quartet (Gestrin, van der Schyff i JP Carter).

Jego najnowszy album wydaje się być artystycznie najbardziej ambitnym, z dotąd zrealizowanych projektów, można go porównać chyba tylko z rozmachem "Kingdom of Champa" (1997), na której Michael Blake w doborowym składzie połączył dwa odległe światy muzyczne – dawny (tradycyjnej muzyki wietnamskiej) i współczesny (zakręconego nowojorskiego jazzu).

"Fulfillment" to swoisty hołd oddany ofiarom, jednego z przemilczanych faktów, z XX wiecznej historii Kanady, kiedy to w 1914 roku zawrócony został japoński frachtowiec, na którego pokładzie było kilkuset emigrantów z Indii (głównie Sikhów). Był to efekt działalności, rosnących w siłę kanadyjskich nacjonalistów, głoszących rasistowski postulat "Białego kraju i białej Kolumbii Brytyjskiej".

Michael Blake, saksofonista legendarnej Lounge Lizards Johne’a Luriego, autor chyba najciekawszych, najbardziej subtelnych, kameralistycznych tematów tego kolektywu, skomponował niezwykłą suitę, która w oryginale nosiła tytuł "The Komagata Maru Blues". Będąca uosobieniem tzw. trzeciej drogi we współczesnej muzyce płyta, nie jest skrzyżowaniem odmiennych idiomów - kreatywnego jazzu, muzyki etnicznej i muzyki klasycznej. Te światy pozostają sobą, łączą się one razem, dialogują ze sobą, wyłaniają się z siebie. Przez cały czas utrzymują swoją osobność i specyfikę.

Niebagatelna w tym zasługa doskonałych partnerów, zaproszonych do nagrania płyty, na trąbce i live elktronice usłyszymy J.P. Cartera, Peggy Lee na wiolonczeli, Chris Gestrin na klawiszach, Rona Samwortha na gitarze i banjo, André Lachance na kontrabasie i Dylana van der Schyffa za perkusją. Dodatkowo usłyszymy Aram Bajakian na gitarach, wokalistkę Emmę Postl i tablistę Neelamjita Dhillona.

Jest w "Fulfillment" jakaś intymność, duchowość i surowość, która rozpisana na siedmioosobowy zespół z towarzyszeniem trójki gości specjalnych chwyta za serce.

Oddając płytę do rąk słuchaczy napisał “I hope listeners are moved emotionally by the subliminal message of how important it is that we as a society must listen to each other. Even in intense and dense situations the best music is the result of skill and empathy so that everyone is involved in the process of creating something coherent. It’s really reflective of the democratic process.”

Warto wsłuchać się w to wyjątkowe po wielokroć nagranie, można tu znaleźć wiele inspirujących doznań.
autor: Mariusz Zawiślak

Michael Blake: tenor & soprano saxophones
J.P. Carter: trumpet, electronics
Peggy Lee: cello
Chris Gestrin: piano, microMoog
Ron Samworth: electric guitar, banjo
André Lachance: bass
Dylan van der Schyff: drums, percussion

special guests:
Aram Bajakian: acoustic & electric guitar (only on tracks 1, 6, 7)
Emma Postl: voice (only on tracks 1, 3)
Neelamjit Dhillon: tabla (only on track 7)

1. Sea Shanty
2. Perimeters
3. The Ballad of Gurdit Singh
4. Arrivals
5. Departures
6. Battle at Baj Baj
7. Exaltation
8. The Soldier and the Saint



płyta do nabycia na multikulti.com

piątek, 4 marca 2016

Tony Malaby Cello Trio [Tony Malaby / Fred Lonberg-Holm / John Hollenbeck] "Warblepeck" Songlines 2008, SGLSA15742

Tony Malaby Cello Trio [Tony Malaby / Fred Lonberg-Holm / John Hollenbeck] "Warblepeck" Songlines 2008, SGLSA15742
Tony Malaby na nowojorskiej scenie jazzowej wydaje się być niemal wszechobecny. Ten nadzwyczaj ceniony i rozchwytywany saksofonista zdobywał doświadczenie z Liberation Music Orchestra Charliego Hadena oraz prowadzonym przez Paula Motiana Electric Be-Bop Band i miał już w dorobku udział w bodaj pięćdziesięciu sesjach nagranianiowych, nim w 2000 roku zadebiutował w końcu jako lider własnego zespołu. Od tego czasu nagrał niezliczoną ilość albumów z własnymi grupami i jako sideman, koncertując i nagrywając ze większością cenionych instrumentalistami po obu stronach Atlantyku.

Niekonwencjonalny skład instrumentalny na płycie "Warblepeck" jest dosyć unikalny w dyskografii Malaby'ego. Gdy nagrywano tą płytę był on znany i ceniony jako lider małych, akustycznych comb. A tu zaprosił awangardowego wiolonczelistę Freda Lonberg-Holma (muzyka który studiował u Braxtona i Mortona Feldmana), wzbogacającego akustyczny dźwięk całą plejadą efektów i elektroniki; a także perkusistę John Hollenbecka, znanego z melodycznego zacięcia i wykorzystywania niezliczonych drobnych instrumentów perkusyjnych z rozmaitych - nierzadko egzotycznych - kultur. Efekt takiego połączenia po prostu musi być niezwykły.

Sam Malaby czerpiąc tu inspirację z form sztuki niezwiązanych z jazzem i muzyką bezpośrednio - z abstrakcyjnych filmów Stana Brakhage'a, ekspresjonistycznych obrazów Cy Twombly'ego i niemych filmów Bustera Keatona. Wpływa to na jego frazowanie, narrację i czyni to nagranie zuchwałym eksperymentem. Pozwala jednak także na ominięcia typowych pułapek saksofonowej tradycji, a jego wirtuozeria instrumentalny osiąga szczyty gdy na saksofonie imituje choćby i dźwięk rogów w wysokich kadencjach, bez żadnej modulacji i elektronicznego przetwarzania dźwięku. Jego ochrypły tenor wprowadza pointylistyczne akcentami (Anemone), całą gamę głośnych pomruków (Warblepeck), ale potrafi zagrać też cudownie wijące się liryczne glissando na sopranie (Scribble Boy) i badać możliwości chromatyczne tego składu (Remolino). Gdy zestawić to z wszechstronnością Lonberg-Holma (zwłaszcza gdy używa on bogatej palety elektronicznych efektów) i arsenałem Hollenbecka - otrzymujemy bogactwo zmieniających się niczym w kalejdoskopie faktur i kolorów.

Muzyka jest fantastyczna i zaskakująca, i wciąż jeszcze poraża świeżością brzmienia mimo, że od ukazania się tej płyty minęło już kilka lat. Polecam!
autor: Marek Zając

Tony Malaby: tenor saxophone, soprano saxophone
Fred Lonberg-Holm: cello, electronics 
John Hollenbeck: drums, marimba, xylophone, glockenspiel, melodica, small kitchen appliances

1. Warblepeck
2. Jackhat 1
3. Two Shadows
4. Waiting Inside
5. Fly on Wall / Remolino
6. Anemone
7. Anemone Vamp
8. Sky Church
9. Scribble Boy
10. Jackhat 2
11. Chicotaso


płyta do nabycia na multikulti.com

poniedziałek, 29 lutego 2016

François Houle / Havard Wiik "Aves" Songlines 2013, SGL16012

François Houle / Havard Wiik "Aves" Songlines 2013, SGL16012
Ten projekt powstał z inspiracji Kena Pickeringa, dyrektora artystycznego Vancouver International Jazz Festival. Houle jest Kanadyjczykiem i przez 25 lat mieszkał w Vancouver (chociaż sam pochodzi z okolic Montrealu). Gdy więc okazało się, iż w 2009 roku Havard Wiik, norweski, ale mieszkający w Berlinie pianista, będzie gościł wraz z własnym triem na festiwalu - pojawiła się idea by taki duet zaistniał. Każdy z muzyków przyniósł do tego duetu własne kompozycje i od pierwszej chwili między partnerami zaiskrzyło. I to jak!

Havard Wiik
Taka też była muzyka na sesji nagraniowej - krzyżuje się tutaj free jazz z muzyką współczesna i klasyczną, komponowaną. Obaj partnerzy poruszają się właściwie na granicy różnych gatunków czerpiąc - nie tylko podczas tej sesji - z rozmaitych stylisk i kierunków, wszystko tą mieszając jeszcze z rozmaitymi technikami improwizatorskimi i kompozytorskimi. Od pierwszego utworu słychać też fascynację obu sztuką kontrapunktu - na tym oparty jest choćby "Nomenclatural", który po wprowadzeniu melodii serwuje słuchaczom cały kalejdoskop kontrapunktów o różnej wartości energetycznej. Niezwykle gęste emocjonalnie są "Letter to György L." (jedyna na płycie kompozycja innego kompozytora, Benoîta Delbecqa) oraz improwizowany "Ged's Shadow".

W moim jednak odczuciu najciekawszą na płycie jest kompozycja François Houle'a "Woodhoopoe" w której pobrzmiewając rozmaite stylistyki jazzu i współczesności, ale można się tu doszukać także odwołań do muzyki afrykańskiej czy też współczesnych dokonań choćby Colina Stetsona.

Świetne, współczesne nagranie, potrafiące zaskoczyć i zafrasować każdą minutą muzyki.
autor: Józef Paprocki

François Houle: clarinet
Havard Wiik: piano

1. Father Demo
2. Sparrowhawk
3. Earth / Sea
4. Nomenclatural
5. Zirma
6. Fallen Angel
7. Ged's Shadow
8. Letter to György L.
9. Aporetic Dreams
10. Meeting on a Line
11. Ursula's Dream
12. Woodhoopoe
13. Hello Blackbird
14. Strobe




płyta do nabycia na multikulti.com

piątek, 5 lutego 2016

Harris Eisenstadt / Sara Schoenbeck / Nicole Mitchell / Mark Dresser "Golden State" Songlines 2013, SGL16022

Harris Eisenstadt / Sara Schoenbeck / Nicole Mitchell / Mark Dresser "Golden State" Songlines 2013, SGL16022
Perkusista Harris Eisenstadt, urodzony w Toronto Kanadyjczyk, od lat jest jednym z filarów nowojorskiej sceny jazzowej. Jest instrumentalistą niezwykle cenionym, ale został już lata temu dostrzeżony także jako lider własnych projektów. Jest bowiem jednym z tych muzyków, którego gra jest wspaniale osadzona w jazzowej tradycji z jednej, otwarta na nowości z drugiej, a do tego jeszcze za każdym z jego projektów stoi jakaś idea i przemyślany pomysł na jego realizację.

Kwartet Golden State to projekt w dorobku Eisenstadta dosyć wyjątkowy. Mało w nim bowiem bezpośrednich odniesień do swingu czy klasycznego jazzu lat pięćdziesiątych ubiegłego stulecia (w czym kanadyjski muzyk lubował się do tej pory). Eisenstadt tworzy tym razem muzykę polirytmiczną, łączącą odwołującą się do jazzu improwizację oraz współczesną muzykę kameralną wywiedzioną z klasycznej tradycji.

Kompozycje swe Eisenstadt buduje z oszczędnie dozowanych impulsów i interakcji. Pozostawia to poszczególnym solistom - spełniają tę rolę wymiennie wszyscy instrumentaliści kwartetu - bardzo dużo przestrzeni na improwizację, czasami bardzo luźno odwołującą się pierwotnych kompozycji. Czasami, w moim odczuciu, budują oni jakby labirynt, nakładając je po kolei na siebie. Nie tracą jednak z pola widzenia ani na chwilę celu i konsekwentnie zamykają poszczególne utwory w domknięte, skończone i zwarte formy. Cudownie brzmią harmonie budowane przez flet i fagot, a Mark Dresser, jeden z najważniejszych kontrabasistów współczesnego free jazzu, znakomicie partneruje liderowi zespołu w tworzeniu coraz to nowych, politonalnych kontrastów.

Efektem jest płyta znakomita i przekonująca w każdym swym elemencie - od pomysłu, przez realizację po końcowy efekt - od kompozycji, przez instrumentację po zamkniętą formę poszczególnych utworów jak i całej płyty. I chociaż obcujemy z muzyką nie dla każdego odbiorcy jazzowej tradycji w pełni przekonującą - to płytę tę bardzo polecam!
autor: Józef Paprocki

Nicole Mitchell: flute
Sara Schoenbeck: bassoon
Mark Dresser: contrabass
Harris Eisenstadt: drums

1. What is a Straw Horse, Anyways?
2. It is Never Safe to Be
3. Dogmatic in Any Case
4. Unless All the Evidence is In
5. Sandy
6. Especially Preposterous Assertions
7. Flabbergasted by the Unconventional



płyta do nabycia na multikulti.com

sobota, 19 grudnia 2015

Bill Frisell "Richter 858" Songlines 2005, SGL25512

Bill Frisell "Richter 858" Songlines 2005, SGL25512
"Richter 858" to unikalny projekt dedykowany malarstwu Gerharda Richtera, niemieckiemu artyście, który przeszedł bardzo długą drogę od pop-artu do abstrakcji (od lat 60. do współczesności). Gdy David Breskin, amerykański poeta, publicysta, producent muzyczny przygotowywał książkę/katalog Gerharda Richtera, w związku z jego retrospektywą w USA zaprosił do współpracy Billa Frisella, z którym znał się od dawna. Frisell, jeden z najważniejszych muzyków jazzowych miał przygotować oryginalny materiał muzyczny, który miał być integralną częścią książki "Richter 858".

Wydana przez kanadyjską wytwórnię Songlines Recordings płyta zawiera osiem kompozycji/improwizacji, zagranych przez muzyków, z którymi Frisell współpracuje często, chociażby w formacji Intercontinentals. Oprócz Billa Frisella na gitarach i elektronice usłyszymy wiolonczelistę Hanka Robertsa, skrzypaczkę Jenny Scheinman i altowiolinistę Eyvinda Kanga.

Cztery instrumenty strunowe, czterech wybitnych improwizatorów, Frisell - kompozytor wyjątkowy, wszystko to daje zdumiewający efekt, uruchamiający w słuchaczu pokłady wrażliwości, raczej skrywane głęboko. O malarstwie Gerharda Richtera pisze się w samych superlatywach, Magnus Linklater z The Times cytuje dyrektora generalnego National Gallery of Scotland John Leighton, który mówi o Richterze, jako o najbardziej wpływowym i ważnym żyjącym artyście, Robert Clark z Guardiana pisze o malarstwie Richtera, że jest bardzo inteligentne i głęboko zmysłów, a Mark Brown z Telegraph w sobie właściwy sposób robi następujące porównanie: Gerhard Richter jest malarzem współczesnym jak Miles Davis jest jazzem (Gerhard Richter is to modern painting what Miles Davis is to jazz). 

Strunowy kwartet Billa Frisella w ośmiu miniaturach muzycznych daje muzyczną impresję, czasami ich muzyka jest tajemnicza i subtelna, innym razem surowa w swoim realizmie. Raz abstrakcyjna, innym razem romantyczno-nostalgiczna. W poszukiwaniu wspólnego mianownika sztuki wizualnej i dźwiękowej "Richter 858" jest dziełem wyjątkowym.

Warto poświęcić sporo uwagi książeczce do płyty, są tam reprodukcje obrazów Richtera, wywiady z Billem Frisellem i Davidem Breskinem.
autor: Mariusz Zawiślak

Bill Frisell: guitars & electronics
Hank Roberts: cello
Jenny Scheinman: violin
Eyvind Kang: viola

1. 858-1
2. 858-2
3. 858-3
4. 858-4
5. 858-5
6. 858-6
7. 858-7
8. 858-8


płyta do nabycia na multikulti.com