Motif [Eivind Lonning / Atle Nymo / Michael Thieke / Havard Wiik / Hakon Mjaset Johansen / Ole Morten Vagan] "My Head Is Listening" Clean Feed 2016, CF395

Motif [Eivind Lonning / Atle Nymo / Michael Thieke / Havard Wiik / Hakon Mjaset Johansen / Ole Morten Vagan] "My Head Is Listening" Clean Feed 2016, CF395

Motif [Eivind Lonning / Atle Nymo / Michael Thieke / Havard Wiik / Hakon Mjaset Johansen / Ole Morten Vagan] "My Head Is Listening" Clean Feed 2016, CF395

To chyba trzecie ich autorskie nagranie, ale tym razem Motif poszerza skład do sekstetu - Axela Dornera na trąbce zastępuje Eivind Lonning, a do składu dołącza jeszcze klarnecista Michael Thieke. I chyba te dwie zmiany sprawiają, że muzyka nabiera nieco bardziej przewidywalnego charakteru i bliżej jej do jazzowej tradycji zabarwionej jednak nieco awangardowym sznytem, ale o trzecionurtowej proweniencji. 

Dalej jednak wyraźnie obecne są tu odwołania do post-bopu ze szczególnym uwzględnieniem dokonań Charlesa Mingusa (liderem zespołu jest tu także basista - Ole Morten Vagan), ale już improwizowane partie, mają zdecydowanie bardziej otwarty charakter. W porównaniu z drugim albumem słychać jednak wyraźnie brak wolnego ducha jaki był dla muzyki zespołu Dorner, jednak - jak to w życiu bywa - zespół zyskuje bardziej konsekwentne, mniej eklektyczne brzmienie i charakter. Z drugiego nagrania pozostała jednak swoboda autorskiej wypowiedzi poszczególnych instrumentalistów, co nadaje każdej zagranej tu solówce czy improwizacji wyrazisty, ale i osobisty charakter. Mniej tu sztywnego gorsetu, więcej oddechu. Paleta środków wyrazu, tych stricte free jazzowych, uległa tu zdecydowanemu poszerzeniu, a muzycy czerpią zarówno z tradycji, jak i dorobku współczesnej - tak jazzowej jak i klasycznej - awangardy. Ciekawe kompozycje, świetne porozumienie wewnątrz zespołu, owocuje znakomitą, chociaż wcale nie szaloną płytą. 

autor: Józef Paprocki

Eivind Lonning: trumpet
Atle Nymo: tenor saxophone and bass clarinet
Michael Thieke: clarinet
Havard Wiik: piano
Hakon Mjaset Johansen: drums
Ole Morten Vagan: double bass

1. My Head Is Listening
2. Beams, Dreams and Automobiles
3. Little Cage
4. Ich Bin Ein Belieber
5. Ballroom Glitch
6. The Guns Of Amarone, Episodes 1 & 2
7. Lontano Sea

płyta do nabycia na multikulti.com

Free Fall [Ken Vandermark / Havard Wiik / Ingebrigt Haker Flaten] "Gray Scale" Smalltown Superjazzz 2010, STSJ193CD

Free Fall [Ken Vandermark / Havard Wiik / Ingebrigt Haker Flaten] "Gray Scale" Smalltown Superjazzz 2010, STSJ193CD

Free Fall [Ken Vandermark / Havard Wiik / Ingebrigt Haker Flaten] "Gray Scale" Smalltown Superjazzz 2010, STSJ193CD

Nim za tydzień zagości w Poznaniu, na jedynym w Polsce koncercie (Dragon, 22.11.2010), trio Free Fall, dotarła właśnie do nas najnowsza płyta składu, prowadzonego przez nadaktywnego Kena Vandermarka. Nagrana we wrześniu 2008 roku płyta prezentuje nowe oblicze zespołu, sygnalizowane co prawda na poprzedniej jego płycie - "The Point in a Line". Teraz bowiem grają oni muzykę w pełni improwizowaną, zupełnie odchodząc od komponowanych tematów. Nie ma tu więc charakterystycznych dla Vandermarka chwytliwych i wpadających w ucho tematów czy bardziej odwołujących się do współczesnej kameralistyki kompozycji Wiika. Muzyka jest bardzo, bardzo postrzępiona, kolażowa, szkicowa - brak jej bardziej zdecydowanych form, kolorów. Pozostaje w "skali szarości" - stąd też pewnie tytuł płyty. 

Szybkie zmiany temp i mocne operowanie w wysokich rejestrach brzmień klarnetu sprawiają, że obcujemy z muzyką niełatwą, sprawiającą problem, nieprzystępną przy pierwszym spotkaniu. Ale jest tu porozumienie, dialog, rozmowa. Czasem swobodnie rzucona fraza, za którą konsekwentnie podąża zespół. Niemała w tym zaleta Haker Flatena - to on wydaje się spajać band w jedną całość, łącząc w zwartą formę poczynania dwóch niemałej klasy osobowości - Kena Vandermarka i Havarda Wiika. To muzyka, którą można odkryć dopiero przy kolejnych z nią spotkaniach. I do której można wracać ze wcale niemalejącą przyjemnością. Tak samo jak do okładki płyty, zilustrowanej i tym razem zdjęciami Kena, tym razem zrobionymi nad Bałtykiem, w Mielnie, w maju 2007 roku. Świetnie korespondują one z muzyką zespołu.

autor: Marek Zając

Ken Vandermark: clarinet, bass clarinet
Havard Wiik: piano
Ingebrigt Haker Flaten: bass

1. Lividus
2. Griseus
3. Ravus
4. Caesius
5. Opacus
6. Argenteus
7. Cinereus
8. Incanus
9. Fumidus

płyta do nabycia na multikulti.com

François Houle / Havard Wiik "Aves" Songlines 2013, SGL16012

François Houle / Havard Wiik "Aves" Songlines 2013, SGL16012

François Houle / Havard Wiik "Aves" Songlines 2013, SGL16012

Ten projekt powstał z inspiracji Kena Pickeringa, dyrektora artystycznego Vancouver International Jazz Festival. Houle jest Kanadyjczykiem i przez 25 lat mieszkał w Vancouver (chociaż sam pochodzi z okolic Montrealu). Gdy więc okazało się, iż w 2009 roku Havard Wiik, norweski, ale mieszkający w Berlinie pianista, będzie gościł wraz z własnym triem na festiwalu - pojawiła się idea by taki duet zaistniał. Każdy z muzyków przyniósł do tego duetu własne kompozycje i od pierwszej chwili między partnerami zaiskrzyło. I to jak!

Havard Wiik

Taka też była muzyka na sesji nagraniowej - krzyżuje się tutaj free jazz z muzyką współczesna i klasyczną, komponowaną. Obaj partnerzy poruszają się właściwie na granicy różnych gatunków czerpiąc - nie tylko podczas tej sesji - z rozmaitych stylisk i kierunków, wszystko tą mieszając jeszcze z rozmaitymi technikami improwizatorskimi i kompozytorskimi. Od pierwszego utworu słychać też fascynację obu sztuką kontrapunktu - na tym oparty jest choćby "Nomenclatural", który po wprowadzeniu melodii serwuje słuchaczom cały kalejdoskop kontrapunktów o różnej wartości energetycznej. Niezwykle gęste emocjonalnie są "Letter to György L." (jedyna na płycie kompozycja innego kompozytora, Benoîta Delbecqa) oraz improwizowany "Ged's Shadow".

W moim jednak odczuciu najciekawszą na płycie jest kompozycja François Houle'a "Woodhoopoe" w której pobrzmiewając rozmaite stylistyki jazzu i współczesności, ale można się tu doszukać także odwołań do muzyki afrykańskiej czy też współczesnych dokonań choćby Colina Stetsona.

Świetne, współczesne nagranie, potrafiące zaskoczyć i zafrasować każdą minutą muzyki.

autor: Józef Paprocki

François Houle: clarinet
Havard Wiik: piano

1. Father Demo
2. Sparrowhawk
3. Earth / Sea
4. Nomenclatural
5. Zirma
6. Fallen Angel
7. Ged's Shadow
8. Letter to György L.
9. Aporetic Dreams
10. Meeting on a Line
11. Ursula's Dream
12. Woodhoopoe
13. Hello Blackbird
14. Strobe




płyta do nabycia na multikulti.com

Side A [Ken Vandermark / Chad Taylor / Havard Wiik] "A New Margin", Clean Feed 2011, CF235

Side A [Ken Vandermark / Chad Taylor / Havard Wiik] "A New Margin", Clean Feed 2011, CF235.

Side A [Ken Vandermark / Chad Taylor / Havard Wiik] "A New Margin", Clean Feed 2011, CF235.

Side A to zupełnie nowe trio z udziałem Kena Vandermarka. "Z udziałem", ponieważ w tym zespole nie jest on liderem - partnerzy (Havard Wiik oraz Chad Taylor) są sobie równi. Wszyscy odpowiadają za warstwę kompozycyjną materiału i współdecydują o brzmieniu muzyki tria.

Pierwsze to chyba płytowe spotkanie Vandermarka z Chadem Taylorem, muzykiem obecnym od dawna na chicagowskiej scenie. Jest on członkiem rozmaitych mutacji Chicago Underground Roba Mazurka, ale koncertował i nagrywał także w różnych składach z Fredem Andersonem czy Sticks and Stones Matany Roberts. Naturalnym więc jest skojarzenie Side A z triem Free Fall, w którym Vandermark gra razem z Havardem Wiikiem, osiadłym w Berlinie norweskim pianistą, współtworzącym m.in. skandynawski super-band Atomic. Muzyka Side A dryfuje jednak w zupełnie odmienne rejony, chociaż źródła, z których czerpie kolektyw są takie same. Z jednej strony jest to jazzowa tradycja, z drugiej - tradycja europejskiej współczesnej muzyki awangardowej (od dodekafonii Schönberga, Weberna i Berga począwszy), trwale obecna w grze Wiika. Proporcje jednak są dobrane zupełnie inaczej i pojawia się jeszcze jeden, we Free Fall nadzwyczaj delikatnie obecny czynnik - to tradycja sceny niezależnego rocka. Vandermark współpracował i po dziś współpracuje z wieloma muzykami na niej obecnymi - Bob Weston, Steve Albini, Dawid Grubbs, John Herndon, Jeff Parker, także Terrie Hessels i Andy Moor z The Ex - to muzycy znani bardzo licznym wielbicielom rocka. Także stali partnerzy Vandermarka: Dave Remis, Tim Daisy, Fred Lonberg-Holm i Nate McBride po dziś współtworzą wiele rockowych projektów. Nie inaczej jest z obecnym tu perkusistą Chadem Taylorem - oprócz odwołujących się do rocka projektów Mazurka grywa on także z formacją Iron & Wine. I właśnie ta tradycja jest podstawą porozumienia pomiędzy Taylorem i Vandermarkiem.

Chociaż muzyka ma bardzo kolektywny charakter, mylił się będzie ten, kto pomyśli, że Vandermark nie determinuje brzmienia grupy. Grając tu tylko na saksofonie tenorowym, jedynym stricte melodycznym instrumencie w trio, musi wysuwać się na plan pierwszy. Vandermark gra w dodatku niezwykle motorycznie - tutaj dodatkowo to jeszcze podkreśla - zapętlając bardzo często krótkie, rockowe riffy. Twierdzi przy tym w wywiadach, że linearne powtórzenie nie wywołują napięcia, więc konsekwentnie, za każdym razem, zmienia nieco strukturę frazy, zachowując jednak jej rytm i dynamikę. Havard Wiik zresztą także gra tutaj partie nadzwyczaj zdecydowane - nie ma tu wiele miejsca na tak dla niego charakteryczną, delikatną, "perełkową" pianistykę. I właśnie dzięki temu potrafi w tym mocno grającym składzie wyszarpać trochę miejsce dla siebie.

Jest w tej muzyce jednak także miejsce na namysł i niuans, delikatne poszukiwania, chociaż i tak na koniec noga słuchacza sama wystuka rockowej rytm. Piękna muzyka o zdecydowanym wyrazie i charakterze.

autor: Wawrzyniec Mąkinia

Ken Vandermark: tenor saxophone
Chad Taylor: drums
Havard Wiik: piano


1. Boxer
2. What Is Is
3. Trued Right
4. Fold
5. Arborization
6. Enclitics
7. The Kreuzberg Variations
8. Cometing
9. Permanent Sleeve (Walking Hand)
10. Giacometti

Side A [Ken Vandermark / Chad Taylor / Havard Wiik]

płyta do kupienia na multikutli.com