Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Roligheten André. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Roligheten André. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 25 października 2016

Damana [Dag Magnus Narvesen Octet] "Cornua Copiae" Clean Feed 2016, CF387

Damana [Dag Magnus Narvesen Octet] "Cornua Copiae" Clean Feed 2016, CF387
Namnożyło się ostatnimi czasy młodych norweskich muzyków którzy nie dość, że mają znakomity instrumentalny warsztat i wizję własnej muzyki, to jeszcze potrafią ją realizować we wcale niemałych combach. Damana to oktet prowadzony przez zupełnie mi wcześniej nieznanego Daga Magnusa Narvesena, perkusistę, a tutaj także kompozytora całości materiału.

Pozbierał on do kupy czołowych muzyków najmłodszego pokolenia norweskich jazzmanów i improwizatorów, którzy dali się już poznać miłośnikom kreatywnego free (Kristoffer Alberts - Cortex, Snik, Starlite Motel, Jorgen Mathisen - Momentum, Andre Roligheten - Friends & Neighbors, Jonas Cambien Trio, Kristoffer Kompen - Snik) i takiegoż mainstreamu (Kristoffer Kompen, Hayden Powell, Andre Roligheten - "Wolf Valley" Eyolf Dale'a) i stworzył a nich cudowny kolektyw który potrafi niemal wszystko. Muzyka tutaj rozpięta jest od swingowej, bigbandowej formy z licznymi wyrastającymi z free jazzu solówkami (przywodzi mi to na myśl momentami płyty zespołu Roots) - "Tapatapa" czy "Mannen", przez pastelowo brzmiące, balladowe w formie i kształcie kompozycje ("Irgendwie", "Melitrugal"), i gęste, momentami punktualistyczne ("Chokolypse"), po przymglone melancholią, ale oparte na zapętlonym motywie minimalistyczne "For J.R.M.". Wszystko to bardzo mocno osadzone jest w jazzowej tradycji, ale też porwane w niezwykle współczesny sposób. Czasem jak w "Mannen..."wyodrębniona zostaje partia fortepianu, złożona z kilku akordów, ale zupełnie wyrwana z tkanki muzyki; czasem kompozycja podzielona jest na wyraźnie, oddzielone od siebie części. I chociaż osobiście nie przepadam za tą formułą grania (odwołujące się do muzyki Davisa i wstrzymujące w ten sposób narrację projekty Dave'a Douglasa wywoływały moją irytacje i zgrzytanie zębami), to tutaj widziałbym w tym raczej błysk aranżacyjnego geniuszu i konsekwencję. Trochę w duchu dokonań Zorna, ale znacznie silniej osadzone w jazzowej, swingowej tradycji.

Świetny zespół i genialne - w moim odczuciu - nagranie!
autor: Józef Paprocki

Kristoffer Alberts alto saxophone
Jørgen Mathisen tenor saxophone
André Roligheten baritone saxophone, bass clarinet
Hayden Powell trumpet
Kristoffer Kompen trombone
Øyvind Dale piano
Adrian Myhr double bass
Dag Magnus Narvesen drums

1. Tapatapa 3:07
2. Irgendwie, irgendwo 5:02
3. Dalbrecht 6:32
4. Chokolypse 5:41
5. Karnivalissimo 5:38
6. Suynomi Lettre 5:27
7. Melitrugal 5:43
8. Palettfasett 5:43
9. Mannen i tårnet 3:26
10. For J.R.M. 3:58



płyta do nabycia na multikulti.com

czwartek, 21 lipca 2016

Gard Nilssen's Acoustic Unity [André Roligheten / Petter Eldh / Gard Nilssen] "Firehouse", Clean Feed 2015, CF329LP

Gard Nilssen's Acoustic Unity [André Roligheten / Petter Eldh / Gard Nilssen] "Firehouse", Clean Feed 2015, CF329LP
Gdy szukacie najbardziej znanych i cenionych w Norwegii perkusistów muzyki improwizowanej to gwarantuję wam, że obok Paala Nilssen-Love'a znajdziecie na tej liście także Garda Nilssena. I to znajdziecie wysoko, bo ten młody muzyk jest niezwykle rozchwytywanym sidemanem. Obok projektów które współtworzy (Bushman’s Revenge, Puma, sPacemoNkey czy Astro Sonic) jest i cała masa grup, w których występuje jako sideman (Team Hegdal, Cortex, Lord Kelvin, Zanussi 5, ale też i prowadzony przez Macieja Obarę Obara International). Czasami gra w stricte jazzowych, maistreamowych składach, czasami w tych odwołujących jest do tradycji free czy współczesnej awangardy; czasami też bada pogranicza jazzu, rocka i muzyki elektronicznej.

Jednak bodaj po raz pierwszy prezentuje on własny, autorski projekt, zarejestrowany przez trio sygnowane jego nazwiskiem. Album "Firehouse" nie prezentuje jednak całego spektrum jego zainteresowań, ale jest bardzo stylistycznie jednorodnym projektem. Trio sięga tu bowiem po własne kompozycje, które stają się podstawą improwizacji odwołującej się w znacznej mierze do free jazzowej tradycji. Tak naprawdę powinno się o zebranej tu muzyce pisać, jako o współczesnym mainstreamie, a nie muzyce awangardowej, bo nie wybiega ona poza to, co na swoich płytach pięćdziesiąt lat nagrywał choćby Ornette Coleman. Problem w tym, że tradycja free i cały bagaż awangardy lat sześćdziesiątych tak naprawdę nigdy nie stała się częścią jazzu. Więc tak też dziś pisze się o tej muzyce.

Nilssen zaprosił do swojego tria muzyków tego samego pokolenia i poruszających się w podobnych stylistykach. André Roligheten, saksofonista, ma za sobą współpracę z Axelem Dörnerem, Johnem Edwardsem i Paalem Nilssen-Lovem, ale także uczestniczy w projektach typowo jazzowych, jak choćby Trondheim Jazz Orchestra. Podobnie jak Nilssen zdarza mu się współpracować także z rockowymi zespołami - dał się poznać, jako jeden z instrumentalistów kolektywu Motorpsycho. Mocno osadzano w jazzowej tradycji jest również pochodzący z Berlina niemiecki basista Petter Eldh, którego zainteresowania oscylują gdzieś pomiędzy amerykańskim rapem, jazzową tradycją spod znaku Charlie Parkera i awangardowymi dokonaniami Petera Brotzmanna - ma za sobą współpracę tak z gwiazdami muzyki popularnej jak i Django Batesem czy bardziej awangardowymi Christianem Lillingerem, Peterem Evansem czy Tobiasem Deliusem.

Muzyka Garda Nilssen, André Rolighetena i Petera Eldha nie jest bardzo formalnie pokomplikowana. Wielkim za to jej atutem jest znakomite zgranie zespołu, naturalna, niewymuszona muzykalność każdego z muzyków, jak i lekkość, z jaką potrafią improwizować. Wszystko to sprawie, że zarówno w mocniejszych, motorycznych, opartych na wyraźnym groovie, jak i niemal balladowych i lirycznych kompozycjach wypadają nie tylko przekonywująco, ale wręcz znakomicie. Wspomniana lekkość grania i płynąca z tego radość udziela się każdemu słuchaczowi płyty, stąd też to album, po który chce się sięgać wciąż i wciąż. Świetny debiut tria, o którym - śmiem napisać - jeszcze nie raz usłyszymy.
autor: Józef Paprocki

André Roligheten: saxophonesPetter Eldh: double bass
Gard Nilssen: drums

Side A:
1. When Pigs Fly
2. Roundtrip
3. Adam's Ale
4. Salad Days

Side B:
1. Mojo
2. The Resistance
3. Turtlehaed
4. Life, Somewhere Before The Exit Sings



płyta do nabycia na multikulti.com

wtorek, 5 lipca 2016

Jonas Cambien Trio [Jonas Cambien / André Roligheten / Andreas Wildhagen] "A Zoology of the Future" Clean Feed 2016, CF370

Jonas Cambien Trio [Jonas Cambien / André Roligheten / Andreas Wildhagen] "A Zoology of the Future" Clean Feed 2016, CF370
Belgijski pianista, od lat mieszkający w Oslo, nagrał wraz ze swoim triem niesamowicie piękny, ale też bardzo oryginalny album, w którym melancholijny jazzowy mainstream (a gdzieniegdzie nawet straightahead) zderzony zostaje z różnymi - wydawałoby się - pozamuzycznymi dźwiękami, a ballady płynnie przechodzą czy to w perkusyjne poszukiwania dźwiękowe, czy też transowo zapętlone konstrukcje, rozsadzane wewnętrzną energią.

Taką drogę obserwowaliśmy już w muzyce współczesnej dwudziestego stulecia (choćby w kompozycjach Ligettiego, ale też u Cage i innych awangardowych kompozytorów), obecna był również we free jazzie niemal od początku. Niepamiętam jednak, by ktoś w taki sposób traktował skupione, skandynawskie brzmienia w rodzaju nagrań choćby Torda Gustavsena. Jonas Cambien obsadza siebie tutaj w roli dekonstruktora tej muzyki i tradycji. Ale jednocześnie - słuchając tego nagrania mam głębokie przekonanie - podchodzi on do tej muzyki i nastroju z niekłamanym szacunkiem, i fascynacją. Swoją autorską muzykę z tej tradycji wywodzi, ale zderza z innymi fascynacjami. Pierwszą z nich jest free jazz. I tutaj dochodzi do głosu wyrazista, energetyczna osobowość saksofonisty André Roligheten. To właśnie on wprowadza tutaj fantastyczną free jazzową energię i wywiedzioną z muzyki lat sześćdziesiątych ubiegłego stulecia melodykę. Ma niezwykłą lekkość i wyczucie frazy, i doskonale rozumie się z Cambienem. Druga z tych fascynacji to perkusyjna muzyka odwołująca się amerykańskiego, transowego minimalizmu. Glass czy Reich, ale i Feldman pobrzmiewa w kompozycjach Cambiena tworząc jedność z melancholijnym, nastrojowym graniem. Tutaj, w roli partnera lider obsadził perkusistę Andreasa Wildhagena, który swoją grą podkreśla transową formułe grania. Przy tym funkcja rytmiczna perkusji płynnie zastępowana jest czy to przez fortepian lidera czy - niegubiącego ani na chwilkę swych free jazzowych konotacji - altowy saksofon Rolighetena. Tak jest choćby w niesamowitej kompozycji "We The People", gdzie energia narasta do kulminacji i zamknięta zostaje delikatną perkusyjną kodą.

Najciekawsze jednak jest to, że muzyka tria Cambiena - w moim odbiorze - nie rozpada się na poszczególne kompozycje i frazy, ale stanowi jedną zwartą całość. Wszystko też tutaj - niczym sportowe buty - uszyte jest z jednego kawałka dźwiękowej materii, na której nie znać śladów szwów i wyraźnych granic w rytmice czy fakturze. Stworzył, mimo rozmaitych stylistyk i odwołań, całość - dzieło skończone i fascynujące. Jedno z najlepszych nagrań tego roku.
autor: Marcin Jachnik

André Roligheten: soprano saxophone, tenor saxophone, bass clarinet
Andreas Wildhagen: drums
Jonas Cambien: piano

1. Gulf
2. We the King
3. Clap
4. Times
5. Helium
6. Frosk
7. Sing
8. We the People
9. Clap (Alternate take)
10. Times (Alternate take)



płyta do nabycia na multikulti.com

wtorek, 9 czerwca 2015

Gard Nilssen's Acoustic Unity [André Roligheten / Petter Eldh / Gard Nilssen] "Firehouse: Clean Feed 2015, CF329

Gard Nilssen's Acoustic Unity [André Roligheten / Petter Eldh / Gard Nilssen] "Firehouse: Clean Feed 2015, CF329
Gdy szukacie najbardziej znanych i cenionych w Norwegii perkusistów muzyki improwizowanej to gwarantuję wam, że obok Paala Nilssen-Love'a znajdziecie na tej liście także Garda Nilssena. I to znajdziecie wysoko, bo ten młody muzyk jest niezwykle rozchwytywanym sidemanem. Obok projektów które współtworzy (Bushman’s Revenge, Puma, sPacemoNkey czy Astro Sonic) jest i cała masa grup, w których występuje jako sideman (Team Hegdal, Cortex, Lord Kelvin, Zanussi 5, ale też i prowadzony przez Macieja Obarę Obara International). Czasami gra w stricte jazzowych, maistreamowych składach, czasami w tych odwołujących jest do tradycji free czy współczesnej awangardy; czasami też bada pogranicza jazzu, rocka i muzyki elektronicznej.

Jednak bodaj po raz pierwszy prezentuje on własny, autorski projekt, zarejestrowany przez trio sygnowane jego nazwiskiem. Album "Firehouse" nie prezentuje jednak całego spektrum jego zainteresowań, ale jest bardzo stylistycznie jednorodnym projektem. Trio sięga tu bowiem po własne kompozycje, które stają się podstawą improwizacji odwołującej się w znacznej mierze do free jazzowej tradycji. Tak naprawdę powinno się o zebranej tu muzyce pisać, jako o współczesnym mainstreamie, a nie muzyce awangardowej, bo nie wybiega ona poza to, co na swoich płytach pięćdziesiąt lat nagrywał choćby Ornette Coleman. Problem w tym, że tradycja free i cały bagaż awangardy lat sześćdziesiątych tak naprawdę nigdy nie stała się częścią jazzu. Więc tak też dziś pisze się o tej muzyce.

Gard Nilssen
Nilssen zaprosił do swojego tria muzyków tego samego pokolenia i poruszających się w podobnych stylistykach. André Roligheten, saksofonista, ma za sobą współpracę z Axelem Dörnerem, Johnem Edwardsem i Paalem Nilssen-Lovem, ale także uczestniczy w projektach typowo jazzowych, jak choćby Trondheim Jazz Orchestra. Podobnie jak Nilssen zdarza mu się współpracować także z rockowymi zespołami - dał się poznać, jako jeden z instrumentalistów kolektywu Motorpsycho. Mocno osadzano w jazzowej tradycji jest również pochodzący z Berlina niemiecki basista Petter Eldh, którego zainteresowania oscylują gdzieś pomiędzy amerykańskim rapem, jazzową tradycją spod znaku Charlie Parkera i awangardowymi dokonaniami Petera Brotzmanna - ma za sobą współpracę tak z gwiazdami muzyki popularnej jak i Django Batesem czy bardziej awangardowymi Christianem Lillingerem, Peterem Evansem czy Tobiasem Deliusem.

Muzyka Garda Nilssen, André Rolighetena i Petera Eldha nie jest bardzo formalnie pokomplikowana. Wielkim za to jej atutem jest znakomite zgranie zespołu, naturalna, niewymuszona muzykalność każdego z muzyków, jak i lekkość, z jaką potrafią improwizować. Wszystko to sprawie, że zarówno w mocniejszych, motorycznych, opartych na wyraźnym groovie, jak i niemal balladowych i lirycznych kompozycjach wypadają nie tylko przekonywująco, ale wręcz znakomicie. Wspomniana lekkość grania i płynąca z tego radość udziela się każdemu słuchaczowi płyty, stąd też to album, po który chce się sięgać wciąż i wciąż. Świetny debiut tria, o którym - śmiem napisać - jeszcze nie raz usłyszymy.
autor: Józef Paprocki

André Roligheten: saxophones
Petter Eldh: double bass
Gard Nilssen: drums

1. When pigs fly (Roligheten)
2. Roundtrip (Nilssen)
3. Adam´s Ale (Roligheten)
4. Salad days (Roligheten)
5. Mojo (Nilssen)
6. The Resistance (Eldh)
7. Turtlehead (Roligheten)
8. Life, somewhere before the exit signs (Nilssen, Roligheten, Eldh)

płyta do nabycia na multikulti.com