Music 4 a While "Ay Linda Amiga" Igloo Cricle 2017, IGL279

Music 4 a While "Ay Linda Amiga" Igloo Cricle 2017, IGL279

Music 4 a While "Ay Linda Amiga" Igloo Cricle 2017, IGL279

Granica sacrum i profanum jest przekraczana coraz częściej. Jednak sama śmiałość to za mało, by sprawić niespodziankę. O ile jazzowe wariacje na tematy klasyczne z XVIII i XIX wieku nie są już rzadkością, o tyle repertuar renesansowy i barokowy trafia na warsztat muzyków jazowych rzadko. Mamy bowiem do czynienia z dużo trudniejszym zadaniem. Od czasu wyśmienitej "Officium" Jana Garbarka i The Hilliard Ensemble w 1993 roku pojawiło się kilka innych brawurowych odniesień do tego okresu. Warto tu przywołać nagrania Michela Godarda, ale też Paolo Pandolfo czy Christiny Pluhar i jej zespołu L'Arpeggiata.

"Ay Linda Amiga" to płyta ze wszech miar wyjątkowa. Mamy tutaj fantazyjne odczytanie najwybitniejszego kompozytora XIV-wiecznej Francji, mistrza Ars nova - Guillaume'a de Machaut, angielskich barokowych klasyków jak John Dowland i Henry Purcell, doskonale znaną pieśń Claudio Monteverdiego "Chiome D'Oro", czy hiszpańską "Ay Linda Amiga" anonimowego autora. Intrygujące połączenie muzyki baroku z jazzem tylko z pozoru brzmi ryzykownie. Muzycy obdarzeni wielką wyobraźnią i kulturą muzyczną są w stanie te pozornie przeciwstawne światy połączyć w nową i zupełnie spójną całość. Tak jest w przypadku piątki muzyków, tworzących Music 4 a While. Muriel Bruno, Johan Dupont, André Klenes, Jean-François Foliez i Martin Lauwers jawią się, jako wędrowni muzykanci, których wszystko ciekawi. To muzyka bardzo sugestywna, a przy tym doskonale rozrywkowa w najlepszym tego słowa znaczeniu. To muzyka nasycona emocjami w maksymalnym stopniu, dająca poczucie obcowania z nieskończonym pięknem. Atmosfera tajemniczości i niewątpliwy pietyzm w podejściu do zamierzchłej tradycji stanowią o wyjątkowej atrakcyjności nagrania. Jednak w centrum zainteresowania członków Music 4 a While jest potencjał improwizacji tkwiący w oryginalnych kompozycjach.

Jazz i muzyka barokowa mogą korzystać z tych samych tematów a i podejście do muzycznej materii (improwizacja) jest podobne, profanum pięknie splata się więc z sacrum przeszłości...mam tylko nadzieję, że nie mamy do czynienia z efemerydą, tylko pomysłem z fonograficzną przyszłością.

autor: Mateusz Krępski

Muriel Bruno: chant
Johan Dupont: piano, trompette, arrangementsAndré Klenes: contrebasse
Jean-François Foliez: clarinetteMartin Lauwers: violon

guests:
Luis & Sergio Pincheira: voices on 9
André Klenes: trombone on 6, 10
César Guzman: charango on 9
Stephan Pougin: percussion on 1, 2, 8, 9

1. John Dowland: The Lowest Trees Have Tops (6:50)
2. Guillaume de Machaut: Je Vivroie Liement (5:10)
3. Charles-Henri Riboute/Antoine Albanese: Les Tendres Souhaits (5:14)
4. Anonimus: La Carpinese (4:12)
5. Claudio Monteverdi: Chiome D'Oro (5:58)
6. Henry Purcell: The Mock Marriage (3:35)
7. John Dowland: Shall I Sue (5:01)
8. Claudin de Semisy: D'Ou Vient Cela (4:46)
9. Anonimus: Ay Linda Amiga (7:16)
10. Henry Purcell: Dido's Lament (6:37)

płyta do nabycia na multikulti.com

Animus Anima "Résidence sur la terre" Igloo Records 2016, IGL271

Animus Anima "Résidence sur la terre" Igloo Records 2016, IGL271

Animus Anima "Résidence sur la terre" Igloo Records 2016, IGL271

Powstały w 2001 roku kwartet Animus Anima od swojego początku eksploruje tereny raczej mało spenetrowane. Wydawca opisuje dokonania zespołu, jako połączenie progresywnego jazzu, szeroko rozumianej psychodelii, nu-jazzu i impro-rocka. Animus Anima to zagubione ogniwo pomiędzy Pink Floyd a Archie Sheppem!

Saksofonista Nicolas Ankoudino, tubista Pascal Rousseau, gitarzysta Benoist Eil i drummer Etienne Plumer to wszędobylscy muzycy, którzy szczęśliwie łączą nieprawdopodobną technikę z improwizatorską pasją. Każdy z nich wnosi do zespołu unikalny charakter i emocje. Klasycznie wykształcony Nicolas Ankoudinoff, który na początku swojej kariery wykonywał muzykę barokową i folk to postać wyjątkowa. Studia skończył w Liege, gdzie jego wykładowcami byli Garret List, Frederic Rzewski i Michel Massot. Jest uznanym kompozytorem ("Cyclic eSpace" z 2004, oratorium "Larmes pour NY" z 2006). Pracuje też dla współczesnego kina i teatru. Z Theater de Spiegel, z którym jest związany od 2008 roku dał setki występów na całym świecie.

Najnowsza płyta zespołu "Résidence sur la terre", powstała w rozszerzonym o składzie, usłyszymy tutaj trębacza Barta Marisa (Flat Earth Society, Moker), perkusistę Stephana Pouguina (Reve d’éléphant, Pantha Rei, Vivo) i klawiszowca Giovanniego Di Domenico.

Artystyczna osobność Animus Anima definiuje z jednej strony kwestia mocy i chropowatości wywiedzionych z offowej muzyki ilustracyjnej zaangażowanych miejskich teatrów z płomienną temperaturą progresywnego jazzu. Podobne walory osiąga Frantz Loriot / Manuel Perovic Notebook Large Ensemble, Fire! Orchestra czy Jon Madof Zion 80.

Ten szlachetny elektro-akustyczny trans poszerza granice jazzu w stronę misterium, z tym, że europejskie granie jest bardziej przestrzenne, czerpiące z tradycji europejskiej muzyki komponowanej, niż to z tradycji afro-amerykańskich mistrzów. Można zaryzykować stwierdzenie, ze siódemka muzyków nie zagrała tych siedmiu kompozycji, lecz odprawiła misterium, za pomocą swoich instrumentów otworzyła jak kluczem ten drugi świat...

autor: Andrzej Majak

Nicolas Ankoudinoff: tenor saxophone
Etienne Plumer: percussion
Pascal Rousseau: tuba
Benoist Eil: electric guitar 
Giovanni Di Domenico: piano
Bart Maris: trumpet
Stephan Pougin: drums, percussion

1. Atmosphere Atmosphere [7:32]
2. Nomad's Land [4:59]
3. Baloo Stardust [3:46]
4. Marée Basse [5:44]
5. Argile de tes mains [5:00]
6. Terre Eve [4:27]
7. Zaaien (donc nous sommes) [7:38]



płyta do nabycia na multikulti.com