ICP Orchestra [Misha Mengelberg / Michael Moore / Ab Baars / Thomas Heberer / Wolter Wierbos / Ernst Reijseger / Tristan Honsinger / Ernst Glerum / Han Bennink] "Jubilee Varia" HatHut 2010, OGY667

ICP Orchestra [Misha Mengelberg / Michael Moore / Ab Baars / Thomas Heberer / Wolter Wierbos / Ernst Reijseger / Tristan Honsinger / Ernst Glerum / Han Bennink] "Jubilee Varia" HatHut 2010, OGY667

ICP Orchestra [Misha Mengelberg / Michael Moore / Ab Baars / Thomas Heberer / Wolter Wierbos / Ernst Reijseger / Tristan Honsinger / Ernst Glerum / Han Bennink] "Jubilee Varia" HatHut 2010, OGY667

ICP Orchestra jest jednym z najoryginalniejszych europejskich big bandów, prowadzący ją Misha Mengelberg rozwinął zapoczątkowaną w 1958 roku przez Jima Hall'a i Jimmy'ego Giuffre metodę 'instant composition', którą wykorzystywał Derek Bailey podczas swoich koncertów - kiedy to dwa, trzy słowa zapisane na kawałku papieru stawały się podstawą i inspiracją dla kilkudziesięciominutowych improwizacji. U Mengelberga z czasem przybrało to formę pisanych historyjek, nie będących formą muzycznej notacji, a jedynie punktem wyjścia do "improwizacji".
 

Do realizacji swych pomysłów Mengelberg wybierał stałych współpracowników, muzyków, znających i rozumiejących estetykę oraz procesy, zachodzące w Instant Composers [multisaksofoniści i klarneciści Ab Baars, Tobias Delius i Michael Moore, puzonista Wolter Wierbos, trębacz Thomas Heberer, violonczeliści Tristan Honsinger i Ernst Reijseger, basista Ernest Glerum, skrzypaczka Mary Oliver oraz Han Bennink]. W założeniu formuła tego big bandu miała umożliwiać każdemu członkowi zespołu komponowanie ad hoc, bez burzenia subtelnej tkanki całej grupy. Umiejętności muzyków grających w orkiestrze zawsze są najwyższej próby. A swoboda wykonawcza złożonych improwizowanych partii pozostawia poczucie spełnienia i pewność, że to co zostało zagrane, pomimo programowej improwizacji, w każdej sekundzie wykonania pozostawało pod całkowitą kontrolą wykonawców.
 

Album 'Jubilee Varia' wydany teraz na płycie kompaktowej [dotąd wydany tylko na winylu] nagrany został na koncercie w Zurychu w Rote Fabrik w listopadzie 1997 roku. Składają się na niego dwie suity [Jubilee Varia i Jealousy suite] i kompozycja lidera 'Rollo I'. Nagranie, z pozoru pozbawione wulkanicznych wyskoków sekcji brassowej bądź smyczkowej krok po kroku odkrywa coraz to nowe nici łączące wyobraźnię członków zespołu a błyskotliwe frazy poszczególnych instrumentalistów nie dają wytchnienia. Wszystko to osadzone na zwariowanej, pełnej wigoru i szaleństwa, grze na perkusji Hana Benninka, długoletniego współpracownika Mengelberga i żywej legendy free jazzowej perkusji.
 

Ta muzyka hipnotyzuje, zastanawia, przyciąga, pozostawiając w naszej pamięci twórcze i głębokie refleksje!

autor: Andrzej Fikus

Misha Mengelberg: piano
Michael Moore: clarinet, alto saxophone
Ab Baars: clarinet, tenor saxophone
Thomas Heberer: trumpet
Wolter Wierbos: trombone
Ernst Reijseger: cello
Tristan Honsinger: cello
Ernst Glerum: contrabass
Han Bennink: drums

Jubilee Varia suite by ICP Orchestra
1. Soloists: 8:06 Mengelberg/Bennink
2. Soloists: 9:44 Reijseger/Honsinger/Glerum
3. Soloists: 10:11 Moore/Baars/Heberer/Wierbos
 
Jealousy suite by Misha Mengelberg
4. A Bit Nervous Jealous? Me? 4:52
5. Next Subject 12:01

6. Rollo I 12:14 by Misha Mengelberg

płyta do nabycia na multikulti.com

Han Bennink & Jaak Sooäär "Beach Party", Barefoot Records 2013, BFREC028CD

Han Bennink & Jaak Sooäär "Beach Party", Barefoot Records 2013, BFREC028CD

Han Bennink & Jaak Sooäär "Beach Party", Barefoot Records 2013, BFREC028CD

Koncertowe (zarejestrowane podczas dwóch występów w 2012 roku) i zaskakujące nagranie. Bo o ile znając troszkę nazwiska i dorobek muzyków, przynajmniej część dźwięków, które wydobywają z instrumentów mogliśmy przeczuwać, to druga część jest sporym zaskoczeniem. Płyta zbudowana jest bowiem za zasadzie połączenia improwizacji i jazzowych standardów. Najczęściej punktem wyjścia jest improwizacja i od niej muzycy dochodzą do kompozycji. A kompozycje są swingowe jak "I Got Rhythm" Gershwina czy "On the Sunny side of the Street" McHugh i Fieldsa lub "Darn That Dream". Ale pojawia się tu i "O Sole Mio". I ten puls swingu jest w każdej chwilce wyczuwalny a Jaak Sooaar udowadnia jak znakomicie posługuje się nie tylko przesterowanymi brzmieniami i przetwornikami, ale i klasycznymi jazzowymi technikami. Gdy trzeba bowiem gitara jego brzmi niczym instrument w rękach - bez mała - Wesa Montgomery'ego. Słychać jednak u niego i rockowe wpływy, a gdy chce wydobędzie z niej i radosne dźwięki na miarę Mike Oldfielda.

A Bennink? Niezwykły jak zawsze. I jak zwykle jest tu wulkanem energii. To płyta, którą kolejny raz udowadnia, że muzyka jest jedna a wszelkie stylistyczne szufladki po prostu nie mają sensu. Piękne nagranie!

autor: Marek Zając

Jaak Sooäär: electric guitar

Han Bennink: drums

1. Terviseks I / On The Sunny Side Of The Street

2. Terviseks II / I Got Rhythm/ Hypochristmutreefuzz

3. Terviseks III / Tartu marss

4. Pannonica / Beach Party

5. Darn That Dream

6. Terviseks IV / O Sole Mio

7. Terviseks V / Pistoda laul

Płyta do kupienia na multikulti.com

Ray Anderson / Han Bennink / Christy Doran "A B D", HatHut 2011

Ray Anderson / Han Bennink / Christy Doran "A B D", HatHut 2011, OGY695.

Ray Anderson / Han Bennink / Christy Doran "A B D", HatHut 2011, OGY695.

Na projekt "A B D" składają się utwory, które można podzielić na "klasycyzujące" kompozycje puzonisty Ray'a Andersona oraz free jazzowe improwizacje autorstwa zarówno Christy'iego Doran'a jak i całego zespołu. Dwie ballady Andersona "Azurety" oraz "My Children Are The Reason Why I Need To Own My Publishing" wyróżnia wiodąca rola puzonu, którego ciepłe brzmienie wzbogacają sonorystyczne dźwięki elektrycznej gitary Doran'a i oszczędna gra perkusisty Han'a Bennink'a. "March Of The Hipsters" to kompozycja trochę prześmiewcza, dzięki naśladowaniu rytmu marszu i urozmaiceniu improwizacji "prostodusznymi melodyjkami". Szczególnie wyeksponowana jest zabawna gra tuby, którą "przedrzeźniają" gitara i perkusja, co dalej przeradza się w interesujący polifoniczny dialog.
Jednakże wielość głosów, kontrasty brzmieniowe, interesujące zmiany, na przykład w grze Doran'a ze stosowania na przemian "suchych", krótkich dźwięków z "lejącymi się" brzmieniami wyróżniają przede wszystkim utwory improwizowane: "A B D" rozpoczynają trzy tąpnięcia, jakby podkreślały wiodącą rolę wszystkich muzyków, "Tabasco Cart" oraz "Buckethead".
Kompozycję "B& D" charakteryzują mikrotonalne dźwięki gitary tworzące się w efekcie głębokiego rezonowania. W utworze plastycznie nakładają się na siebie brzmienia perkusji i gitary, w wyniku repetycji dźwięków, powtarzających się lupów i szybkiego tempa dodającego mu odczuwalnego niepokoju.

autorka: Gosia Zajączkowska

Ray Anderson: trombone & tuba
Han Bennink: drums
Christy Doran: guitars & delay devices


1. Azurety 7:05
2. B & D 4:28
3. March Of The Hipsters 6:54
4. Heights 10:55
5. Just Squeeze Me 3:28
6. A B D 3:25
7. My Children Are The 4:34
8. Tabasco Cart 10:24
9. Buckethead 3:11
10. Hence The Reason 3:44

płyta do kupienia na multikutli.com