Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ceccarelli Andre. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ceccarelli Andre. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 4 lipca 2016

Enrico Pieranunzi / Jasper Somsen / Andre Ceccarelli "Tales from the Unexpected. Live At Theater Gütersloh" Intuition 2015, INTCHR71315

Enrico Pieranunzi / Jasper Somsen / Andre Ceccarelli "Tales from the Unexpected. Live At Theater Gütersloh" Intuition 2015, INTCHR71315
Enrico Pieranunzi jest niezwykle płodnym pianistą. Od 1975 r. nagrał kilkadziesiąt albumów. Był zapraszany na sesje nagraniowe i koncerty przez wybitnych jazzmanów m.in.: Cheta Bakera, Jima Halla, Lee Konitza i Phila Woodsa. W latach 1992 i 1997 r. otrzymał najwyższe francuskie wyróżnienie jazzowe Django d'Or, a w 2003 r. jego włoski odpowiednik. W latach l1989, 2003 i 2008 był wybierany Muzykiem Roku przez krytyków magazynu „Musica Jazz". Romantyczny, elegancki styl gry włoskiego pianisty wynika z klasycznego wykształcenia.

Jego główne inspiracje to muzyka Claude'a Debussy'ego i Billa Evansa, o którym napisał esej. A jednak brzmienie jego fortepianu jest unikalne. Krytycy cenią jego jazzowe nagrania, ale potrafił zadziwić interpretacją sonat Scarlattiego, do których dodał partie improwizowane. Dużo sam komponuje, napisał ponad 300 utworów, jest także wybitnym interpretatorem standardów, którym nadaje własny rys. „Jest pianistą lirycznym, stale wciela nowe idee, jednocześnie nie tracąc zdolności poetyckich. Jego muzyka śpiewa - napisał o nim krytyk Nat Hentoff. A recenzent Ray Spencer podkreślił w „aJazz Journal": „Enrico Pieranunzi tchnął nowe życie we współczesny jazz".

Najnowsze w dorobku Pieranunziego nagranie przywołuje to jego jazzowe, pogodnie-melancholijne oblicze. Pełne zamyślenie fortepianowe pasaże, mocno odwołujące się do klasycznej pianistyki spod znaku Debussy'ego czy nawet momentami Erica Satie, cudownie wpisują się w mocno osadzoną w swingu grę sekcji rytmicznej Jasper Somsen / Andre Ceccarelli. I chociaż gra włoskiego mistrza wydaje się być cały czas gdzieś obok formuły klasycznego tria, zdaje się być czymś osobnym, jest najpięknięjszym kawałkiem jazzowego świata w jakim uczestniczyłem od lat. Cudowne nagranie będące równocześnie trzecią częścią koncertowego i płytowego cyklu "Europejskich Legend Jazzu". Koniecznie!
autor: Józef Paprocki

Enrico Pieranunzi: piano
Jasper Somsen: bass
Andre Ceccarelli: drums

1. Improtale 1
2. The Waver
3. Anne Blomster Sang
4. Improntale 2
5. B.Y.O.H.
6. Tales From The Unexpected
7. Improtale 3
8. Fellini's Waltz
9. Improtale 4
10. The Surprise Answer
11. Interview With Enrico Pieranunzi



płyta do nabycia na multikulti.com

niedziela, 6 marca 2016

Milton Nascimento & Belmondo "Belmondo & Milton" B-Flat Recordings 2013, 2691410

Milton Nascimento & Belmondo "Belmondo & Milton" B-Flat Recordings 2013, 2691410
Brazylijski śpiewak, kompozytor i gitarzysta przebojem wdarł się do świata jazzu najpierw za sprawą wspólnej z Wayne'em Shorterem płyty "Native Dancer" z 1975 roku, później za sprawą płyty "Angelus", do której nagrania zaprosił m.in. Pata Metheny'ego, Jona Andersona, Wayne'a Shortera, Herbie'go Hancocka, Jamesa Taylora i Petera Gabriela. W 1998 roku, po kilkukrotnych nominacjach (w latach 1991, 1995 i 1998) za album "Nascimento" otrzymał Grammy Award w kategorii 'Best World Music Album of The Year'. Ma na swoim koncie nagrania z Paulem Simonem, George'm, Duke'm, Quincy Jonesem, Earth, Wind and Fire czy też zespołem Duran Duran. Wspólnie z Danielem Barenboimem nagrał w 2000 'Brazilian Rhapsody'.

'Belmondo & Milton Nascimento' to jak dotąd ostatni album brazylijskiego barda, który zasłynął łączeniem samby i bossa novy z bardziej popularna piosenką. W odstawkę poszedł charakterystyczny rytm, a główny nacisk położono na melodie i harmonie. Te nie miały jednak wiele wspólnego z jazzowymi ciągotami bossy, ani barokowym popem tropicalii, zamiast tego wydawały się przepuszczać lokalny folklor przez wrażliwość fanów wysmakowanego popu spod znaku Beatlesów.

Współpraca z braćmi Belmondo, filarami jazzowego środowiska we Francji zaowocowała albumem pełnym brazylijskiej piosenki, czułego akompaniamentu jazzowej orkiestry i solowych akcentów, za które odpowiedzialni są słynni Francuzi. Warto przypomnieć, że krążek 'Espaces Baroques', nagrany wspólnie z Frédérikiem Galliano, wydany w 1997 roku, był jedną z pierwszych w historii płyt operujących na pograniczu jazzu i inteligentnych nowych brzmień. Mamy zatem do czynienia z partnerami, którzy znacząco przyczynili się do powstania dwóch gatunków muzycznych. Słychać to w każdej melodii, każdym zagraniu, każdej frazie... Ci muzycy nawzajem znają swoją wartość, nie ścigają się ze sobą, kroczą raczej dostojnym acz lekkim krokiem, przez w pełni samodzielny muzyczny mikrokosmos, który bez wątpienia udało im się razem stworzyć.
autor: Andrzej Fikus

Milton Nascimento
: vocal, acoustic guitar, accordion
Lionel Belmondo: soprano saxophone, flute
Stephane Belmondo: flugelhorn
Eric Legnini: piano
Thomas Bramerie: acoustic bass 
Andre Ceccarelli: drums
Sabine Tavenard: flute
Bernard Burgun: oboe, English horn
Jerome Volsin: clarinet, bass clarinet
Cecile Hardouin: bassoon
Jean-Pierre Bouchard: French horn
Bastien Stil: tuba
Wilson Lopes: guitars
Lionel Cheib: percussion
Ricard Chieb: percussion
L'Orchestre National d'Ile de France: strings

1. Ponta De Areia
2. Cancao Do Sal
3. Milagre Dos Peixes
4. Oracao
5. Travessia
6. Morro Velho
7. Nada Sera Como Antes
8. Berceuse/Malilia
9. Suadade Dos Avioes Da Panair/Ponta De Areia


płyta do nabycia na multikulti.com