MULTIKULTI PROJECT

Wild Chamber Trio [Gianni Mimmo / Elisabeth Harnik / Clementine Gasser] "10.000 Leaves", NotTwo 2012, MW8802

2012-03-02T03:41:00.000-08:00

Wild Chamber Trio [Gianni Mimmo / Elisabeth Harnik / Clementine Gasser] "10.000 Leaves", NotTwo 2012, MW8802

Wild Chamber Trio [Gianni Mimmo / Elisabeth Harnik / Clementine Gasser] "10.000 Leaves", NotTwo 2012, MW8802

Płyta Wild Chamber Trio - jak sama nazwa zespołu wskazuje - powinna oferować muzykę dziką, ale o kameralnej formie. Ten drugi aspekt wydaje mi się spełniony, natomiast nieco inaczej wygląda sprawa z "dzikością".

To pojęcia w odniesieniu do muzyki w drugiej połowie poprzedniego stulecia nieco się zdewalułowało. Co jeszcze uznać za "dzikie" po dokonaniach Petera Brötzmanna, Masayuki Takayanagi, Kaoru Abe, Evana Parkera (by wymienić tylko tych muzyków poruszających się obszarze free jazzu) czy też twórcach noise'u z Masami Akitą czy Lasse Marhaugiem na czele (znów wymieniam tylko tych którzy na obszary free jazzowe się zapuszczali)? Zresztą czy wciąż doczynienia jeszcze mamy z free jazzem? Brötzmann w jednym z wywiadów mówił, że niezbyt chętnie przystaje na to pojęcie w odniesieniu do jego własnej twórczości - raczej powinno się mówić o "przekraczaniu granic". Stylistyka Wild Chamber Trio wydaje się być od tego więc pojęcia (free jazz) równie odległa, co twórczość słynnego niemieckiego saksofonisty, a może nawet dzieli je dystans jeszcze większy. Bo niektóre tematy "rzeźnika z Wuppertalu" wyrastają wszak na gruncie swingu, niektóre płyty mają bardzo "jazzową" formułę (by przywołać tu chociażby dorobek nagraniowy jego chicagowskiego tentetu). Tutaj, na tym nagraniu, takich odniesień ja nie znajduję.

Gatunkowo płyta przynależy chyba do free improv, ale nie tego bardzo radykalnego. Nie ma tu kontemplacji szmerów i brzdąknięć, a dźwięki muzycy wydobywają z instrumentów w raczej tradycyjny sposób. Nie ma stylistycznych granic muzyki, jest natomiast intensywność, która wszak na miano dzikiej - mając w perspektywie twórczość wyżej wymienionych - w moim odczuciu nie zasługuje. Z kameralistyki Mimmo, Harnik i Gasser wzięli dbałość o formę poszczególnych utworów i malutki skład, jak również odniesienia do komponowanej muzyki dwudziestowiecznej awangardy. Lecz na eksperymenty miejsca wiele tu nie zostaje. Tak, świetnie się oni rozumieją, doskonale ze sobą współpracują i potrafią siebie nawzajem inspirować, więc płyty znakomicie się słucha. Zachwyca zwłaszcza Clementine Gasser - znana w Polsce ze współpracy z Mikołajem Trzaską. Paletę barw i różnorodność emocji kreowanych przez instrumentalistkę trudno doprawdy ogarnąć. Ale jeśli ktoś szuka czegoś autentycznie "dzikiego" - powinien szukać gdzie indziej.

autor: Marek Zając

Wild Chamber Trio:
Gianni Mimmo: soprano saxophone
Elisabeth Harnik: piano
Clementine Gasser: 5-string cello

1. Atomic Heart 7:28
2. Shade Multiplication 3:07
3. Fire Code 8:02
4. Radiance 4:10
5. 10.000 Leaves 9:43
6. Kitty Hawk 9:53
7. Remaining Words 9:30

Clementine Gasser w duecie z Mikołajem Trzaską
Lublin Jazz Festival 2011, 16.04.2011, Lublin

płyta do kupienia na multikutli.com

Baloni [Frantz Loriot / Joachim Badenhorst / Pascal Niggenkemper] "Fremdenzimmer", Clean Feed 2011, CF237

2012-02-29T06:26:00.002-08:00

Baloni [Frantz Loriot / Joachim Badenhorst / Pascal Niggenkemper] "Fremdenzimmer", Clean Feed 2011, CF237

Baloni [Frantz Loriot / Joachim Badenhorst / Pascal Niggenkemper] "Fremdenzimmer", Clean Feed 2011, CF237

Baloni to trio młode trio, ale śmiem powiedzieć, że jeszcze o nim usłyszymy. Muzyka ich bowiem jest nad podziw dojrzałą, a zespół wypracował własną stylistyczną koncepcję, odległą od utartych ścieżek jazzowej awangardy.

Saksofonista i klarnecista Joachim Badenhorst to młody, lecz niezwykle aktywny belgijski muzyk mający za sobą współpracę z Chrisem Speedem, Thomasem Habererem (gra m.in. na cenionych płytach jakie ten ostatni zrealizował dla Clean Feedu i NoBusiness), Hanem Beninkiem (jest członkiem jego autorskiego trio); wchodzi również w skład nowego, dziewięcioosobowego składu prowadzonego przez Tony'ego Malby'ego ("Novela, Clean Feed 2011). Z kontrabasistą Pascalem Niggenkemperem spotykał się wcześniej już niejednokrotnie - w kwartecie Polylemma czy projektach Thomasa Haberera. Sam zresztą jest muzykiem niezwykle doświadczonym - nagrywał i koncertował u boku Louisa Sclavisa i Franka Gratkowskiego, Simona Nabatova i Geralda Cleavera, ale za swoich mistrzów najczęściej wskazuje klasycznych jazzowych kontrabasistów - Raya Browna, Nielsa-Henninga Orsteda Pedersena, czy mocniej osadzonych we free jazzie - Charlie Hadena i Williama Parkera.

Niggenkemper jest zresztą osobą spajającą trio w jeden organizm - tak muzycznie jak i osobowa. Ostatni bowiem muzyk - altowiolista Franz Loriot - współpracował z nim już bowiem wcześniej, w ramach projektu Speaking Tube. Jest to muzyk niezwykle doświadczony, mający za sobą bardzo wiele sesji nagraniowych z tuzami współczesnego jazzu i muzyki improwizowanej - Joëlle Léandre, David S.Ware, Anthonym Braxtonem, Denmanem Marroneyem, Danielem Carterem, Andreą Parkins, Barrem Phillipsem czy Jean-Luc'iem Capozzo.

Muzyka zespołu jest bardzo silnie osadzona w tradycji, ale nie-jazzowej. Improwizatorzy sięgają bowiem do tradycji komponowanej muzyki awangardowej dwudziestego wieku - do dokonań Scciarino, Scelsiego, Nono czy Berio, chociaż dwa pierwsze utwory mi osobiście przywodzą na myśl fascynacje amerykańskim minimalizmem spod znaku Mortona Feldmana. Starannie zbudowane struktury zupełnie nie przywodzą na myśl muzyki improwizowanej a brak jakichkolwiek odniesień do swingu zupełnie odrywa muzykę od jazzowych korzeni. Nie jest to, broń Boże, zarzut, ale próba opisanie koncepcji i stylistyki w jakiej trio się porusza. Zwartość formy i dbałość o jej zachowanie nasuwają mi myśl, że nie jest to swobodna improwizacja. Nie ma tu ani przez chwilkę "szukania się", z którym często w takich projektach mamy doczynienia. Jest to niewątpliwy atut tej płyty, ale też świadczy o tym, że jej koncepcja i kształt narodziły się raczej w toku długotrwałych dyskusji, niż w jednorazowym muzycznym spotkaniu. I dobrze, bo powstała muzyka niebywała, pełna kolorów, szmerów i zwrotów, a jednocześnie spójna i konsekwentna w narracji. Polecam gorąco!

autor: Marek Zając

Frantz Loriot: viola
Joachim Badenhorst: clarinet
Pascal Niggenkemper: bass

1. Lokomotive 5:57
2. La Marche Sifflante 0:40
3. Searching 8:10
4. Torsado 3:23
5. Wanna Dance? 1:00
6. 4 Am 4:40
7. 27'10 Sous Les Neons 5:03
8. Wet Wood 3:21
9. Het Kruipt In Je Oren 5:03
10. Fremdenzimmer 5:35
11. Wild Dogs 4:46

Baloni [Joachim Badenhorst, Frantz Loriot, Pascal Niggenkemper]
Opatuur, De Centrale, Gent, BE, 20/11/2011

płyta do kupienia na multikutli.com

Ken Vandermark "Mark In The Water", NotTwo 2011, MW8792

2012-02-27T04:11:00.003-08:00

Ken Vandermark "Mark In The Water", NotTwo 2011, MW8792

Ken Vandermark "Mark In The Water", NotTwo 2011, MW8792

Druga, solowa płyta Kena Vandermarka, to tym razem nagranie koncertowe - zarejestrowane w końcu listopada 2010 roku w krakowskiej Alchemii. O ile pierwsza, zarejestrowana w studio (a częściowo i w domu Vandermarka) płyta "Furniture Music" robiła wrażenie trochę kolażu, a trochę szkicu, to materiał zebrany na "Mark in the Water" jest bardzo jednorodny. Cóż być może zadecydowała jedność miejsca i czasu, ale nie bez znaczenia jest i to, że obcujemy tutaj wyłącznie z improwizacji (chociaż w toku koncertu sięgał on po tematy Aylera i McPhee).

Na pierwszym albumie bowiem obok kompozycji ("Would A Pround Man Rather Break than Bend" czy "(brüllt)") znalazły się także improwizacje dedykowane wielkim instrumentalistom ("Resistance" oraz "Horizontal Weight"); to tutaj mamy doczynienia tylko z magią chwili i inwencją muzyka. I chociaż Vandermark nie odchodzi od swych muzycznych korzeni, nie stara się jednak imitować brzmienia swoich mistrzów - a tak było na poprzednim albumie gdzie momentami brzmiał jak Evan Parker, a kiedy indziej jak Peter Brötzmann. Tutaj jest tylko sobą, nawet gdy tym wielkim mistrzom dedykuje swoje improwizacje. Chicagowski muzyk starannie unika tutaj melodyki, ale muzyka ta nie ma także charakteru eksperymentalnego. Jest raczej swobodnym potokiem dźwięku wydobywanego z instrumentarium (klarnetu oraz tenorowego saksofonu) w bardzo klasyczny sposób (sonorystyki za wiele tu niema).

I chociaż trudno momentami zachować skupienie i śledzić tok narracji chicagowskiego instrumentalisty polecam tę płytę bardzo. Ukazuje ona bowiem punkt, w którym muzyk obecnie się znajduje - chętniej sięgając po improwizacje niż komponowane tematy (prawdę mówiąc, od czasu "Beat Reader" Vandermark 5 nie pojawiło się nic istotnie nowego w jego kompozycjach, no może poza Resonance'm). A że potrafi operować muzyczną formą i pamiętać o strukturze swojej muzyki, powracać można do tej płyty wielokroć i odkrywać kolejne jej dna.

autor: Marek Zając

Ken Vandermark: bass clarinet, tenor sax, Bb clarinet

1. Lead Bird (for Peter Brötzmann)
2. Dekooning (portrait of Coleman Hawkins)
3. Steam Giraffe (portrait of Evan Parker)
4. Personal Tide (portrait of Anthony Braxton)
5. White Lemon (for Jimmy Giuffre)
6. The Pride Of Time (for Fred McDowell)
7. Burning Air (for John Carter)
8. Future Perfect (for Eric Dolphy)
9. Soul In The Sound (for Steve Lacy)
10. Looking Back (for Joe McPhee)

Ken Vandermark
Nasjonal Jazzscene / Victoria Karl Johans Gt 35, Oslo

płyta do kupienia na multikutli.com

Jakob Bro / Lee Konitz / Bill Frisell / Thomas Morgan "Time", Loveland Records 2011, LLR013

2012-02-16T05:54:00.000-08:00

Jakob Bro / Lee Konitz / Bill Frisell / Thomas Morgan "Time", Loveland Records 2011, LLR013

Jakob Bro / Lee Konitz / Bill Frisell / Thomas Morgan "Time", Loveland Records 2011, LLR013

Gdy pod koniec 2009 roku wpadła mi w ręce płyta "Balladeering" Jakoba Bro nagrana z amerykańskimi gigantami: Frisellem, Konitzem, Motianem i młodszym od nich Benem Streetem wpadłem w zachwyt. Płyta trafiła do mojej top dziesiątki jazzowych nagrań 2009.
Polska publiczność zna Jakoba Bro głównie za sprawą współpracy z Tomaszem Stańko, który zaprosił go do swojego zespołu, z którym wydał płytę 'Dark Eyes'. Przy całej naszej polskocentryczności trzeba jednak wiedzieć, że to jedynie pobocze muzycznej aktywności Bro. Od lat muzyk ten bawiąc się bluesem, jazzem i rockiem, imitując style różnych twórców, doszedł do własnej tożsamości artystycznej i rozwinął swój w pełni autonomiczny język muzyczny.
"Balladeering" chwalono za subtelnie melancholijny nastrój, wyśmienitą pracę instrumentalistów i szczerość przesłania, nieskażoną sentymentalnymi uproszczeniami. Najnowsza płyta "Time" jest jej twórczą kontynuacją. Artyści ci stworzyli uniwersalny język muzyczny, dawno już nie powstawała muzyka tak zniewalająca. Nagrana w nowojorskim Avatar Studio, w pomniejszonym o perkusję składzie, Bena Streeta na kontrabasie zastąpił ponadto Thomas Morgan, w jeszcze większym stopniu skupiona jest na uzyskaniu tej wyjątkowej atmosfery, subtelnej, poetyckiej, pełnej słodyczy, choć nie przesłodzonej. Rzecz w unikalnym, oszczędnym w środkach stylu Bro, Konitza i Frisella. Rzecz też w atmosferze, jaka panowała podczas nagrania obu płyt, możemy jej doświadczyć oglądając film dołączony do limitowanej winylowej edycji "Balladeering" jak też fotografie reprodukowane w książeczce do płyty "Time".
Jeśli kogoś uwiera pustka i nijakość dzisiejszej muzyki głównego nurtu, koniecznie powinien sięgnąć po ten album, jeden z najlepszych tegorocznych jaki słyszałem.

autor: Tomasz Konwent

Jakob Bro: guitar

Bill Frisell: guitar

Lee Konitz: alto saxophone

Thomas Morgan: bass

1. Nat
2. Cirkler
3. A Simple Premise
4. Swimmer
5. Northern Blues
6. Fiordlands
7. Yellow
8. Smaa Dyr
1. Nat
2. Cirkler
3. A Simple Premise
4. Swimmer
5. Northern Blues
6. Fiordlands
7. Yellow
8. Smaa Dyr

sesja w studiu Avatar - w trakcie nagrania pierwszej płyty zespołu Jakoba Bro "Balladering"

płyta do kupienia na multikutli.com

Admiral Awesome feat. Fredrik Ljungkvist [Thomas Sejthen / Christian Windfeld / Jacob Danielsen / Fredrik Ljungkvist] "Kapow jazz!", Gateway Music 2011, AA012011

2012-02-15T02:35:00.000-08:00

Admiral Awesome feat. Fredrik Ljungkvist [Thomas Sejthen / Christian Windfeld / Jacob Danielsen / Fredrik Ljungkvist] "Kapow jazz!", Gateway Music 2011, AA012011

W pierwszej chwili, gdy usłyszałem równiutko brzmiące, energetyczne unisona otwierającej płytę kompozycji "LSB Vals", pomyślałem - to jakieś nowe Vandermark 5! Okazało się, że jednak nie, chociaż inspirację dorobkiem twórczym chicagowskiego muzyka trudno tu ukryć. Vandermark zresztą oraz grający tu Frederik Ljungkvist mają dosyć podobną wizję własnej muzyki, obaj także współpracowali ze sobą wielokrotnie - czy to w ramach Territory Band czy też podczas wspólnych koncertów (a i nagrań) skandynawskiego Atomica i najsłynniejszego zespołu chicagowskiego saksofonisty. Gruntowną znajomość jazzowej tradycji oraz fascynację muzyką lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych ubiegłego wieku, łączą ze współczesnymi technikami kompozytorskimi, wzbogaconymi dorobkiem zgoła innych gatunków - rocka, klasycznej, dwudziestowiecznej awangardy, free improv czy amerykańskiego minimalizmu. Dorobek - zwłaszcza nagraniowy - Frederika Ljungvista - zdaje się być jednak silniej osadzony w jazzie - rzadziej udziela się w pełni improwizowanych projektach, nie flirtuje ze współczesną sceną noise'u czy soulu i funku.

Ljungkvist wszelako nie dominuje jednak tego projektu - jest współliderem kwartetu, a nie jego twórcą. Partnerem w tym jest duński saksofonista Jacob Danielsen. Znany choćby w zespołu Järv muzyk, tym razem daje się poznać jako ukształtowana muzyczna osobowość i znakomity kompozytor. W swoich utworach słabiej niż Ljungkvist akcentuje fascynacje sceną "młodego - niegdyś - Chicago", z jego motoryką i chwytliwymi, niemal rockowymi riffami, a mocniej obecna jest w nich jazzowa tradycja europejska (pobrzmiewają dalekie wprawdzie echa skandynawskiego jazzu spod znaku ECM-u, zupełnie nieobecne z grze Ljungkvista - ten jawi się raczej kontynuator szkoły Rosengrena i Gullina). Jest przez to wybornym kontrapunktem dla poczynań szwedzkiego instrumentalisty, chociaż grają obaj na tenorowych i barytonowych saksofonach. Znakomicie się przez to uzupełniają, a ich solówki mają odmienny zupełnie charakter. Korci aż, by ponownie przywołać podobieństwo do V5, gdzie podobnie Dave Rempis różni się od lidera projektu, ale też tak są konstruowane najlepsze zespoły - muzycy mają się uzupełniać, a nie pochodzić "z jednej sztancy".

W odróżnieniu od V5 czy - dlaczego nie - Atomica (chociaż tu brzmieniowych podobieństw zdecydowanie mniej), mamy tu do czynienia z kwartetem bez instrumentu harmonicznego. W V5 pierwotnie rolę tę mogła pełnić gitara Jeba Bishopa, a w ostatnim składzie nieco imitowała wiolonczela Lonberg-Holma, a w Atomicu - fortepian Havarda Wiika. Skład tu prezentowany znacznie łatwiej jest więc "rozpędzić", ale muzyka przybiera przez to bardziej uproszczoną formę. Harmonię budują współbrzmienia instrumentów dętych, a sekcją raczej pełni rolę stricte rytmiczną. Kompozycje Ljungkvista - nieco na wzór chicagowskich muzyków - wydają się bardziej pokomplikowane formalnie i - chyba - dają szersze możliwości interpretacji. Wyraźnie są one podzielone na bloki, które można zamieniać, łączyć, przestawiać. Kompozycje Danielsena zachowują prostszy, bardziej linearny, ale jednocześnie i otwarty, charakter. Nie ma tu wyraźnych segmentów, a narracja jest bardziej konsekwentnie prowadzona.

Muzyka zawarta na krążku została zarejestrowana podczas dwóch koncertów oraz krótkiego spotkania w studio (dwa utwory). Nie wiem czy jest to podobnie jak V5 "working band", natomiast muzyka - i wyraźnie to słychać - jest bardzo przepracowana. Zespół działa jak znakomicie naoliwiony mechanizm, co słychać od pierwszej nuty, zwłaszcza w kompozycjach Ljungvista, które wymagają znakomitego zgrania i wchodzenia "w tempo". Każdy z muzyków wie, jaką rolę ma pełnić i wywiązują się z tego bez zarzutu. Każdy z nich także potrafi świetnie budować napięcie w partiach solowych, jak i duetach które często wyłaniają się w toku kompozycji, a drapieżne czasami tony saksofonów przywodzą na myśl czysto freejazzowe formacje - chociaż ta muzyka zdecydowanie przynależy do głównego nurtu jazzu. Świadomego przemian, dorobku i bogactwa współczesności, jak i różnorodności odległej nawet tradycji.

Czy jednak ta muzyka jest kalką V5, a różnicę zawdzięczamy tylko zubożeniu składu? Nie, Admiral Awesome to zespół mówiący własnym językiem i grający własną, świeżą i pełną lekkości muzykę (czasami jednak czerpiący z podobnych źródeł co amerykański muzycy), świadomy korzeni jazzu oraz tego co się dzieje w jego obszarze w dniu dzisiejszym. A że formuła jest równie dobracowana i doskonała jak za najlepszych lat kwintetu Kena Vandermarka - dziś już historii i elementu jazzowej tradycji? Cóż, z tego to chyba trzeba się tylko cieszyć.

autor: Wawrzyniec Mąkinia

Thomas Sejthen: bass

Christian Windfeld: drums

Jacob Danielsen: tenor saxophone, baritone saxophone

Fredrik Ljungkvist: tenor saxophone, baritone saxophone, clarinet

1. LSB Vals
2. Onslow
3. Sent Paa Kvallen
4. Stockholm Wilderness
5. Borje
6. Different Directions
7. Fredriks Andra Horna
8. Toy
9. Piratsangen

Admiral Awesome feat. Fredrik Ljungquist
performs at Musikcaféen Aarhus, Denmark

płyta do kupienia na multikutli.com

Pascal Niggenkemper / Simon Nabatov / Gerald Cleaver "Upcoming Hurricane", NoBusiness 2011, NBCD34.

2012-02-11T06:38:00.000-08:00

Pascal Niggenkemper / Simon Nabatov / Gerald Cleaver "Upcoming Hurricane", NoBusiness 2011, NBCD34.

Pascal Niggenkemper / Simon Nabatov / Gerald Cleaver "Upcoming Hurricane", NoBusiness 2011, NBCD34.

Pascal Niggenkemper to amerykański muzyk (kontrabasista), kompozytor i improwizator o francusko-niemieckich korzeniach. Na swoją najnowszą płytę zaprosił muzyków znakomitych i świetnie w Polsce - Simon Nabatov to pianista chętnie poszukujący inspiracji we współczesnej literaturze, tworzący jazz-konceptualne albumy inspirowane poezją Brodskiego czy "Mistrzem i Małgorzatą" Bułhakowa, znany u nas dzięki współpracy z braćmi Olesiami. Gerald Cleaver to perkusista, członek zespołów Davida S.Ware'a i Matthew Shippa, ale pojawiający się także na płytach Roscoe Mitchella, Wadady Leo Smitha, Gebharda Ullmanna czy Charlesa Gayle'a.

Jako instrumentalista Niggenkemper odwołuje się mocno do dorobku wielkich poprzedników - klasycznych Raya Browna, Nielsa-Henninga Orsteda Pedersena, jak i freejazzowych - Charlie Hadena, Williama Parkera czy Barre Philipsa, ale tworzona przez niego muzyka wpisuje się w znacznie szerszy kontekst. Pobrzmiewają w niej echa doświadczeń Ornette'a Colemana, zespołów Sun Ra ( tych nagrań, na których bardzo silnie akcentuje improwizacyjny charakter własnej muzyki), Alberta Aylera, Paula Bleya i Cecila Taylora. Spośród europejskiej tradycji awangardowej - bardzo wyraźnie tu obecnej - wymienić należy Louisa Sclavisa i Franka Gratkowskiego - na tego ostatniego jako mistrza i inspirację powołuje się sam Niggenkemper, grający z nim zresztą w septecie Vision7.

Muzyka tria to potok dźwięków, gdzie każda myśl jest natychmiast zamieniana w działanie i dźwięk, który dla partnerów jest wezwanie do reakcji i odpowiedzi. Jak w fizyce - każda akcja powołuje reakcję, a ta z kolei wpisuje się w rwący strumień muzyki. Nie ma tu chwilki przestoju, a partnerzy rozumieją się intuicyjnie odnajdując harmonie i radość w nieprzerwanych i zmiennych pasażach, odsłaniając kolejne wcielenia zespołu - jako trzy odmienne duety lub jako całość (trio). Niewiele jest tu partii solowych - najważniejsza jest bowiem interakcja i inspiracja odnajdywana w poczynaniach partnera. Świetne granie!

autor: Józef Kowalkowski

Pascal Niggenkemper: double bass
Simon Nabatov: piano
Gerald Cleaver: drums

1. Pusteblume 4:38
2. Upcoming hurricane 11:44
3. Arbol de piedra 5:53
4. Aeolus 5:14
5. Fighting the mill 11:10
6. Rahonavis 4:56
7. Mongolfiere 7:49

Pascal Niggenkemper w trio, ale wz zupełnie innymi muzykami

płyta do kupienia na multikutli.com

Dennis Gonzalez / Joao Paulo "So Soft Yet", Clean Feed 2011, CF243

2012-02-03T07:47:00.000-08:00

Dennis Gonzalez / Joao Paulo "So Soft Yet", Clean Feed 2011, CF243

Dla tych, którzy nie słyszeli pierwszej płyty obu panów "ScapeGrace" z 2009 roku warto wiedzieć, że przy okazji jej nagrania spotkali się po raz pierwszy. Portugalczyk Joao Paulo Esteves da Silva i Teksańczyk z Dallas Dennis Gonzalez, bo o nich mowa nie mieli do jej nagrania okazji się spotkać. Widać spotkanie było dla nich inspirujące, skoro zdecydowali się nagrać materiał na kolejną płytę.

Znając obie płyty, tę pierwszą i najnowszą śpieszę donieść, że była to dobra decyzja. I to dobra z wielu powodów.
Po pierwsze, dlatego, że mamy do czynienia z ewolucją, panowie są wielkimi erudytami jazzowymi, czego dowodem chociażby ich dokonania płytowe (wspaniałe płyty Gonzaleza dla wytwórni Silkheart czy płyty Joao Paulo dla Clean Feed). Nie zasypują gruszek w popiele, choć Paolo znany był dotąd, jako akustyczny pianista na nowej płycie często zamiast na klasycznym pudle słyszymy go na elektrycznym instrumencie, czasami na akordeonie. Choć jego pianistyka, chwilami nieco monumentalna w charakterze nadal brzmi interesująco by nie powiedzieć wyjątkowo, dzięki wprowadzeniu innego instrumentu nabiera nowego oblicza. Do tego dźwięk akordeonu, nadający tej muzyce jakiś nieokreślony smutek.

Po drugie inny pomysł na strukturę muzyki. O ile pierwsza płyta "ScapeGrace" była zapisem chwili, wspaniałego spotkania muzyków intuicyjnie podążających za sobą, wchodzących w improwizowaną interakcję, o tyle najnowsza to już praca na specjalnie na tę okazję przygotowanej partyturze. Stąd kompozycje pełnią tutaj większe znaczenie, są bardziej przemyślane, niewątpliwie dodają płycie nową wartość.

Po trzecie w końcu, dla obu muzyków to skład raczej niecodzienny, Dennis Gonzalez dla instrumentów harmonicznych w swoich składach nie widzi miejsca, Joao Paulo Esteves da Silva z kolei to raczej pianista solowy lub triowy. Słychać, że ich niebywała wyobraźnia muzyczna uruchamia nowe procesy, wychodzą poza dotychczasowe schematy.
Przywołam tylko kilka utworów, aby pokazać wielobarwność materiału, który jest splotem niezliczonych barw i emocji:
"El Destierro" z pianistyką przywodzącą na myśl dzieła fortepianowe Ligetiego, z grającym długim dźwiękiem Gonzalezem głęboko zapada w pamięć. Powoli, konsekwentnie budowane napięcie ani na chwilę się nie rozmywa.
"Sleeping Thunder" z umiejętnie wprowadzonym preparowanym fortepianem w pierwszej części i ujmującą pętlą melodyczną, fantastycznie modulowaną w drugiej części. Do tego oczywiście drugi głos Gonzaleza, grającego bardzo powściągliwie.
"Burning Brain", w którym na fundamencie fortepianowych akordów i pasaży Joao Paulo Dennis Gonzales daje kolejny przykład nieograniczonej wyobraźni muzyka zrośniętego ze swoim instrumentem, którego limitują jedynie własne ograniczenia.
Najbardziej radosny w stawce "Sobre Mi Mi Koracon Doloryozo" to stary dobry blues, Gonzalez korzysta tutaj z całego arsenału swoich możliwości instrumentalnych, Joao Paolo przypomina tutaj samego Keitha Jarretta w zamykającym koncertową płytę "Paris Concert" bluesie.

Ta płyta nie wywraca naszego wyobrażenia współczesnego jazzu, pokazuje jednak obu muzyków w bardzo interesującym punkcie ich kariery, trudno z nią się rozstać.

autor: Krzysztof Szamot

Dennis González: trumpet

Joao Paulo: piano

1. Como a Noite
2. Broken Harp
3. Deathless
4. Thirst
5. Taking Root
6. El Destierro
7. Sleeping Thunder
8. Burning Brain
9. Yielding to Song
10. Sobre Mi Mi Koracon Doloryozo
11. Augurio

Dennis Gonzalez / Joao Paulo

płyta do kupienia na multikutli.com

LAMA [Gonçalo Almeida / Greg Smith / Susana Santos Silva] "Oneiros", Clean Feed 2011, CF240

2012-02-01T08:42:00.000-08:00

LAMA [Gonçalo Almeida / Greg Smith / Susana Santos Silva] "Oneiros", Clean Feed 2011, CF240

Oneiros z greckiego to sen lub marzenie senne. Czy zamiarem muzyków było faktycznie odwołanie się do doświadczenia snu?, tego nie wiem, lecz to mieszanie wątków, częsta zmiana funkcji poszczególnych instrumentów, które naruszają zasady budowy utworu jazzowego mają znamiona sennej mary.

Oczywiście nie jest to celem samym w sobie tak jak w bardzo wielu jazzo-podobnych produktach spod znaku Nilsa Pettera Molvaera czy jemu podobnych. Nie chodzi także o jałowe eksperymenty w stylu literackiego surrealizmu z pocz. XX wieku. Mamy tu raczej do czynienia z przenikającymi się światami równoległymi, w których świadomość to struktura akustycznego jazzu, podświadomość to elektronika i nieświadomość to wszystko to, co odpowiedzialne jest za podważenie fundamentów obu poprzednich światów.

Słucham tej płyty już nie wiem po raz który i cały czas odkrywam nowe elementy, ciekawie wykorzystana elektronika (od ambientu po psychodelię) to bezsprzeczny atut nagrania, grająca na trąbce Susana Santos Silva przetwarza jej dźwięk w czasie rzeczywistym, kontrabasista kilkukrotnie korzysta z pedal box, uzyskując nieoczekiwany efekt, w ogóle kilka razy łapię się na tym, że szukam w opisie innych instrumentów, niż te, które zostały w nim wymienione. Do tego bliżej nieokreślone mikrodźwięki, trzaski i drobne zakłócenia generowane z laptopa dodają jej niesamowitości.

Część kompozycji, te autorstwa Gonçalo Almeidy, który wydaje się być liderem tria to zapętlone melodie grane na kontrabasie, z nałożonymi na nie improwizacjami dwójki pozostałych instrumentalistów (np. "Melodia Minuscula" czy "The Chimpanzee Who Told Man How To Cry"). Almeida gra na kontrabasie z wielką świadomością celu, jak trzeba, delikatnie muska struny, innym razem gra soczystym, głębokim dźwiękiem.

Przyznam uczciwie, że jak dotąd nie spotkałem się z żadnym z muzyków tria LAMA, choć na stronie wytwórni przeczytałem, że Susana Santos Silva ma za sobą współpracę z Lee Konitz'em, Carlą Bley, Johnem Hollenbeck'iem, Kurtem Rosenwinkel'em, Markiem Turner'em, Chrisem Cheek'em czy Joshua Redman'em a kanadyjski perkusista Greg Smith nagrywał i koncertował m.in. z Davidem Binney'em.

Nie mamy zatem do czynienia z żółtodziobami, słychać to w każdym dźwięku, Susana Santos Silva umiejętnie stosuje całą gamę technik, Greg Smith okazuje się bardzo wszechstronnym drummerem, równie swobodnie czuje się w połamanych rytmicznie kompozycjach, co motorycznych, transowych jak w "My Fucking Thesis" autorstwa Susany Santos Silva czy "The Chimpanzee Who Told Man How To Cry" Almeidy.

Całość kończy się mrożącym krew w żyłach przestrzenny "Tarantino", tutaj jest groźnie by nie powiedzieć apokaliptycznie, space jazz XXI wieku.

Po lekturze płyty chciałoby się rozstrzygnąć dylemat "Czy świat jest labiryntem, teatrem, czy snem?" Na korzyść tego ostatniego, jednak wstrzymam się jeszcze trochę, może niebawem LAMA trio nagra płytę pod tytułem "Labirynt"?

autor: Andrzej Fikus

Gonçalo Almeida: double bass

Greg Smith: drums

Susana Santos Silva: trumpet

1. Alguidar
2. Oneiros
3. Overture For Penguins
4. Dr. No
5. Melodia Minuscula
6. My Fucking Thesis
7. The Chimpanzee Who Told Man How To Cry
8. Tarantino

LAMA [Gonçalo Almeida / Greg Smith / Susana Santos Silva]
The Chimp who taught men how to cry

płyta do kupienia na multikutli.com

Bobby Bradford / Glenn Ferris / Mark Dresser "Live in LA", Clean Feed 2011, CF241

2012-01-31T04:14:00.000-08:00

Bobby Bradford / Glenn Ferris / Mark Dresser "Live in LA", Clean Feed 2011, CF241

Mam nadzieję, że muzyków grających na tej [płycie bliżej przybliżać nie trzeba - jednak dla porządku o każdym z nich kilka słów. Bobby Bradford to amerykański trębacz, kornecista, bandleader i kompozytor. Urodził się 19 lipca 1934 w Cleveland, gdzie też dorastał. Później wraz z rodziną przeniósł się do Dallas w Texasie w 1946 roku, a w 1953 do Los Angeles w Kalifornii, gdzie rozpoczął współpracę z Ornettem Colemanem (którego poznał jeszcze w Texasie), lecz niedługo później został wcielony do US Army (do 1958 roku) i w kwartecie Ornette'a zastąpił go Don Cherry. Do zespołu Colemana powrócił w 1961 roku na dwa lata. W tym okresie dużo koncertował - m.in u boku Erica Dolphy'ego i Charlie Hadena. W latach sześćdziesiątych rozpoczął kolaborację z Johnem Carterem, klarnecistą jazzowym. To właśnie z nim nagrał najsłynniejsze ze swoich płyt (w sekstecie, kwintecie, kwartecie i w duetach). Wytwórnia Mosaic w tym roku wydała specjalny box dokumentujący ich współpracę trwającą aż do śmierci Johna Cartera w roku 1991. Po tej dacie Bradford kontynuował muzyczne poszukiwania z własnym zespołem (Bobby Bradford Mo'tet), którego płyty ukazywały się nakładem włoskich labeli Black Saint / Soul Note; a także w grupach prowadzonych przez innych muzyków (m.in. kwartet Vinny'ego Golii). Jest wykładowcą - emerytowanym - w Pasadena City College oraz Pomona College w Claremont w Kalifornii.
Mark Dresser. rocznik 1952, to amerykański kontrabasista, kompozytor i improwizator. I znacznie łatwiej chyba wymienić tych spośród free jazzowych tuzów z którymi niegrał, niż tych których spotykał na scenie [Ray Anderson, Tim Berne, Anthony Davis, Gerry Hemingway, John Zorn, Marylin Crispell, Jim Black, Satoko Fuji...]. Współtworzył jeden z najwspanialszych zespołów w historii jazzu - kwartet Anthony'ego Braxtona w latach osiemdziesiątych; uczestniczył w setkach sesji nagraniowych. Nagrywa i koncertuje również solo, a jeden z jego solowych występów w wiedeńskim Porgy & Bess austriaccy krytycy okrzyknęli przed kilku laty koncertem dekady.
Najbardziej enigmatyczną postacią w tym gronie to puzonista Glenn Ferris. Uczeń Dona Ellisa, zainteresował się jazzem pod wpływem muzyki Erica Dolphy'ego. Od początku lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku jest aktywny jako muzyk sesyjny i koncertowy, a przez lata udało zgromadzić całkiem pokaźne dossier - nagrywał i występował bowiem u boku m.in. George'a Duke'a, Billy Cobhama, Stevie Wondera, Philly Joe Jonesa, Jacka Walratha, Tony Scotta, Barry'ego Altschula, Harry'ego Jamesa, Tima Buckleya, Lou Rawlsa, Jamesa Taylora czy Arta Peppera.
Płyta została zarejestrowana w bardzo nietypowym składzie - trąbka/kornet, kontrabas, puzon. I choć muzyka mocno odwołuje się do klasycznego jazzu lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych, cały czas pozostajemy w otwartej, stricte współczesnej formule. Podobnie jak na płytach Zorna z Lewisem i Frisellem mamy tu do czynienia z trzema instrumentami cały czas grającymi solo. Inaczej jednak niż tam - tu bowiem czasami trąbka i puzon dublują unisona (równiutko i cudownie zagrane), czasami ich partie oparte na rygorystycznym kontrapunkcie. Kontrabas Dressera cały niemal czas pozostaje w opozycji do dwóch dęciaków, narzucając im swingowy podkład. Najbardziej klasyczne są kompozycje Ferris z cudownym "In My Dream" przywodzącą na myśl dokonania pianisty Sonny'ego Clarke'a. Dwa utwory mają nieco odmienny charakter - "Pandas Run" oraz "Bamboo Shots" to improwizacje o wiele mocniej niż reszta muzyki osadzone we współczesności, z dźwiękiem dętych instrumentów mocno modulowanym przez rozmaite tłumiki, ale - podobnie jak reszta płyty - zagranymi z namysłem i dbałością o formę. Jest tu miejsce na dojrzałą muzykę - nie ma na pośpiech i powierzchowną energię, przykrywającą - jednak - twórczą pustkę nawet najlepszych improwizatorów. Znakomita płyta!

autor: Marcin Jachnik

Bobby Bradford: cornet

Glenn Ferris: trombone

Mark Dresser: bass

1. For Bradford
2. Purge
3. BBJC
4. Pandas Run
5. In My Dream
6. Bamboo Shoots
7. Comin On
8. Ready To Go

Bobby Bradford / Glenn Ferris / Mark Dresser - "Purge" - composed by Glenn Ferris

płyta do kupienia na multikutli.com

Christina von Bülow & Fredrik Lundin "Silhouette", STUNT 2011, STUCD11172

2012-01-24T02:36:00.000-08:00

Christina von Bülow & Fredrik Lundin "Silhouette", STUNT 2011, STUCD11172

Lars Gullin był jednym z najbardziej znanych i cenionych szwedzkich muzyków jazzowych ubiegłego stulecia. Ten kompozytor i saksofonista barytonowy był jednym z najwazniejszych twórców "złotego okresu skandynawskiego jazzu" (obok Jana Johanssena, Bernta Rosengren, Nisse Sandströma i Per Henrika Wallina), gdy od początku lat pięćdziesiątcyh wielu tamtejszych kompozytorów zafascynowanych brzmieniem amerykańskiego "west coast" zaczęło tworzyć w tym duchu wzbogacając je jednocześnie o elementy skandynawskiego folkloru. W toku swojej kariery koncertował i nagrywał z muzykami zza oceanu od Dicka Twardzika i Cheta Bakera rozpoczynając na Archie Sheppie kończąc. Zmarł wcześnie, w roku 1976.
Po ponad trzydziestu latach od jego śmierci hołd składa mu dwójka saksofonistów - Frederik Ludin oraz Christina von Bülow. Przesycona ciepłem i melancholią muzyką prezentuje przede wszystkim balladowe oblicze Gullina - obok jego kompozycji znajdą też Państwo tutaj utwory Lundin i von Blok, ale interpretowane w duchu dorobku szwedzkiego mistrza. Niezwykła, rzadko już dziś spotykana aranżacyjna staranność, a wszystko zagrane z niezwykłym wyczuciem nastroju i formy. Przepiękne nagranie!

autor: Marcik Jachnik

Frederik Lundin: baritone saxophone

Christina von Bülow: alto saxophone

Jacob Fischer: guitar

Daniel Franck: double bass

Jeppe Gram: drums

1. Primavera
2. Fine Together
3. Montmartre
4. Nu har jag fatt
5. Icarus
6. Between Romances
7. Dannys Dream
8. Leewise
9. A New Beginning
10. The Flight
11. Silhouette

Lars Gullin with Nils Lindberg and Rolf Billberg.

płyta do kupienia na multikutli.com

Noah Kaplan Quartet [Noah Kaplan / Joe Morris / Ciacomo Merega / Jason Nazary] "Descendants", HatHut, OGY688.

2012-01-21T02:35:00.000-08:00

Noah Kaplan Quartet [Noah Kaplan / Joe Morris / Giacomo Merega / Jason Nazary] "Descendants", HatHut, OGY688.

Noah Kaplan Quartet [Noah Kaplan / Joe Morris / Ciacomo Merega / Jason Nazary] "Descendants", HatHut, OGY688.

Noah Kaplan jest amerykańskim kompozytorem i saksofonistą młodego pokolenia, wychowankiem Joe Maneriego (studiował pod jego kierunkiem improwizację) oraz Jerry'ego Bergonziego w New England Conservatory, obdarzonym - jak piszą recenzenci - "brzmieniem melodyjnym i elegijnym jednocześnie". W ciągu kilku lat scenicznej aktywności zyskał już pewną sławę na free jazzowej scenie Nowego Jorku, gdzie miał okazję koncertować, ale i nagrywać m.in z Joe Morrisem, Matem Manerim, Peterem Erskinem, Alanem Pasqua, Anthonym Colemanem, Artem Davisem, Joe Manerim, Randym Petersonem, Edem Schullerem, Davidem Tronzo, Lutherem Grayem, Danielem Levinem, Judith Berkson, Pandelisem Karayorgisem czy Kirkiem Knuffke. Trzecia jego autorska płyta prezentuje świetny kwartet, w którym obok lidera pojawia się świetnie znani muzycy - Joe Morris na gitarze i perkusista Jason Nazary oraz zupełnie "nowa twarz" - Giacomo Merega grający tutaj na elektrycznym basie. Muzyka zespołu oparta jest na szkicowych kompozycjach Kaplana, w których czasami pobrzmiewają echa zupełnie odmiennych muzycznych tradycji - partie gitary w "Pendulum Music" będące odwołaniem do folkloru Appalachów, w "Esther" pobrzmiewa blues, a w "Wolves" tony sopranowego saksofonu przywodzą na myśl tęskne echa klezmerskiej tradycji. Muzyka jednak ma cały czas bardzo otwarty charakter, a jej porwana, postrzępiona i często nielinearna faktura czyni ją niezwykle zajmująca, prostą i skomplikowaną jednocześnie. Piękna płyta, do której powracać można wiele, wiele razy.

autor: Marcin Jachnik

Noah Kaplan: saxophones
Joe Morris: guitar
Giacomo Merega: electric bass
Jason Nazary: drums

1. Pendulum Music [4:52]
2. Descent [12:03]
3. Esther [6:23]
4. Rat Man [4:53]
5. Wolves [11:13]
6. Untitled [9:04]

Noah Kaplan Quartet [Noah Kaplan / Joe Morris / Giacomo Merega / Jason Nazary]
July 2010, Local 269, NYC

płyta do kupienia na multikutli.com

Joe McPhee / Jeb Bishop / Ingebrigt Haker Flaten / Michael Zerang "Ibsen's Ghosts", NotTwo 2011

2011-12-17T05:30:00.000-08:00

Joe McPhee / Jeb Bishop / Ingebrigt Haker Flaten / Michael Zerang "Ibsen's Ghosts", NotTwo 2011, MW8762.

Kwartet złożony ze znakomitych instrumentalistów i wybitnych muzycznych osobowości: Jole McPhee, Jeb Bishop, Ingebrigt Haker Flaten oraz Michael Zerang. Grywali w rozmaitych konfiguracjach (wszyscy prócz Haker Flatena grają od samego początku w Peter Brotzmann Chicago Tentet), ale i tak zwornikiem tego składu, najbardziej cenioną muzyczną osobowością jest saksofonista i trębacz Joe McPhee. Wszyscy obecni tu muzycy nagrywali z nim duetowe płyty i grywali takież koncerty. I taki też jest charakter tego nagrania - on jest tutaj niekwestionowanym liderem, mimo, iż obcujemy ze zwartą formułą kwartetowej improwizacji. Takie płyty mają sens i są niezwykłe, gdy muzyka zawarta na płycie nie jest tylko sumą indywidualnych umiejętności członków zespołu, ale gdy w wyniku spotkania powstaje jakaś wartość dodana. Tak jest w tym wypadku - muzycy operując w zaskakujących czasami konfiguracjach (trio bez basu lub perkusji, duet bas-puzon), inspirują się nawzajem wyczarowują zaskakujące harmonie w toku długich, przeplatających się nawzajem, solowych partii. Świetna płyta!

autor: Marcin Jachnik

Joe McPhee: tenor saxophone
Jeb Bishop: trombone
Ingebrigt Haker Flaten: bass
Michael Zerang: drums

1. Improvisation # 1
2. Improvisation # 2
3. Improvisation # 3
4. Improvisation # 4
5. Improvisation # 5

płyta do kupienia na multikutli.com

Chicago Trio [Ernest Dawkins, Harrison Bankhead, Hamid Drake] "Velvet Songs - To Baba Fred Anderson" [2CD], Rogue ART (FR) 2011

2011-12-12T04:01:00.000-08:00

Chicago Trio [Ernest Dawkins, Harrison Bankhead, Hamid Drake] "Velvet Songs - To Baba Fred Anderson" [2CD], Rogue ART (FR) 2011, ROG0030

Powiedzieć, że Fred Anderson był gigantem jazzu to nie powiedzieć nic o fenomenie tego saksofonisty. W czasach skrajnego nadużywania tego określenia w stosunku do muzyków przeciętnych lepiej je omijać, bo szkoda aby Anderson występował obok "jazzowych kapiszonów".
Od czasu płyty "Song For" jednego z założycieli Art Ensemble of Chicago-Josepha Jarmana, na której nastąpił jego fonograficzny debiut, do śmierci 24 czerwca 2010 stanowił punkt odniesienia dla kilku pokoleń jazzowych muzyków. Miał z jednej strony niewymuszoną charyzmę, z drugiej zaś bardzo otwarty umysł, który pozwalał mu zapraszać do wspólnego grania muzyków, programowo ze sobą niewspółpracujących. Tajemnicą poliszynela jest, że chicagowskie stowarzyszenie jazzowe AACM, które od połowy lat 90. Pozostaje chicagowskim odpowiednikiem Marsalisowego Lincoln Center, już dawno temu straciło swój kreatywny impet, który dał takie owoce jak Anthony Braxton, Art Ensemble of Chicago, Ethnic Heritage Ensemble, Ritual Trio.
Fred Anderson potrafił grać zarówno z przedstawicielami AACM jak też reprezentantami środowiska skupionego wokół Kena Vandermarka i Roba Mazurka, muzyków, którzy w pewien sposób przejęli pałeczkę od Muhala Richarda Abramsa, Lestera Bowie'go, George'a Lewisa, Kahila El Zabara, Kidda Jordana.
Fred Anderson był niejako łącznikiem niezaangażowanym w bieżące spory, szanowanym przez wszystkich, ale także łącznikiem pomiędzy jazzową tradycją (Charlie'm Parkerem czy Benem Websterem) a współczesnymi saksofonistami free.
Podwójny album, który właśnie dostajemy do rąk został właśnie jemu poświęcony. Nagrało go trzech panów, którzy z Andersonem grali wielokrotnie, najdłużej związany z nim był oczywiście Hamid Drake, występujący z nim od wczesnych lat 70tych, w zespole prowadzonym przez Andersona z Billem Brimfieldem na trąbce i młodziutkim Drakiem na perkusji.
Harrison Bankhead grywał zarówno w duetach, trio i kwartecie z Fredem Andersonem. Był niejako rezydentem klubu Velvet Lounge, który prowadził w Chicago Anderson.
Ernest Dawkins z kolei grywał jako gość jego trio z Harrisonem Bankheadem i Chadem Taylorem lub w regularnych kwartetach, w których występował chociażby Hamid Drake.
Płyta "Velvet Songs - To Baba Fred Anderson" nagrana jeszcze za życia Andersona, podczas dwóch gorących sierpniowych nocy 2008 roku w Velvet Lounge zawiera dwanaście wspólnych kompozycji trójki muzyków, którzy podobnie jak ich patron unikają od lat grania standardów. Kompozycje te, pełne muzycznych cytatów często mają strukturę suit. Hamid Drake gra zarówno na tradycyjnej perkusji jak i na bębnie obręczowym/frame drum. W obu rolach, tak różnych, jeśli chodzi o rolę wypada znakomicie. Dawkins na saksofonach sopranowym, altowym i tenorowym powala pomysłami artykulacyjnymi, wrażliwością na barwę, Bankhead na kontrabasie i wiolonczeli to mistrz niuansów dynamicznych. Mnóstwo wrażeń opartych jedynie na trzech instrumentalistach. W blisko 18 minutowym utworze "Moi Tre Gran Garson", w którym Drake, grając na bębnie obręczowym i Bankhead grając smyczkiem na wiolonczeli przywołują najlepsze wspomnienia AACM, gdzie jakaś rytualność/plemienność zderzona z czystym free jazzem miała siłę gatunko-twórczą.
Ernest Dawkins we wzruszającym liner notes do płyty pisze, że wszystkie utwory są efektem spontanicznej improwizacji muzyków, występujących w tym składzie wiele razy, po lekturze płyty trudno nie dojść do przekonania, że nie są to "jazzowe kapiszony", to JAZZ grany wielkimi literami.

autor: Krzysztof Szamot

Ernest Dawkins: soprano, alto & tenor saxophones
Harrison Bankhead: double bass, cello
Hamid Drake: drums, frame drum

1. Astral Projection (12:53)
2. Sweet 22nd Street (The Velvet Lounge) (12:10)
3. You Just Cross My Mind (8:26)
4. The Rumble (6:11)
5. Peace and Blessing (to Fred) (9:21)
6. Down n' the Delta (7:40)
7. Jah Music (9:54)
8. Galaxies Beyond (5:47)
9. Woman of Darfur (10:00)
10. Waltz of Passion (8:56)
11. Moi Tre Gran Garcon (17:44)
12. One for Fred (17:19)

Ernest Dawkins / Bobby Few Trio, Sant'Anna Arresi Jazz Festival, Sardinia, 2010

płyta do kupienia na multikutli.com

Curtis Fuller "The Story of Cathy & Me", Challenge Records 2011

2011-12-10T03:21:00.000-08:00

Curtis Fuller "The Story of Cathy & Me", Challenge Records 2011, CR73309.

"My name is Curtis Dubois Fuller", tak zaczyna się płyta, a raczej jazzowy pamiętnik. Nie taki zwykły pamiętnik, tylko ten najbardziej intymny, osobisty.
Nie może być inaczej skoro Curtis opowiada tutaj o miłości do najbardziej ukochanej osoby, jaką spotkał w swoim niekrótkim życiu, swojej żony Cathy. I proszę mi wierzyć, że jest to pamiętnik wolny od wszelkich ubarwień, silenia się, gonienia za nieswoimi emocjami, ale też wolne od wszechobecnej, emocjonalnej pornografii.
Curtis Fuller, obok J. J. Johnsona bodaj najbardziej utytułowany puzonista jazzowy na świecie, nigdy nie zgłaszał akcesu do cywilizacji błyskotek, od początku swojej kariery, kiedy to u boku Cannonballa Adderley'a czy później Dizzy'ego Gillespiego stawiał swoje pierwsze profesjonalne kroki zachwycał pełną kontrolą nad instrumentem, fantastycznym brzmieniem i świadomością artystycznego celu.
"The Story of Cathy & Me" podzielono na trzy części, pierwsza to spotkanie, druga to małżeństwo i trzecia, życie bez ukochanej Cathy.
Nagrana w Down in Deep Studios w Atlancie płyta, w piętnastu utworach zamyka kawałek prawdziwego życia, prawdziwych emocji, jazzowego grania pozbawionego sportowej jurności, ale też tak dzisiaj częstej banalności.
Jest tu szacunek dla każdej nuty, dla każdego interwału, przywiązanie do jazzowych korzeni bluesowych, skromność i jakieś buddyjskie "tu i teraz".
Siedmioosobowy skład instrumentalistów z prawdziwym mistrzostwem kreśli kolejne opowieści a dwie poruszające ballady zaśpiewane przez Tię Michelle Rouse "The Right To Love" i "Love Was Everything When Love Was You And Me" po prostu domykają całość, czyniąc ją kompletną.
Można opowiadać o wspólnym życiu, stracie ukochanej osoby pewnie na milion sposobów. Ja opowieść Fullera zapamiętam na długo.

autor: Andrzej Majak

Curtis Fuller: trombone

Lester Walker: trumpet

Daniel Bauerkemper: tenor saxophone
Akeem Marable: tenor saxophone
Henry Conerway III: drums
Clarence Levy: percussion
Nick Rosen: piano
Kenny Banks Jr.: piano
Brandy Brewer: bass
Kevin Smith: bass
Tia Michelle Rouse: vocals

1. Interlude 1: My Name Is Curtis DuBois Fuller (2:01)
2. Little Dreams (7:25)
3. The First Time Ever I Saw Your Face (4:14)
4. I Asked & She Said Yes (3:42)
5. The Right To Love (7:51)
6. My Lady's Tears (5:25)
7. Interlude 2: My Children (1:49)
8. Sweetness (3:07)
9. Look What I Got (5:29)
10. Interlude 3: Cancer, A Horrible Experience (1:24)
11. Life Was Good, What Went Wrong (4:23)
12. Love Was Everything When Love Was You And Me (3:56)
13. Too Late Now (5:39)
14. Spring Will Be A Little Late This Year (5:06)
15. Interlude 4: My Wish For Cathy And My Friends (2:42)

Curtis Fuller Septet Jams "Star Eyes" at North Sea Jazz Festival 2005

płyta do kupienia na multikutli.com

Christoph Pregardien / Ensemble Kontraste "Wanderer" [Hybrid SACD], Challenge Classics, 2011

2011-11-29T08:38:00.000-08:00

Christoph Pregardien / Ensemble Kontraste "Wanderer" [Hybrid SACD], Challenge Classics 2011, CC72518.

Christoph Prégardien uznawany jest dość powszechnie za jednego z najwybitniejszych tenorów lirycznych. Współpracuje z najwybitniejszymi zespołami i dyrygentami świat - Danielem Barenboimem, Johnem Elliot Gardinerem, Nikolausem Harnoncourtem, Phillippem Herreweghiem, Hermanem Maxem, Tonem Koopmanem czy Diego Fasolisem, a repertuar jego obejmuje właściwie wszystko od Monteverdiego po współczesność. Przez długi okres czasu postrzegany był jako specjalista od bachowskich dzieł religijnych, który to nagrywał z największymi - Herreweghiem, Koopmanem, Gardinerem czy Fasolisem, ale szybko udało mu się udowodnić swoją wielką wszechstronność. W ostatnich latach często sięga po pieśni - zwłaszcza romantyczne (najczęściej po Schuberta, chociaż w ubiegłym roku w duecie a Andreasem Staierem wykonywał także chopinowski repertuar).
Prégardien sięga tym razem po pieśni Schumanna, Kilmayera oraz Mahlera. O ile warstwa wokalna pozostaje wierna pierwowzorowi, to zupełnie odmiennie ma się sprawa z akompaniamentem. Partie fortepianu we wszystkich wypadkach zostały przearanżowane na mały zespół instrumentalny (choć i tu często dominującą rolę pełni fortepian). Nie dokonali tego jednak sami kompozytorzy (z wyjątkiem czterech utworów Wilhelma Killmayera) - instrumentalizacji pieśni Schumanna dokonał specjalnie na potrzeby tego projektu Marcus Maria Reissenberger, a aranżacja pieśni Mahlera pochodzi z 1920 roku i jej autorem jest słynny dodekafonista Arnold Schoenberg. Pieśni Schumanna - także ich aranżacja - mają zdecydowanie romantyczny charakter, bardziej współczesny jest Killmayer, chociaż i on mocno odwołuje się do wzorców dziewiętnastowiecznych. Najbardziej współczesny jest Mahler, ale instrumentacja w najmniejszym stopniu nie nosi śladów dodekafonistów czy jakichkolwiek awangardowych odwołań (Schoenberg eksperymentował już wtedy z atonalnością to pierwsze - uznawane za dodekafoniczne - dzieło jest trzy lata późniejsze).
Słuchając tego nagrania nie można oprzeć się wrażeniu, że czas niezwykle służy Christopherowi Prégardienowi - głos, co nieuniknione, obniża się z wiekiem, ale artystyczna i ludzka dojrzałość potrafi przekuć to w zaletę. Jego ciepła barwa, nienaganna technika, ale i wyczucie formy i emocji to coś, co często obce jest młodym wokalistom. A Prégardien operuje tym perfekcyjnie. Znakomita płyta!

autor: Wojciech Łastruga

Christoph Prégardien
Ensemble Kontraste

1. Robert Schumann; Arrangements for small ensemble - Frühlingsfahrt op. 45,2
2. Robert Schumann; Arrangements for small ensemble - Eintritt op. 82,1
3. Robert Schumann; Arrangements for small ensemble - In der Fremde op. 39,8
4. Robert Schumann; Arrangements for small ensemble - Waldesgespräch op. 39,3
5. Robert Schumann; Arrangements for small ensemble - Mondnacht op. 39,5
6. Robert Schumann; Arrangements for small ensemble - Einsame Blumen op. 82
7. Robert Schumann; Arrangements for small ensemble - Trost im Gesang op. 142
8. Robert Schumann; Arrangements for small ensemble - Sehnsucht nach der Waldgegend op. 35,5
9. Robert Schumann; Arrangements for small ensemble - Wanderung op. 35,7
10. Robert Schumann; Arrangements for small ensemble - Herberge op. 82
11. Robert Schumann; Arrangements for small ensemble - Es leuchtet meine Liebe op. 127,3
12. Robert Schumann; Arrangements for small ensemble - Dein Angesicht op. 127,2
13. Robert Schumann; Arrangements for small ensemble - Lehn Deine Wang op. 142,2
14. Robert Schumann; Arrangements for small ensemble - Mein Wagen rollet langsam op. 142,4
15. Robert Schumann; Arrangements for small ensemble - Abschied op. 82
16. Robert Schumann; Arrangements for small ensemble - Der Dichter spricht" from "Kinderszenen" op. 15
17. Wilhelm Killmayer; Arrangements for small ensemble - In lieblicher Bläue
18. Wilhelm Killmayer; Arrangements for small ensemble - Der Mensch
19. Wilhelm Killmayer; Arrangements for small ensemble - Wie Wolken
20. Wilhelm Killmayer; Arrangements for small ensemble - Griechenland
21. Gustav Mahler; Arrangements for small ensemble - Wenn mein Schatz Hochzeit macht
22. Gustav Mahler; Arrangements for small ensemble - Ging heut morgen übers Feld
23. Gustav Mahler; Arrangements for small ensemble - Ich hab' ein glühend Messer
24. Gustav Mahler; Arrangements for small ensemble - Die zwei blauen Augen von meinem Schatz

Christoph Prégardien / Michael Gees
Die Schöne Müllerin - Das Wandern

płyta do kupienia na multikutli.com

Yitzhak Yedid / Mikhail Maroun / Ora Boasson Horev "Oud Bass Piano Trio", Between The Lines, BTLCHR71218

2011-11-25T04:07:00.000-08:00

Yitzhak Yedid / Mikhail Maroun / Ora Boasson Horev "Oud Bass Piano Trio", Between The Lines, BTLCHR71218


Yitzhak Yedid / Mikhail Maroun / Ora Boasson Horev "Oud Bass Piano Trio", Between The Lines, BTLCHR71218

Yitzhak Yedid urodził się w rodzinie syryjsko-żydowskich emigrantów w Jerozolimie w 1971 roku. Tak jak wielu muzyków z Izraela kontynuował edukację w USA, gdzie dość szybko rozpoczął działalność koncertową. Współpracował np. z Paulem Bley'em, muzykiem obdarzonym wprost niezwykłą intuicją, Legendarny kwartet Ornette'a Colemana (z Donem Cherrym, Charliem Hadenem i Edem Blackwellem) rozpoczął karierę jako cztery piąte kwintetu Paula Bley'a.
Pomimo bardzo obiecująco rozpoczynającej się karierze w Ameryce Yitzhak Yedid zdecydował się jednak na powrót do ojczyzny, jak sam przyznaje "Moje najważniejsze inspiracje są właśnie tutaj".
Już sam ten fakt jest godzien podziwu.
Opowiadając o życiu w Jerozolimie, często używa określenia "a city between the lines/miasta między wierszami".
"Oud Bass Piano Trio" to dzieło, które, składając się z pięciu movementów mimo, że opartych o zapisane kompozycje tak naprawdę skupione jest na walorach improwizacyjnych trzech znakomitych muzyków.
Ora Boasson Horev, kontrabasista zarówno zespołów muzyki klasycznej jak i jazzowej, głównie grający smyczkiem i Palestyńczyk Mikhail Maroun, który jest jednym z najlepszych wirtuozów arabskiej lutni - oud na Bliskim Wschodzie, a także wielkim znawcą tej muzycznej tradycji to znakomici towarzysze, potrafiący twórczo włączyć się w dialog z liderem.
Można powiedzieć, że ten album powstał na skrzyżowaniu klasycznej muzyki europejskiej i tradycyjnej muzyki arabskiej, czyli reprezentuje to co w Jerozolimie jest bardzo silne.
Niezwykła płyta o hipnotycznym wręcz nastroju, chwilami przypominająca eteryczne kompozycje Gyorgi Ligetiego jak w "Second movement", innym razem nagrania kwartetu Ketil Bjornstad / David Darling / Terje Rypdal / Jon Christensen z płyt "Water Stories", "The Sea" i "The Sea II" jak w "Fourth movement".
"Oud Bass Piano Trio" to wielka synteza klasycznej muzyki europejskiej, awangardowego jazzu, muzyki klezmerskiej i tradycyjnej muzyki arabskiej.

autor: Piotr Szukała

Mikhail Maroun: oud
Ora Boasson Horev: double bass
Yitzhak Yedid: piano

1. First movement
2. Second movement
3. Third movement
4. Fourth movement
5. Fifth movement

YITZHAK YEDID: "Angels Revolt" from "Oud Bass Piano Trio"

płyta do kupienia na multikutli.com

Ralph Rousseau "Silence", Challenge Classics, CR73331

2011-11-24T06:34:00.000-08:00

Ralph Rousseau "Silence", Challenge Classics, CR73331


Ralph Rousseau "Silence", Challenge Classics, CR73331

Naprawdę nazywa się Ralph Rousseau Meulenbroeks, ale od kilku lat posługuje się tylko pierwszym z nazwisk. Ukończył konserwatorium w klasie kontrabasu i na tym instrumencie gra w amsterdamskiej Royal Concertgebouw Orchestra. Pracował ze znanymi dyrygentami - Riccardo Chailly, Bernard Haitink, Georg Solti czy Nicolaus Harnoncourt. Gambą zainteresował się na początku lat dziewięćdziesiątych, a od 1996 roku studiował grę na tym instrumencie w klasie Jaapa ter Lindena. W świecie muzyki dawnej od lat nie jest postacią anonimową - po świetnych nagraniach muzyki Marin Marais'ego oraz sonat Bacha na gambę i klawesyn błysnął przed dwoma laty solowym nagraniem muzyki siedemnastego oraz osiemnastego stulecia ("Gambomania"). Potem nieco zmienił profil swojej muzyki. Nie, nie rezygnował z muzyki dawnej, ale połączył dawne fascynacje z dwudziestowieczną francuską piosenką. Tak powstał projekt "Chansons d'amour". Poszedł tym samym drogą, którą nieśmiało wytyczał niegdyś inny gambista - Paolo Pandolfo, grając pastelową muzykę z włoskimi muzykami jazzowego mainstreamu. Rousseau miał jednak ciekawszy pomysł i bardziej wyraziste oblicze - podszedł do tego projektu z pasją i został on doceniony.
Ralph Rousseau tym razem posuwa się krok dalej - nie stawia sobie ram czasowym, nie konfrontuje osiemnastego wieku z dwudziestym. Na swojej najnowszej płycie - "Silence" - zbiera po prostu kompozycje, z który w szczególny, osobisty sposób czuje się związany. Znajdą więc Państwo tutaj oprócz świetnie znanych z repertuaru Paula Simona i Arta Garfunkela "The Sound of Silence" i "Bridge over Troubled Water" także "Fragile" Stinga, "Let It Be" oraz "Hey Jude" The Beatles czy tradycyjne "Scarborough Fair". Nie zapomina przy tym o dawnej miłości - Karl Friedrich Abel, Marin Marais i Louis de Caix d'Hervelois współdzieli jego uwagę ze Stingiem, Brelem czy Leo Ferre'm. Ich kompozycje także znajdują się na tej płycie. Ralph Rousseau pozwala tej muzyce pozostać sobą - nie uwspółcześnia więc dawnych kompozycji, gra je pozostając wiernym swej wiedzy i doświadczeniu - tak, jak brzmiały w osiemnastym stuleciu (do "Plainte" wprowadza on, co prawda, obój d'amore, ale wszak to instrument "z epoki"). Równocześnie nie dekonstruuje muzyki beatlesów czy Paula Simona, nie czyni z nich "klasyki" czy muzyki współczesnej, brzmią one podobnie do oryginalnych wykonań. A równocześnie znajduje dla nich wspólny mianownik. I cóż, że w "Plainte" czy "Les Vois Humaines więcej jest ciszy? Ta sama pozostaje melancholia, ten sam smutek. Od nich odchodzi tylko raz - w zamykającym płytę "Hey Jude", gdy - znów pozostając wiernym najsłynniejszej wersji tej piosenki - muzycy ją wykonujący tworzą chór dając świadectwo radości z tego wspólnego dźwiękowego spotkania. Rousseau nie gra na tej płycie sam - zebrał tu swoich przyjaciół. Świetne wrażenie robią związani z holenderską sceną jazzową gitarzysta Peter Tiehus, harmonijkarz Tim Welvaars i będący już tam prawdziwą gwiazdą trębacz Eric Vloeimans, jak i nagrywający z zespołami muzyki klasycznej oboista Bart Schneeman. Świetnie łączy to wszystko brzmienie violi Rousseau, który raz jeszcze pokazuje jak sprawnym jest instrumentalistą. Świetnie słychać to w trudnych kompozycjach Marais'ego. No i jeszcze to, że znakomitym jest liderem. Ale to wiemy nie od dziś.

autor: Janusz Wiśniowski

Ralph Rousseau: viola da gamba
Peter Tiehuis: guitars
Jeroen Vierdag: double bass
Bart Fermie: percussion
Eric Vloeimans: trumpet (only on tracks 5,10)
Bart Schneemann: oboe d'amore (only on tracks 8,9)
Tim Welvaars: harmonica (only on tracks 11,13)
Thijmen Jacobse: hammond organ (only on tracks 6,13)

1. The Sound Of Silence
2. Fragile
3. La Chanson Des Vieux Amants
4. Intro
5. Vivre/Laat Me (feat. Eric Vloeimans)
6. Let It Be (feat. Thijmen Jacobse)
7. Bridge Over Troubled Water
8. Scarborough Fair (feat. Bart Schneemann)
9. Plainte (feat. Bart Schneemann)
10. Avec Le Temps Tout S'en Va (feat. Eric Vloeimans)
11. La Ballade Des Gens Hereux (feat. Tim Welvaars)
12. Les Voix Humaines
13. Hey Jude + encore (feat. Tim Welvaars & Thijmen Jacobse)

Ralph Rousseau & Friends: La chanson des vieux amants

płyta do kupienia na multikutli.com

Pianista Leszek Kułakowski otrzymał nominację profesorską

2011-11-24T05:12:00.000-08:00

Pianista Leszek Kułakowski otrzymał nominację profesorską

Z przyjemnością informujemy o sukcesie Leszka Kułakowskiego, który otrzymał nominację profesorską od samego prezydenta Bronisława Komorowskiego. Oficjalna uroczysta gala odbyła się zaledwie trzy dni temu, chociaż pianista profesorem zwyczajnym sztuk muzycznych na Akademii Muzycznej im. Stanisława Moniuszki w Gdańsku jest już od 3. sierpnia.

Leszek Kułakowski działalność edukacyjną prowadzi na wielu polach. Jest między innymi profesorem Akademii Pomorskiej w Słupsku, dyrektorem Instytutu Muzyki PAP. Na Akademii Muzycznej w Gdańsku prowadzi klasę kompozycji oraz rozwija stworzony przez siebie kierunek "jazz i muzyka estradowa".

Twórczość kompozytorska Kułakowskiego obejmuje ponad 150 utworów jazzowych instrumentalnych i instrumentalno-wokalnych, przeznaczonych na zespoły jazzowe, big-bandy i orkiestry symfoniczne. Jako artystę Leszka Kułakowskiego wyróżnia ogromna wyobraźnia muzyczna. Kreatywnie eksperymentował ze swoją muzyką, także inspirując się Chopinem, folklorem kaszubskim, Trzecim Nurtem, projektami komedowskimi z yassowcami i aranżacjami Komedy na orkiestrę symfoniczną dla Tomasza Stańki. Laureat płyty roku 'Eurofonia' w ankiecie Jazz Forum w 2000r.

Tym bardziej jesteśmy zaszczyceni faktem, że najnowsza płyta Leszka Kułakowskiego "Cantabile in G-minor" została wydana w Mulitkulti Projekt. Muzyka Kułakowskiego to bardzo osobista, wyrafinowana, pełna szerokich planów dźwiękowych i długo wybrzmiewających dźwięków forma doskonała. Artysta od lat wykonujący swoje własne kompozycje i prezentuje się jako wyśmienity, piszący swoim własnym charakterem pisma kompozytor. Naczelną ideą kompozycji jest kontrast, szukanie nowych barw pomiędzy instrumentami melodycznymi: fortepianem i trąbką. W tej 'melodycznej dyskusji' uczestniczą również kontrabas i perkusja.


Leszek Kułakowski Quartet feat. Eddie Henderson - Cantabile in G-minor

Miriam Meyer / Siri Karoline Thornhill / Bettina Pahn / Dorothee Wohlgemuth / Bogna Bartosz / Jorg Durmuller / Klaus Mertens / Amsterdam Baroque Orchestra & Choir / Ton Koopman - Dieterich Buxtehude: "Opera Omnia XIV - Vocal Works 5", Challenge Classics 2011, CC72253

2011-11-17T06:01:00.000-08:00

Miriam Meyer / Siri Karoline Thornhill / Bettina Pahn / Dorothee Wohlgemuth / Bogna Bartosz / Jorg Durmuller / Klaus Mertens / Amsterdam Baroque Orchestra & Choir / Ton Koopman - Dieterich Buxtehude: "Opera Omnia XIV - Vocal Works 5", Challenge Classics 2011, CC72253


Miriam Meyer / Siri Karoline Thornhill / Bettina Pahn / Dorothee Wohlgemuth / Bogna Bartosz / Jorg Durmuller / Klaus Mertens / Amsterdam Baroque Orchestra & Choir / Ton Koopman - Dieterich Buxtehude: "Opera Omnia XIV - Vocal Works 5", Challenge Classics 2011, CC72253

Wielkość i wspaniałość dorobku kompozytorskiego Dietricha Buxtehude coraz mocniej przebija się do naszej świadomości. O stopniu ignorancji współczesnych niech świadczy fakt, że mamy wątpliwości nie tylko, co do miejsca jego urodzenia, ale także narodowości (prawdopodobnie był Duńczykiem lub Niemcem, ale jako kraj, z którego pochodził wymienia się również i Szwecję). Przetrwał w pamięci jako organista i kompozytor dzieł organowych oraz z racji swego ucznia - Jana Sebastiana Bacha, który ponoć czterystukilometrową podróż do Lubeki gdzie Buxtehude był organistą i kantorem odbył pieszo. Uczeń przebił i przyćmił dorobek Mistrza, ale jego znaczenie, piękno i wspaniałość coraz szerzej przebija się w powszechnej świadomości. Tak twórcy, jak i publiczność powoli odkrywają nie tylko organowe czy klawesynowe dzieła Buxtehudego, ale także jego triowe sonaty czy utwory wokalne.
W 2006 roku, rok przed trzechsetną rocznicą śmierci kompozytora, holenderski dyrygent i organista, rozpoczął wraz z oficyną Challenge Classics edycję dzieł wszystkich Buxtehudego. Teraz do rąk naszych trafia czternasta część dzieł wszystkich, będąca równocześnie piątym woluminem dzieł wokalnych kompozytora. Powinien on właściwie nosić tytuł "Buxtehude nieznany" - zebrano tu bowiem kompozycje co do których mamy problemy z datacją, utwory rzadko wykonywane i dosyć mocno się od siebie różniące. Tak jest choćby w przypadku dwóch koncertów sakralnych na bas - oba oparte są na biblijnym tekście, ale gdy w przypadku "Ich bin die Auferstahung und das Leben" (BuxWV 44) mamy doczynienia z rozbudowaną, podniosłą instrumentacją (Koopman dodatkowo dodaje jeszcze improwizowaną partię kotłów), to już drugi z nich "Ich bin eine Blume z u Saron" (BuxWV 45) ma zupełnie odmienny, kameralny charakter. Dwie kolejne kompozycje - "Bedenke, Mensch, das Ende" (Bux WV 9) oraz "Jesu komm, mein Trost und Lachen" (Bux WV 58) - poprzedzone są rozbudowanymi partiami instrumentalnymi: pierwsza o charakterze sonaty, druga - symfoni. Jak zwykle w przypadku nagrań Koopman instrumentalisci są na najwyższym poziomie. O ile z doborem wokalistów bywało w przeszłości różnie, to zespoły instrumentalistów zawsze były jego znakomitą stroną. Zarzut odnośnie śpiewaków absolutnie nie dotyczy tego nagrania - stały współpracownik Koopmana, basista Klaus Mertens jest niczym skałą, ale i pozostali soliści m.in Miriam Meyer, Bogna Bartosz czy Jorg Durmuller w niczym nie ustępują mu klasą. Znakomite nagranie!!

autor: Wojciech Łastruga

Miriam Meyer
Siri Karoline Thornhill
Bettina Pahn
Dorothee Wohlgemuth
Bogna Bartosz
Jorg Durmuller
Klaus Mertens
Amsterdam Baroque Orchestra & Choir
Ton Koopman

Opera Omnia XIV
Buxtehude:
Je höher du bist BuxWV 55
Herr, wenn ich nur dich habe (II) BuxWV 39
Ich bin die auferstehung, BuxWV 44
Herr, wenn ich nur dich hab, BuxWV 38
Bedenke Mensch das Ende BuxWV 9
Ich bin eine Blume zu Saron BuxWV 45
Jesu, komm, mein Trost und Lachen, BuxWV58
Jesu dulcis memoria, BuxWV 57

Ton Koopman - Opera Omnia XIV, Buxtehude; Herr, wenn ich nur dich hab

płyta do kupienia na multikutli.com

Hera + Zerang = Ecstatic Music, 8-15 listopada 2011

2011-11-07T01:51:00.000-08:00

Hera + Zerang = Ecstatic Music

Michael Zerang: drums, percussion

Wacław Zimpel: clarinet, bass clarinet, harmonium, tarogato

Paweł Posteremczak: soprano and tenor saxophones, piano

Ksawery Wójciński: double bass

Paweł Szpura: drums

8-11.11.2011, Dragon – Mały Dom Kultury, godz. 20:30

Bilety w cenie 20,00 zł do 7.11.2011, później w cenie 25,00 zł

Kernet na koncerty w Dragonie w cenie 50,00 zł

15.11.2011, CK ZAMEK, godz. 20:00

Koncert Finałowy

Bilety w cenie 20,00 zł

Organizatorzy:

CK Zamek

Fundacja Mały Dom Kultury

Klub Dragon

Tzadik Poznań Festiwal

Multikulti Project

Hera + Zerang = Ecstatic Music

Według skrupulatnych obliczeń, w wyniku połączenia kwartetu Hera z talentem Michaela Zeranga, otrzymamy Ecstatic Music – muzykę, której energia unosi się i rozchodzi, aby z każdym kolejnym cyklem rozrastać się coraz bardziej.

Proces łączenia ze sobą składników wymaga siedmiu dni, w czasie których muzycy będą starali się odnaleźć organiczny kontakt, aby wspólnie uzyskać ekstatyczną formułę.

Ecstatic Music to pierwotna idea, obecna w większości rdzennych kultur muzycznych, oparta na cyklach energetycznych natury. Muzycy będą poszukiwać współczesnego wyrazu tych cyklów, pracując na kompozycjach Zeranga.

Cały proces tych poszukiwań będzie dostępny dla publiczności podczas wieczornych koncertów w Dragonie, które zostaną zwieńczone koncertem w CK Zamek. Wszystkie występy będą nagrywane dla wytwórni MultiKulti

Dotychczasowe instrumentarium Hery zostanie poszerzone o ksylofon, bębny ramowe, darabukę i drewniane gwizdki.

Michael Zerang, photo by Krzysztof Penarski

Michael Zerang – perkusista, perkusjonalista, kompozytor, pedagog. Prawdziwy szaman perkusji. W swojej muzyce opiera się na świadomym transie, który przenosi słuchaczy w nowe wymiary. Łącząc rytmikę tradycji bliskiego wschodu ze współczesną stylistyką i poszukując wciąż nowej retoryki dla pierwotnych form, stworzył własne, oryginalne brzmienie.

Współpracował z wybitnymi muzykami, takimi jak: Fred Anderson, Mats Gustafsson, Raymond Strid, Sten Sandell, Don Meckley, Jaap Blonk, Daniel Scanlan, Peter Brötzmann, Kent Kessler, Barre Phillips, Jim Baker, Hamid Drake, Ken Vandermark, Luc Hautkamp, Fred Lonberg-Holm, Tatsu Aoki, czy Jeb Bishop.

HERA, photo by Jarosław Majchrzycki

HERA:

Wacław Zimpel – klasycznie wykształcony klarnecista oraz kompozytor, obecnie jeden z najbardziej rozpoznawalnych polskich muzyków na światowej scenie muzyki improwizowanej. Największe inspiracje czerpie z sakralnej i rytualnej muzyki różnych

kultur. W swoich kompozycjach często odnosi się do dawnych kompozytorów tworząc swoiste, współczesne polemiki lub komentarze muzycznych tradycji. Współpracuje m.in. z Kenem Vandermarkiem, Joe McPhee, Michaelem Zerangiem, Klausem Kugelem, Stevem Swellem, Bobbym Few, Perrym Robinsonem czy Mikołajem Trzaską.

Ksawery Wójciński – niezwykle wszechstronny, klasycznie wykształcony kontrabasista, swobodnie poruszający się w stylistykach sięgających od muzyki dawnej po współczesną muzykę improwizowaną. Wójciński dysponuje bardzo charakterystycznym, głębokim dźwiękiem i wyjątkowym poczuciem rytmu, przywołując na myśl wielkich kontrabasistów afroamerykańskich. Jego wirtuozowska technika smyczkowa pozwala mu na prowadzenie partii melodycznych wchodząc w równoprawny dialog z solowymiinstrumentami. Współpracuje m.in. z Klausem Kugelem, Michaelem Zerangiem, Raphaelem Rogińskim, Mikołajem Trzaską.

Paweł Postaremczak – obecnie najciekawszy saksofonista młodego pokolenia na polskiej scenie. Charakteryzuje go wyjątkowo liryczny i ekstatyczny styl, będący kontynuacją tradycji wielkich mistrzów saksofonu jak John Coltrane czy Pharoah Sanders.

Jego gra hipnotyzuje. Z niezwykłą świadomością tworzy frazy niepowtarzalne, trudne do zapomnienia. Współpracuje m.in. z Mikołajem Trzaską, Klausem Kugelem, Raphaelem Rogińskim, Januszem Stefańskim czy Robertem Kusiołkiem.

Paweł Szpura – perkusista, którego styl jest kompilacją wielu tradycji. W jego grze można usłyszeć inspiracje perkusją czarnej i arabskiej Afryki, tradycje tureckie, a także nawiązania do amerykańskich perkusistów rockowych z lat 60-tych i 70-tych. Szpura operuje tymi stylistykami z niezwykłą lekkością, zaskakując słuchacza rozwiązaniami rytmicznymi lub wprowadzając go w głęboki trans, to sprawia, że jest kontynuatorem tradycji Eda Blackwella i Hamida Drake’a. Współpracuje m.in. z Mikołajem Trzaską, Raphaelem Rogińskim.

Hera [Wacław Zimpel / Ksawery Wójciński / Paweł Postaremczak / Paweł Szpura]

Dave Rempis / Frank Rosaly "Cyrillic", 482 Music (Chicago Indipendent Music Label), 4821064

2011-11-03T06:33:00.000-07:00

Dave Rempis / Frank Rosaly "Cyrillic", 482 Music (Chicago Indipendent Music Label), 4821064


Dave Rempis / Frank Rosaly "Cyrillic", 482 Music (Chicago Indipendent Music Label), 4821064

Wspólna płyta Dave'a Rempisa i Franka Rosaly'ego to spotkanie świetnie znających się muzyków. Obaj grają od lat w Rempis Percussion Quartet, ale dopiero tutaj, w najmniejszym z możliwych składów, możemy docenić ich instrumentalną biegłość, kreatywność i zrozumienie. Klasyk już, Paweł Baranowski, powiedział kiedyś, że prawdziwym sprawdzianem dla improwizującego muzyka jest duet - nie trio czy kwartet bo tam niektóre braki można ukryć a płycizny zamaskować (choćby w postprodukcji), ale właśnie duet. Tu następuje bezpośrednia wymiana ciosów, tutaj przeciwnicy chwytają się nawzajem za bary. Jednak akurat to zwarcie zaskakuje - jest energetycznie, rockowo i z przytupem, ale także melodyjnie i stricte jazzowo. Rosaly - obok Tima Daisy'ego - to jeden z najbardziej melodyjnie grających perkusistów, a Rempis to, w prostej linii, spadkobierca Charlie Parkera, umiejący jak mało kto uwspółcześniać techniki gry rodem z bebopu i wzbogacać je o całe lata free jazzowej tradycji. Bo chicagowscy muzycy z free jazzu się wywodzą i takąż muzykę grają - nie ma tu ustaleń czy choćby szkicowych kompozycji. Wszystko jest wynikiem żarliwej improwizacji. To jedna z najlepszych duetowych płyt jakie ukazały w ostatnim czasie. Polecam gorąco.

autor: Marek Zając

Dave Rempis: alto, tenor & baritone saxophones
Frank Rosaly: drums

1. Antiphony
2. Tainos
3. Thief of Sleep
4. How To Cross When Bridges Are Out
5. Still Will
6. Don't Trade Here
7. In Plain Sight

Rempis/Rosaly Duo

płyta do kupienia na multikutli.com

Billy Fox's Blackbirds & Bullets [Arei Sekiguchi / Billy Fox / Evan Mazunik / Gary Pickard / James Ilgenfritz / Julianne Carney / Matt Parker / Miki Hirose] "Dulces", Clean Feed 2010, CF204

2011-10-28T08:01:00.000-07:00

Billy Fox's Blackbirds & Bullets [Arei Sekiguchi / Billy Fox / Evan Mazunik / Gary Pickard / James Ilgenfritz / Julianne Carney / Matt Parker / Miki Hirose] "Dulces", Clean Feed 2010, CF204


Billy Fox's Blackbirds & Bullets [Arei Sekiguchi / Billy Fox / Evan Mazunik / Gary Pickard / James Ilgenfritz / Julianne Carney / Matt Parker / Miki Hirose] "Dulces", Clean Feed 2010, CF204

'Dulces' To trzecia płyta amerykańskiego muzyka, kompozytora i bandleadera. Billy Fox bo o niego chodzi dał się poznać jako oryginalny kompozytor, jego debiut z 2007 "The Uncle Wiggly Suite" nagrany w składzie Mark Dresser na kontrabasie, Deanna Witkowski na fortepianie i grupa młodych, improwizujących amerykańskich muzyków: John Savage, Gary Pickard, Percy Pursglove, John O'Brien, Christopher Hoffman, Paul Faatz, Arun Luthra, Skye Steele, Scott Schaefer, Danny Katz ujawnił olbrzymi kompozytorski talent tego młodego muzyka.
Druga płyta "The Kaidan Suite" to udana próba syntezy tradycyjnej muzyki japońskiej, free jazzu i współczesnej kameralistyki. Kitsune Ensemble złożony z japońskich i amerykańskich muzyków [Yayoi Ikawa, Yoshi Waki, Yasushi Nakamura, Arei Sekiguchi, John Savage, Gary Pickard, Christopher Hoffman i Tim Collins] zaprezentował zaskakująco jednorodną formę, z jednej strony ujmującą brzmieniową aurą, z drugiej improwizatorskim kunsztem.
Najnowsza płyta nagrana z zespołem Blackbirds & Bullets zaczyna się tam, gdzie kończyła "The Uncle Wiggly Suite", czyli gdzieś na skrzyżowaniu ulic Nowego Orleanu i Nowego Jorku. Z tego pierwszego Billy Fox wziął big bandowy koloryt podszyty z lekka bluesem i muzyką afrykańską, z tego drugiego z kolei stylistyczną wolność. Jeśli dodamy do tego improwizatrorski potencjał załogi Blackbirds & Bullets otrzymamy całkiem interesujący efekt. Dramaturgia i kolorystyka kompozycji Foxa nadająca im wymiar dźwiękowych poematów może onieśmielać, na szczęście wpuszcza on tutaj sporo humoru. Mamy zatem postmodernistyczne harce przechodzące w porywający free jazz, które tak lubiłem w Lounge Lizards, na płytach w serii Semitic Diaspora Stevena Bernsteina czy nagraniach Slow Poke lub Michaela Blake'a. Ale jest w tej muzyce coś jeszcze co sprawia, że wszelkie porównania są drogą prowadzącą donikąd.
W liner notes Billy Fox pisze, że na materiał na płytę składają się aranżacje kompozycji Rabindranatha Tagore, indyjskiego poety, prozaika, filozofa, kompozytora, malarza i pedagoga. Laureata Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za rok 1913. W 1950 jego pieśń Jana Gana Mana została oficjalnym hymnem państwowym Indii.
Klasyczna muzyka indyjska z rejonów Bengalu, Tamilnadu, Kerala, Karnataka i Andhra Pradesh. Rytualna muzyka minstreli z zachodnich Indii i wschodniego Bangladeszu i wiele innych elementów złożyło się na unikalny język Rabindranatha Tagore. Teraz amerykański młokos sięga po to dziedzistwo i przekłada je na idiom nowego jazzu. Efekt rewelacyjny!

autor: Tomasz Konwent

Arei Sekiguchi (d)
Billy Fox (comp)
Evan Mazunik (ky)
Gary Pickard (ss)
James Ilgenfritz (b)
Julianne Carney (v)
Matt Parker (ts)
Miki Hirose (t)

1. Girl Cheese Sandwich 5:14
2. Go Pocket Pickles! 7:20
3. Deva Dasi 10:49
4. Tatsin 7:24
5. Elisha & The She Bears 11:52
6. E Ki E Sundaro Shobha

Performed at the Kennedy Center, Washington DC. Featuring Gary Pickard (soprano sax); Miki Hirose (trumpet); Matt Parker (tenor sax); Evan Mazunik (keyboards); James Ilgenfritz (bass); Arei Sekiguchi (drums); Billy Fox (composer/director)

płyta do kupienia na multikutli.com

Daniel Levin "Inner Landscape", Clean Feed 2011, CF224

2011-10-24T05:25:00.000-07:00

Daniel Levin "Inner Landscape", Clean Feed 2011, CF224

Zupełnie inaczej niż w klasyce nastawionej, drogą konkursową, na wyodrębnienie najlepszych interpretatorów, dość powszechnym zjawiskiem jest niechęć do solowych płyt jazzowych. "Odstraszają" słuchaczy monotonią i nudą wynikającą z przekonania, że jest to muzyka charakteryzująca się brakiem zróżnicowania kolorystycznego (przecież to tylko jeden instrument) oraz brakiem interakcji między muzykami. Są to jednakże przeświadczenia krzywdzące, o czym można przekonać się słuchając choćby ostatniej płyty solowej Daniela Levina "Inner Landscape", która na pewno nie jest jednostajna, aczkolwiek wymaga od słuchacza dużej koncentracji umożliwiającej docenienie bogatej wyobraźni artysty.

W muzyce Levina - co interesujące wiolonczelisty (w jazzie raczej mniej rozpowszechniony instrument) - brak sekcji rytmicznej rekompensuje perkusyjne podejście do instrumentu. Sam muzyk wyjaśnia, że jego wszystkie improwizacje powstały na skutek dokonywanych w czasie gry wyborów pomiędzy rodzajem brzmienia (klasyczne, jazzowe, folkowe, awangardowe), dynamiką (głośno, cicho), frazowaniem (płynne dźwięki, fragmentaryczne), sposobem artykulacji, wyborem pomiędzy graniem kształtów czy też barw. W efekcie muzyka Levina jest w ciągłym ruchu, a napięcie budowane jest drogą transformacji, ciągłych przekształceń oraz co najważniejsze drogą nieustannego kontrastowania wszystkich wymienionych elementów, który to proces Levin porównuje do budowania z klocków Lego swojego własnego alternatywnego świata, zaskakującego zarówno słuchacza jak i samego wykonawcę, stąd też tytuł płyty. Słuchając "Inner Landscape" odniosłam wrażenie, że jest to synteza całej wiedzy i doświadczenia muzycznego Levina, w której wszystko zmienia się, ale nie chaotycznie lecz precyzyjnie i pięknie jak w kalejdoskopie, "pajęczynie abstrakcji".

Zestawiając Levina, ze znanym polskiej publiczności, wiolonczelistą Fredem Longberg-Holmem, muszę stwierdzić, że są to skrajnie różne sposoby grania. Longberg-Holm inspiruje się "mocnym", rockowo-elektronicznym brzmieniem. Na drugim biegunie znajduje się Levin, w którego grze słychać klasyczny background, sprawiający, że jego muzyka jest bardziej zniuansowana, zresztą nie przypadkowo Levin nagrał również płytę w duecie z perkusistą Tim'em Daisy'm. Czasem gra Levina kojarzyła mi się z grą basistów: Barry'm Guy'em oraz Clayton'em Thomas'em, ponieważ potrafi on zaskakiwać bardzo wyrazistymi motywami, akcentami, które w danym kontekście brzmią wręcz genialnie i przede wszystkim dla nich warto sięgnąć po tę płytę.

autorka: Kasia Misiaczyk

Daniel Levin: cello

1. Landscape 1

2. Landscape 2
3. Landscape 3
4. Landscape 4
5. Landscape 5
6. Landscape 6

DANIEL LEVIN 5-24-09 Brecht Forum, NYC

płyta do kupienia na multikutli.com

Júlio Resende Trio [Júlio Resende / Ole Morten Vagan / Joel Silva] "You Taste Like A Song", Clean Feed 2011, CF216

2011-10-21T05:31:00.000-07:00

Júlio Resende Trio [Júlio Resende / Ole Morten Vagan / Joel Silva] "You Taste Like A Song", Clean Feed 2011, CF216


Júlio Resende Trio [Júlio Resende / Ole Morten Vagan / Joel Silva] "You Taste Like A Song", Clean Feed 2011, CF216

To już trzecia płyta, jaka wpadła mi w ręce i druga, która mnie zachwyciła tego portugalskiego pianisty. Jeszcze do niedawna gdy pytano mnie o pianistów z Portugalii to obudzony w nocy potrafiłem wymienić tylko jedno nazwisko, i to pianistki klasycznej: Marii Joao Pires.
Jednak w ostatnich latach pojawiło się co najmniej dwóch pianistów, tym razem jazzowych, prezentujących światowy poziom. Pierwszy z nich to oczywiście Bernardo Sassetti, drugi to wlaśnie Júlio Resende.
O ile ten pierwszy, Bernardo Sassetti zachwyca grą niespieszną, lekką, delikatną by nie powiedzieć zmysłową o tyle Júlio Resende rozsadza kompozycje od środka, to przyspiesza, to zawiesza galopujące tempo tworząc całość gęstą, zwartą, o czytelnej narracji.
Jego trzecia płyta dla wytwórni Clean Feed, która od kilku już lat wg. All Abort Jazz dzierży tytuł najlepszej jazzowej wytwórni na świecie, zostawiając w tyle takie marki jak ECM, Blue Note, Verve czy Nonesuch ukazuje muzyka poszukującego, świadomego artystycznego celu.
Przejrzysta struktura płyty, na którą składają się kompozycje pianisty i trzy standardy, dwa rockowe ("Airbag" Radiohead i "Who Did You Think I Was" Johna Mayera) i jeden jazzowy jako bonus track ("Straight No Chaser" Theloniousa Monka), nieco mniejszy niż poprzednio bo triowy skład tworzą całość, która wciąga do końca, każe przenieść się słuchaczowi w jego indywidualny świat.

autor: Krzysztof Szamot

Júlio Resende: piano
Ole Morten Vagan: double bass
Joel Silva: drums
Joao Custódio: double bass (on 8)
Bruno Pedroso: drums (on 3)

1. Silencio - for the Fado
2. You Taste Like a Song
3. Improvisaçao (call it whatever)
4. Airbag
5. Hip-Hop Du-Bop
6. Um Pouco Mais de Azul
7. Dona do Gato Sássi
8. Who Did You Think I Was
9. Straight No Chaser (bonus track)

Júlio Resende Trio - Festa do 10º Aniversário Clean Feed @ Trem Azul - 16 Março 2011

płyta do kupienia na multikutli.com

Evan Parker / Zlatko Kaučič "Round about one o'clock", Not Two 2011, MW8632

2011-10-18T06:47:00.000-07:00

Evan Parker / Zlatko Kaučič "Round about one o'clock", Not Two 2011, MW8632


Evan Parker / Zlatko Kaučič "Round about one o'clock", Not Two 2011, MW8632

Z pierwszego w życiu koncertu Evana Parkera wyszedłem - nie byłem w stanie po przecudnym, solowym występie Wadady Leo Smitha wysłuchać czterdziestominutowej improwizacji na sopranie (na oddechu okrężnym), w dodatku z towarzyszeniem trzech turntablistów. Toteż do tego występu - mimo iż całkiem sporo płyt jego bardzo mi się podoba - podchodziłem z dużą rezerwą.
W Lubljanie jednak Evan Parker grał już zupełnie inaczej - niemal liryczna, intymna muzyka jaką stworzył w duecie ze słoweńskim perkusistą Zlatko Kaučiciem przemówiła w sposób niezwykły. Jest tu właściwie wszystko o najpiękniejsze dla mnie w muzyce improwizowanej - skupienie i uwaga, rutyniarstwo objawiające się nie lekceważeniem formy czy słuchacza, ale dogłębnym zrozumieniem partnera i możliwości jego instrumentu. Jest wielkie samoograniczenie, ale i świadomość jak wielkie napięcie można zbudować choćby pojedynczym dźwiękiem. Jest dbałość o formę poszczególnych "utworów", ale i płyta - niczym spis utworów na tej płycie - układa się w konsekwentną opowieść, dedykowaną nieżyjącemu już saksofoniście Mike'owi Osborne'owi. Niezwykle wypada Kaučiciem, grający nie na standardowej perkusji, ale na mnóstwie porozkładanych na podłodze lub po zawieszanych na stojaku instrumentów, budujący napięcie każdym najlżejszym szmerem czy stuknięciem.
To płyta obowiązkowa dla każdego miłośnika free jazzu i muzyki improwizowanej, a dla mnie jeden z najważniejszym albumów wydanych w tym roku.

autor: Marek Zając

Evan Parker: tenor saxophone, soprano saxophone
Zlatko Kaučič: ground drums

1. Link to...O
2. Link to...Z
3. Link to...Z
4. Link to...I
5. Link to...E
6. Dear Mike!

Evan Parker Solo - London 1985

płyta do kupienia na multikutli.com

Kris Davis "Aeriol Piano", Clean Feed 2011, CF233

2011-10-17T05:31:00.000-07:00

Kris Davis "Aeriol Piano", Clean Feed 2011, CF233


Kris Davis "Aeriol Piano", Clean Feed 2011, CF233

Pianistyka jaką prezentuje Kris Davis kojarzy mi się z jedną z najbardziej zaskakujących dla mnie płyt, jaką zrealizował w swojej karierze Glenn Gould, tak interpretując Intermezza Brahmsa jakby słuchaczom zostawił jedynie uchylone drzwi pokoju, o czym pisał Stefan Rieger w "Sztuce fugi", a który to opis świetnie pasuje do "Aeriol Piano". W "Saturn Return", moim zdaniem najlepszym utworze na płycie, Davis przekracza granicę, której wielu ze współczesnych muzyków jazzowych nie jest w stanie przeskoczyć, a dzieje się tak dlatego, że celem samym w sobie nie jest tutaj preparacja instrumentu. Słuchając "Saturn Return" odnosi się wrażenie, że pianistka przemienia fortepian w gamelan lub w orientalnie brzmiącą perkusję, co w efekcie skojarzyło mi się z "Folkloriko" Susie Ibarry, jednakże muzyka Davis jest bardziej efemeryczna i delikatna, zaś Ibarry emanuje energią. W "Saturn Return" Davis każdą z partii fortepianu spreparowała w innej skali wyróżniającej się wyrazistym kolorem, które to kolory Davis konfrontuje ze sobą w rozchwianych rytmach wywołując wrażenie jakby utwór wykonywało kilku muzyków. "A Different Kind Of Sleep" to ładna metafora oddająca nastrojowość kompozycji, której ulotność kojarzy mi się z poetyką mima, naśladującego rzeczywistość. Davis naśladuje sen poprzez miękkie i powolne frazowanie każdego z akordów, które przez cały czas trwania kompozycji zawieszane są w bezruchu, w próżni. Ciekawy klimat Davis tworzy w "Good citizen", gdzie dominują iskrzące klastery i wydobywane w zawrotnych tempach chromatyczne przebiegi zdające się naśladować niespokojnie przeciskającego się przez zatłoczone miasto człowieka. Podoba mi się, że w grze Davis nie ma krzyku, ani agresji, jest za to koncentracja i wynikająca z niej "gouldowska" ekspresja, którą najpełniej słychać w atonalnych "Beam The Eyes", "Stone" oraz reinterpretacji słynnej kompozycji Jerome'a Kern'a "All the Things You Are".

autorka: Gosia Zajączkowska

Kris Davis: piano

1. All The Things You Are
2. Saturn Return
3. A Different Kind of Sleep
4. Good Citizen
5. Beam the Eyes
6. Stone
7. The Last Time
8. Work for Water

Kris Davis Quartet - L'OFF Festival de Jazz 2007

płyta do kupienia na multikutli.com

Bruno Chevillon / Tim Berne "Old and Unwise", Clean Feed 2011, CF221

2011-10-13T06:02:00.000-07:00

Bruno Chevillon / Tim Berne "Old and Unwise", Clean Feed 2011, CF221


Bruno Chevillon / Tim Berne "Old and Unwise", Clean Feed 2011, CF221

Jak mawia guru wielu jazzowych fanów - Paweł Baranowski - najlepszym sprawdzianem dla improwizowanej muzyki są nagrania duetowe. W takim składzie bowiem nic się ukryć nie da, nikt się nie schowa, a każdą "mieliznę" widać jak na dłoni.

Takim znakomitym sprawdzianem inwencji i kreatywność, ale też skupienia i umiejętności słuchania jest wspólne nagranie Bruno Chevillon i Tima Berne'a. Chevillon to francuski basista, w Polsce wciąż jeszcze słabo znany. Nagrywał oczywiście z najbardziej znanymi francuskimi liderami - Sclavisem, Portalem, Oliva, ale i muzykami amerykańskimi - Joeyem Baronem czy Elliotem Sharpem. W Clean Feedzie to jego drugie nagranie, po - również duetowej - płycie "Cette Opacité" z klarnecistą Jean-Marciem Foltzem. Tima Berne przybliżać jazzfanom wielu nie trzeba - ten nowojorski saksofonista i kompozytor obecny jest na scenie od ponad trzech dziesięcioleci (debiutował autorską płytą w roku 1979), prowadząc w ciągu tych lat wiele autorskich grup i udzielając się w zespołach innych muzyków od Johna Zorna począwszy przez Billa Frisell, Marca Ducreta, Davida Torna, Mata Maneriego, Herba Robertsona, Toma Raineya, Craiga Taborna, na polskiej grupie Pink Freud skończywszy.
Tutaj obaj prezentują swoje nieco bardziej nostalgiczne oblicze, chociaż potrafią - i udowadniają to - zagrać ostro i agresywnie. Przechodzą dystans - mierzony nie w kilometrach czy liczbie zagranych dźwięków, ale w czasie wspólnego skupienia - i kreują dźwiękową rzeczywistość o mocno "rozmytych konturach". Słuchając kolejny raz tej płyty, mam wrażenie, że największy nacisk został tu położony na barwę brzmienia muzyki niż melodykę. Obaj, w bardzo skupionym dialogu, nie tworzą zwartych formuł czy szkiców, i nie dają się ponieść opowieści - to raczej "brzmienie chwili" stworzone bez pośpiechu.
Znakomicie się tego słucha i świetnie powraca do tego nagrania zaskakującego wciąż i wciąż na nowo, będąc dowodem jak dwóch partnerów potrafi znakomicie się rozumieć i dopełniać.

autor: Marek Zając

Bruno Chevillon: bass

Tim Berne: alto saxophone

1. Crossed Minds

2. High / Low
3. L'Etat d'Incertitude
4. Au Centre du Corps
5. Quelque Chose Vacille
6. Back Up the Truck
7. Chance Taken
8. Crooked
9. Cornered
10. Dissimulable
11. Single Entendre

Dominique Pifarély / Tim Berne / Craig Taborn / Bruno Chevillon "Out of joint"

płyta do kupienia na multikutli.com

Darren Johnston / Aram Shelton / Lisa Mezzacappa / Kjell Nordeson "Cylinder", Clean Feed 2011, CF219

2011-10-11T06:23:00.000-07:00

Darren Johnston / Aram Shelton / Lisa Mezzacappa / Kjell Nordeson "Cylinder", Clean Feed 2011, CF219

Cylinder to nowy projekt czwórki świetnie znanych muzyków, którzy na tej płycie spotkali się po raz pierwszy. O ile wiem, nie nagrywali ze sobą wcześniej, ani też nie współtworzyli regularnie pracujących kolektywów, więc tym większym zaskoczeniem jest doskonałe współbrzmienie na tej płycie kwartetu jako całości - mimo że muzycy wywodzą się z odmiennych tradycji.
Było kiedyś hasło "kobiety na traktory" - teraz, gdy słucham kolejnego już nagrania z udziałem Lisy Mezzacappa, mam ochotę zakrzyknąć "kobiety do kontrabasów"! Obok Joelle Leandre i włoskiej basistki Silvii Bolonesi, wyrosła nam nowa gwiazda kontrabasu. W każdym projekcie potrafi zachwycić i imponuje siłą, i energią godną tsunami.
Aram Shelton, co udowodnił już sporo wcześniej, jest niezwykle czujnym partnerem, potrafiącym zagrać szybką, ruchliwą frazą jak i dostojnym, potężnym dźwiękiem. Jego muzyka i improwizacje mocno odwołują się do bopowych korzeni, ale nie jest on spadkobiercą Charlie Parkera w takim stopniu jak np. Dave Rempis. Więcej w jego grze fascynacji choćby dokonaniami Colemana.
Darren Johnson to trębacz kojarzony ze scenę nowojorską, ale nie tą stricte improwizowaną, na której rej wiodą Nate Wooley i Peter Evans. Dogłębnie studiował muzykę bałkańską i jej wpływy obecne były w jego wcześniejszych autorskich projektach. Dają się wychwycić w jego też i tu - chociaż w o wiele mniejszym stopniu.
Jedynym w tym zestawie Europejczykiem jest Kjell Nordeson, od lat osiadły w Kalifornii perkusista, który zaczynał muzyczną karierę w AALY trio u boku Matsa Gustafssona (z którym zresztą nadal współpracuje w ramach Swedish Azz).
Muzyka to stałe poszukiwanie balansu pomiędzy kompozycją a improwizacją, wzbogacone wszystkimi tymi doświadczeniami. Czasami odwołują się oni jeszcze do harmolodycznych idei Colemana z końca lat pięćdziesiątych, czasami grają mocny, energetyczny niemal free improv. Tradycja free jazzu miesza się tu rockowymi odwołaniami (Shelton), jak i elementami muzycznego eksperymentu (Mezzacappa). Świetne, świeże nagranie!

autor: Marek Zając

Darren Johnston: trumpet
Aram Shelton: alto saxophone, Bd clarinet, bass clarinet
Lisa Mezzacappa: double bass
Kjell Nordeson: drums, percussion

1. The Ear That Was Sold To a Fish (Johnston)
2. Sung by Dogs (Nordeson)
3. The Deep Disciplines (Mezzacappa)
4. Crossings (Shelton)
5. Shells (Nordeson)
6. Four Thoughts (Shelton)
7. Skipped Rocks (Shelton)
8. Sink Town (Johnston)
9. Earthworm (Mezzacappa)

Sung by Dogs - Cylinder - Porto Franco Files

płyta do kupienia na multikutli.com

Gerry Hemingway Quintet [Oscar Noriega / Ellery Eskelin / Terrence McManus / Kermit Driscoll / Gerry Hemingway] "Riptide", Clean Feed 2011, CF227

2011-10-07T03:13:00.000-07:00

Gerry Hemingway Quintet [Oscar Noriega / Ellery Eskelin / Terrence McManus / Kermit Driscoll / Gerry Hemingway] "Riptide", Clean Feed 2011, CF227

Najnowszy kwintet prowadzony przez znakomitego amerykańskiego perkusistę Gerry'ego Hemingwaya to kontynuacja jego zespołowych poszukiwań jeszcze z drugiej połowy lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku. Stara się on w ramach tak tego, jak i poprzedniego, również kwintetowego składu, wypracować zupełnie unikatowe połączenie partii komponowanych i improwizowanych, łącząc to wszystko z zupełnie niezwykłą erudycją i ubarwiając humorem. Odwołań w muzyce Hemigwaya jest naprawdę bez liku - jazzowy mainstream, free, strukturalna improwizacja, ale i fusion (tu niezwykłą kreatywnością popisuje się znakomity gitarzysta Terrence McManus, znany choćby z nagrań dla litewskiej oficyny NoBusiness). Mieszając inspiracje Hemingway nader starannie unika jednak jakichkolwiek skojarzeń z nowojorskim downtownem, w którym także wszystkie te odwołania były obecne. Amerykański perkusista unika bowiem pastiszu - nie stara się łączyć "wszystkiego z wszystkim" i omija rafy wesołkowatego chichotu. Znakomicie rozumieją to zwłaszcza partnerujący mu saksofoniści - Oskar Noriega i Eklery Eskelin, sami wszak pochodzący Nowego Yorku. Muzyka Gerry Hemingwaya udowadnia, że wzbogacają kompozycje improwizacją - nawet, gdy celem jest radość grania, przyjemność sprawiana słuchaczom i muzykom równocześnie - może ona pozostać twórczą i kreatywną, i stanowić wyzwanie dla odbiorcy. Wszakże nie kosztem czysto estetycznego zachwytu.

autor: Marek Zając

Oscar Noriega: alto saxophone, bass clarinet
Ellery Eskelin: tenor saxophone
Terrence McManus: guitars
Kermit Driscoll: acoustic bass, electric bass guitar
Gerry Hemingway: drums, harmonica

1. Sumna
2. Riptide
3. Gitar
4. At Anytime
5. Asamine
6. Holler Up
7. Meddle Music
8. Backabacka
9. Chcicken Blood

Gerry Hemingway, Ellery Eskelin

płyta do kupienia na multikutli.com

Harris Eisenstadt / Ellery Eskelin / Angelica Sanchez "September Trio", Clean Feed 2011, CF229

2011-10-05T05:09:00.000-07:00

Harris Eisenstadt / Ellery Eskelin / Angelica Sanchez "September Trio", Clean Feed 2011, CF229


Harris Eisenstadt / Ellery Eskelin / Angelica Sanchez "September Trio", Clean Feed 2011, CF229

"Współczesna kultura jest stertą śmieci, stereotypów i klisz, odłamkami, które piętrzą się wśród ruin" pisał Walter Benjamin. Dlatego też od lat moje muzyczne poszukiwania kierują mnie raczej na jej obrzeża niż do centrum, gdzie nie sposób znaleźć cokolwiek interesującego. Nowojorski perkusista Harris Eisenstadt już kilka lat temu zwrócił moją uwagę.
Delikatność, intymność, namysł i skupienie stanowią największą wartość jego pracy artystycznej, zarówno jako kompozytora jak i instrumentalisty. Nate Wooley, często z nim współpracujący, w liner notes do płyty pisze (...) Harris Eisenstadt is a thinking man. He does not attempt at being a thinker. He doesn't play at being the intellectual, or hide behind the conceptual or technical to invite the listener's mind away from the music, he simply is a thinking man (...). Trudno się z nim nie zgodzić.
Pomimo młodego jeszcze wieku Eisenstadt wypracował sobie w świecie kreatywnego jazzu mocną pozycję. Nowy album przynosi mniejszy i odmieniony skład w porównaniu do ostatnich płyt, z których trzy to żelazne pozycje dla fanów jazzu, "Guewel", "Canada Day" i "Woodblock Prints". Pewnej odmianie podlega także sama struktura utworów, mniej gęsta niż na wspomnianych przeze mnie płytach daje jeszcze więcej miejsca na autorski wkład instrumentalistów.
A trzeba wiedzieć, że nowojorskie trio z Ellerym Eskelinem na saksofonie tenorowym i Angeliką Sanchez na fortepianie w siedmiu kompozycjach lidera, gra muzykę pozbawioną instrumentalnych fajerwerków, ale niepozbawioną fascynujących właściwości.
Angelika Sanchez doskonale różnicuje plany, jej gra jest dynamiczna, od delikatności (September 1 i 5) po karkołomne improwizacje (September 4 i 6).
Delikatne, zwiewne frazy Eskelina, jednego z faworytów Wernera Uehlingera, właściciela wytwórnio hatOLOGY, podkreślają refleksyjną aurę całości.
Zakorzenione w bluesie i tradycyjnym jazzie kompozycje Eisenstadta konsekwentnie skręcają w stronę nowego jazzu. Wyrafinowana, złożona struktura z zaskakująco przeplatającymi się rytmem i melodią, coraz to rwąca się narracja, śmiałość muzyków w szukaniu nieszablonowych rozwiązań instrumentalnych, wszystko razem przypomina technikę akwareli z jej brakiem wyraźnych konturów.
W naszym rozgorączkowanym świecie ktoś taki jak Harris Eisenstadt jest na wagę złota, pozwala złapać balans pomiędzy tradycją a nieodgadnioną przyszłością.
Płyta emanuje prawdziwie jesienną atmosferą, ale nie znajdziecie tutaj państwo taniego sentymentalizowania, w muzyce tej zaklęta jest zarówno "złota jesień", ale także ta deszczowo-smutna, która niejednokrotnie potrafi zaskoczyć swoją gwałtownością. Być może dlatego zespół nosi nazwę September Trio?

autor: Tomasz Konwent

Harris Eisenstadt: drums
Ellery Eskelin: tenor saxophone
Angelica Sanchez: piano

1. September 1
2. September 2
3. September 3
4. September 4
5. September 5
6. September 6
7. September 7

HARRIS EISENSTADT'S Canada Day
6-20-10 Red Hook Jazz Festival, NYC

płyta do kupienia na multikutli.com

Side A [Ken Vandermark / Chad Taylor / Havard Wiik] "A New Margin", Clean Feed 2011, CF235

2011-10-03T07:40:00.000-07:00

Side A [Ken Vandermark / Chad Taylor / Havard Wiik] "A New Margin", Clean Feed 2011, CF235.

Side A [Ken Vandermark / Chad Taylor / Havard Wiik] "A New Margin", Clean Feed 2011, CF235.

Side A to zupełnie nowe trio z udziałem Kena Vandermarka. "Z udziałem", ponieważ w tym zespole nie jest on liderem - partnerzy (Havard Wiik oraz Chad Taylor) są sobie równi. Wszyscy odpowiadają za warstwę kompozycyjną materiału i współdecydują o brzmieniu muzyki tria.

Pierwsze to chyba płytowe spotkanie Vandermarka z Chadem Taylorem, muzykiem obecnym od dawna na chicagowskiej scenie. Jest on członkiem rozmaitych mutacji Chicago Underground Roba Mazurka, ale koncertował i nagrywał także w różnych składach z Fredem Andersonem czy Sticks and Stones Matany Roberts. Naturalnym więc jest skojarzenie Side A z triem Free Fall, w którym Vandermark gra razem z Havardem Wiikiem, osiadłym w Berlinie norweskim pianistą, współtworzącym m.in. skandynawski super-band Atomic. Muzyka Side A dryfuje jednak w zupełnie odmienne rejony, chociaż źródła, z których czerpie kolektyw są takie same. Z jednej strony jest to jazzowa tradycja, z drugiej - tradycja europejskiej współczesnej muzyki awangardowej (od dodekafonii Schönberga, Weberna i Berga począwszy), trwale obecna w grze Wiika. Proporcje jednak są dobrane zupełnie inaczej i pojawia się jeszcze jeden, we Free Fall nadzwyczaj delikatnie obecny czynnik - to tradycja sceny niezależnego rocka. Vandermark współpracował i po dziś współpracuje z wieloma muzykami na niej obecnymi - Bob Weston, Steve Albini, Dawid Grubbs, John Herndon, Jeff Parker, także Terrie Hessels i Andy Moor z The Ex - to muzycy znani bardzo licznym wielbicielom rocka. Także stali partnerzy Vandermarka: Dave Remis, Tim Daisy, Fred Lonberg-Holm i Nate McBride po dziś współtworzą wiele rockowych projektów. Nie inaczej jest z obecnym tu perkusistą Chadem Taylorem - oprócz odwołujących się do rocka projektów Mazurka grywa on także z formacją Iron & Wine. I właśnie ta tradycja jest podstawą porozumienia pomiędzy Taylorem i Vandermarkiem.

Chociaż muzyka ma bardzo kolektywny charakter, mylił się będzie ten, kto pomyśli, że Vandermark nie determinuje brzmienia grupy. Grając tu tylko na saksofonie tenorowym, jedynym stricte melodycznym instrumencie w trio, musi wysuwać się na plan pierwszy. Vandermark gra w dodatku niezwykle motorycznie - tutaj dodatkowo to jeszcze podkreśla - zapętlając bardzo często krótkie, rockowe riffy. Twierdzi przy tym w wywiadach, że linearne powtórzenie nie wywołują napięcia, więc konsekwentnie, za każdym razem, zmienia nieco strukturę frazy, zachowując jednak jej rytm i dynamikę. Havard Wiik zresztą także gra tutaj partie nadzwyczaj zdecydowane - nie ma tu wiele miejsca na tak dla niego charakteryczną, delikatną, "perełkową" pianistykę. I właśnie dzięki temu potrafi w tym mocno grającym składzie wyszarpać trochę miejsce dla siebie.

Jest w tej muzyce jednak także miejsce na namysł i niuans, delikatne poszukiwania, chociaż i tak na koniec noga słuchacza sama wystuka rockowej rytm. Piękna muzyka o zdecydowanym wyrazie i charakterze.

autor: Wawrzyniec Mąkinia

Ken Vandermark: tenor saxophone
Chad Taylor: drums
Havard Wiik: piano

1. Boxer
2. What Is Is
3. Trued Right
4. Fold
5. Arborization
6. Enclitics
7. The Kreuzberg Variations
8. Cometing
9. Permanent Sleeve (Walking Hand)
10. Giacometti

Side A [Ken Vandermark / Chad Taylor / Havard Wiik]

płyta do kupienia na multikutli.com

Tony Malaby / Ralph Alessi / Andrew Hadro / Kris Davis / Michael Attias / Ben Gerstein / Dan Peck / Joachim Badenhorst / John Hollenbeck "Novela", Clean Feed 2011

2011-09-29T09:32:00.000-07:00

Tony Malaby / Ralph Alessi / Andrew Hadro / Kris Davis / Michael Attias / Ben Gerstein / Dan Peck / Joachim Badenhorst / John Hollenbeck "Novela", Clean Feed 2011, CF232.

Tony Malaby / Ralph Alessi / Andrew Hadro / Kris Davis / Michael Attias / Ben Gerstein / Dan Peck / Joachim Badenhorst / John Hollenbeck "Novela", Clean Feed 2011, CF232.

"Tony Malaby's Novela" stanowi syntezę wcześniejszych doświadczeń saksofonisty Tony'ego Malaby'ego, ponieważ prezentuje orkiestralną wersję jego autorskich kompozycji pierwotnie powstałych w małych składach. Pierwsze trzy utwory "Floating Head", "Floral and Herbaceous" oraz "Mother's love" pochodzą z płyty "Tamarindo". "Warblepeck" to utwór z projektu o tym samym tytule, zaś "Cosas" oraz "Remolino" po nagrane zostały na "Sabino". "Tony Malaby's Nowela" wyróżnia większa koncentracja na budowie kompozycji, co odróżnia je od ich kameralnych odpowiedników, gdzie dominującym elementem była swobodna improwizacja.
Duże wrażenie wywołuje pierwsza kompozycja "Floating Head", gdzie temat uprzednio grany tylko przez Malaby'iego na saksofonie, osiąga swoje wyraziste, symfoniczne brzmienie w rozbudowanej sekcji dętej (alt, baryton, klarnet basowy, trąbka, puzon i tuba) przy towarzyszeniu energetycznej perkusji. W utworze wyczuwalna jest oryginalna aranżacja, dzięki której nie ma dłużyzn, a poszczególne partie wzbogacają improwizacje saksofonistów.
Temat "Floral and Herbaceous" na "Tony Malaby's Novela" bardziej eksponuje leniwą, płynną część utworu kontrastującą z dalszą niespokojną i urywaną, która na płycie "Tamarindo" jest dominująca. Dramaturgia orkiestralnej wersji osiągana jest przez coraz większe natężenie dźwięku, którego kulminacyjne, pełne brzmienie rozpływa się w wysokich dźwiękach dęciaków, co stanowi świetne zakończenie utworu.
Orkiestralne brzmienie "Mother's love" osiąga pełnię wyrazu dzięki przemyślanej aranżacji Kris Davis. Powolna, refleksyjna melodia zainicjowana przez jasną barwę sopranu Tony'ego Malaby'ego rozpływa się w chóralnym brzmieniu instrumentów dętych, fortepianowym szumie oraz ledwie zarysowanej perkusji. Brak wyrazistej linii rytmicznej, którą zastępuje minimalistyczna pulsacja fortepianu oraz delikatny szum perksji, a także "miękko brzmiące" otoczenie dźwiękowe przekształcające plastycznie melodię, odróżnia tę kompozycję od jej kameralnej wersji w tercecie Malaby'ego z basitą William'em Parker'em oraz perkusistą Nasheet'em Waits'em.
Dużego uroku płycie dodaje utwór "Warblepeck" wyszczególniający polifonię barw w groteskowym temacie, któremu towarzyszy "sfora" urywanych, pojedynczych głosów, zaś dwa ostatnie utwory "Cosas" oraz "Remolino" łączą w zgrabną całość klasyczy i free jazzowy żywioł w duchu Drew Gress'a.

autor: Katarzyna Misiaczyk

Tony Malaby: tenor saxophone
Ralph Alessi: trumpet
Andrew Hadro: baritone saxophone
Kris Davis: piano
Michael Attias: alto saxophone
Ben Gerstein: trombone
Dan Peck: tuba
Joachim Badenhorst: bass clarinet
John Hollenbeck: drums

1. Floating Head
2. Floral And Herbaceus
3. Warblepeck
4. Mother's Love
5. Cosas
6. Remolino

Tony Malaby's Tamarindo
[Tony Malaby / William Parker / Nasheet Waits]

płyta do kupienia na multikutli.com

Ulrich Torben / Soren Kjaergaard "Alphabet, Peaceful, Diminished: 29 Proposals from the Towers of Babble", Ilk Records 2011, ILK167

2011-09-22T05:21:00.000-07:00

Ulrich Torben / Soren Kjaergaard "Alphabet, Peaceful, Diminished: 29 Proposals from the Towers of Babble", Ilk Records 2011, ILK167

Ulrich Torben / Soren Kjaergaard "Alphabet, Peaceful, Diminished: 29 Proposals from the Towers of Babble", Ilk Records 2011, ILK167

Twórczość współczesnych kompozytorów korzystających z dokonań powojennej awangardy klasycznej charakteryzuje medytacyjne, duchowe i wręcz metafizyczne podejście do aktu tworzenia dźwięków. Płyta "Alphabet, Peaceful, Deminished: 29 Proposals from the Towers of Babule" przeznaczona jest dla osób szczególnie wrażliwych na niuanse brzmieniowe, które kształtowane są za pomocą subtelnych środków wyrazu, jakimi posługuje się między innymi Helmut Lachenmann.
Gra pianisty Sorena Kjargaarda jest bardzo "skupiona", dokładna, zarazem lekka, niewymuszona, co kojarzy się z interpretacjami muzyki fortepianowej Lachenmanna przez Marina Formentiego. Koncentracja na dźwięku i pedantyczna kontrola czasu jego wybrzmiewania powoduje, że prezentowana na płycie pianistyka jest doskonała pod względem architektonicznym, ponieważ każdy dźwięk zapożycza siłę oddziaływania z kontekstu w jakim powstaje. Napięcie budowane jest poprzez pauzy, co przypomina o tezie Johna Cage'a, że muzyka powstaje dzięki pauzom, które przyciągają uwagę słuchacza. Dzięki nim odbiorca zaczyna dokładnie słyszeć każdy najmniejszy szelest, co z kolei wytwarza swoistą percepcje oraz jest źródłem dramaturgii i napięcia. Istota muzyki Ulricha oraz Kjargaarda łączy się ze szczególnym rodzajem abstrakcyjnej muzykalności.
Drugim elementem kompozycji jest głos nucącego samogłoski i spółgłoski Torbena Ulricha. Tytuł 29 Proposals nawiązuje do 29 liter w duńskim alfabecie. Każda z kompozycji opracowuje serię liter. W tekście dołączonym do płyty muzycy tłumaczą ten koncept chęcią stworzenia własnej interpretacji jakiegoś uniwersalnego systemu dźwiękowego, tak jak to było w przypadku opracowania systemu równomiernie temperowanego przez Bacha w "Das Wohltemperierte Klavier" czy systemu dwunastotonowego Schoenberga w "Księżycowym Pierrocie".

autorka: Kasia Misiaczyk

Torben Ulrich: voice, flute, vibraphone, marbles, chinese steel balls, jar of dice, ceramic and laquer bowls, beard, typewriter

Soren Kjargaard: piano, prepared piano, farfisa organ, pipe organ, wirlitzer, fender rhodes, vibraphone, typewriter, voice

Molly Martin: voice (only on track 28)

Naya Hindkjaer Buric: voice (only on track 28)

1. Proposal no.1 2:43
2. Proposal no.2 0:55
3. Proposal no.3 1:07
4. Proposal no.4 1:55
5. Proposal no.5 1:39
6. Proposal no.6 2:11
7. Proposal no.7 1:47
8. Proposal no.8 1:09
9. Proposal no.9 3:16
10. Proposal no.10 1:45
11. Proposal no.11 2:49
12. Proposal no.12 3:03
13. Proposal no.13 2:08
14. Proposal no.14 1:07
15. Proposal no.15 3:19
16. Proposal no.16 0:10
17. Proposal no.17 1:06
18. Proposal no.18 2:51
19. Proposal no.19 1:31
20. Proposal no.20 0:24
21. Proposal no.21 1:43
22. Proposal no.22 0:37
23. Proposal no.23 1:55
24. Proposal no.24 3:13
25. Proposal no.25 2:34
26. Proposal no.26 1:19
27. Proposal no.27 0:59
28. Proposal no.28 0:48
29. Proposal no.29 3:37

Torben Ulrich & Søren Kjærgaard - Suddenly, Sound - first set (2010)

płyta do kupienia na multikutli.com

Sunny Murray / Jacques Coursil / Jack Graham / Byard Lancaster / Alan Silva "Sunny Murray", ESP-Disk 2007

2011-09-06T02:06:00.000-07:00

Sunny Murray / Jacques Coursil / Jack Graham / Byard Lancaster / Alan Silva "Sunny Murray", ESP-Disk 2007, ESP4037.

Ciągle docierają do nas niezwykłe nagrania wyłowione gdzieś w odmętach historii muzyki improwizowanej. Przez lata niedostępne, wznawiane są w kilku zaledwie wytwórniach. Jedną z nich jest słynne ESP-Disk - posiadające niemałe archiwum nagraniowe awangardy jazzowej lat sześćdziesiątych i początku siedemdziesiątych ubiegłego stulecia.

Musimy bowiem zdawać sobie sprawę, że początki free jazzu nie powstały tylko za przyczyną Ornette'a Colemana i doświadczeń jego kwartetu. Nagranie płyty "Free Jazz" w roku 1964 pewnie by nie doszło do skutku - doszło później lub też w zgoła innej formule - gdyby nie działalność muzyczna kilku znaczących postaci tego okresu: Cecila Taylora (aktywnego na muzycznej scenie od końca lat pięćdziesiątych), Theloniousa Monka (pierwsze nagrania pochodzą z początku lat czterdziestych), Johna Coltrane'a ale i Alberta Aylera.

Sunny Murray, którego płyta jest świetnym przykładem opartego na szkicowych kompozycjach free jazzu współpracował z wieloma z tych muzyków. Od końca lat pięćdziesiątych grał (przez 5 lat) w zespole Cecila Taylora, w roku 1963 współpracował z Johnem Coltranem, a z Aylerem występował przez trzy lata (z przerwą) od 1964 roku, nagrywając u jego boku najważniejsze albumy: "Spiritual Unity", "Prophecy", "Bells" czy "Spirits Rejoice". W tym też czasie, w lipcu 1966 roku zarejestrowany został materiał na niniejszy, pierwszy autorski album Murraya.

Murray zaprosił do swojego zespołu muzyków wtedy i teraz nie bardzo znanych, za to podobnie jak on traktujących szkicowo zarysowane kompozycje jako punkt wyjścia do dosyć wolnych muzycznych poszukiwań. Spośród nich jedynie Alan Silva oraz Byard Lancaster byli po tym nagraniu aktywnymi instrumentalistami. Trębacz Jacques Coursil zarejestrował jeszcze dwa autorskie albumy ("Black Suite" na którym grają m.in. Anthony Braxton i Burton Greene oraz "The Way Ahead") w 1969 roku w Paryżu, w Studio Saravah i zamilkł na blisko czterdzieści lat (w 2005 roku ukazał się w wytwórni Tzadik jago solowy album "Minimal Brass"). Natomiast o Jacku Grahamie nie wiadomo nic nie tylko mi, ale także wydawcom niniejszej płyty - we wkładce do tego albumu proszą oni o wszelkie informacje na jego temat nie podając nawet daty jego urodzenia.

inna okładka, ta sama muzyka - brak tylko wywiadów

Muzyka Murraya bogata jest jego scenicznym doświadczeniem, nie ma jednak w sobie tej agresji cechującej płyty Cecila Taylora czy Alberta Aylera. Żaden z jego partnerów nie jest tutaj ograniczony ani zamkniętą formą, ani też układem tematów czy bloków. Podporządkowuje się jedynie dwóm czynnikom - tempu oraz rytmowi, które lider narzuca - chociaż i na to mają oni wpływ w toku narracji poszczególnych utworów. Znakomicie brzmi tutaj saksofonowy duet Jack Graham / Byard Lancaster (z tym drugi zresztą Murray współpracował jeszcze przy nagraniu innego autorskiego albumu - "An Even Break" w 1969 roku w paryskim Studio Saravah). Świetnie słychać to w będącym chyba najstaranniej zakomponowanym utworem na tej płycie "Phase 1.2.3.4" autorstwa lidera. Murray, będący wybitnym innowatorem w grze i improwizacji na perkusji, imponuje tu techniką gry i kreatywnością nieraz, a jego otwierające ostatni na płycie (w części muzycznej) utwór "Giblet" zadziwia i zaskakuje nawet po blisko pięćdziesięciu latach.

Jak mogą się przekonać słuchacze - nie tylko tego albumu - archiwum ESP jest nie tylko muzyczne. Składają się na nie także rozmowy z muzykami wtedy nagrywającymi dla tej wytwórni, których fragmenty jako osobne tracki dodawane są na płytach do muzyki. Tak jest i w tym wypadku. Przeszkadza tylko nieco inny układ utworu, niż ten zapisany na odwrocie okładki.

autor: Wawrzyniec Mąkinia

Sunny Murray: drums, percussion
Jacques Coursil: trumpet
Jack Graham: alto saxophone
Byard Lancaster: alto saxophone
Alan Silva: bass

1. Early History / The New Music 23:23
2. Sunny Muray - 1 :45
3. Phase 1,2,3,4 9:32
4. Hilariously 10:11
5. Angels and Devils 11:22
6. Giblet 8:34
7. Recap Session (interview) 1:44
8. Musicians and Magic (interview) 8:49

płyta do kupienia na multikutli.com

Bobby Bradford - John Carter Quintet "Comin' On", HatHut 2011, OGY693

2011-08-29T06:42:00.000-07:00

Bobby Bradford - John Carter Quintet "Comin' On", HatHut 2011, OGY693.

Bobby Bradford - John Carter Quintet "Comin' On", HatHut 2011, OGY693.

Znakomita płyta kwartetu prowadzonego przez dwóch niezwykłych nie tylko muzycznych, przyjaciół - wciąż jeszcze twórczego i kreatywnego kornecisty Bobby'ego Bradforda oraz zmarłego przed laty klarnecisty Johna Cartera. Ci dwaj niezwykli muzycy - niczym Don Pullen i George Adams - kompilowali rozmaite składy a projekty te sygnowali Bradford-Carter. Przy tym ich współpraca trwała ponad dwadzieścia lat - od debiutu kwartetu w 1969 roku aż do śmierci Johna Cartera w roku 1991. John Carter uznawany jest przez krytyków i instrumentalistów za ostatniego wielkiego rewolucjonistę gry na klarnecie (obok Pee Wee Russella, Jimmy'ego Giuffre i Erica Dolphy'ego) i to głównie on odpowiadał za otwartą, poszukującą - zwłaszcza w sferze wykonawczej - formę projektów z Bobbym Bradfordem. Bradford z kolei, znakomicie znający jazzową tradycję - mocno zakorzeniał w niej ich wspólną muzykę. Pod słowem "tradycja" nie należy jednak rozumieć postbopu czy jazzowego mainstreamu, ale bardziej podejście do improwizacji, w której swing jest jej nieodzowną częścią. Tak też zbudowany jest i ten kwartet, chociaż na współbrzmienie klarnetu i kornetu nie jest determinujące dla kwintetu, jaki udało im się zebrać. Główna w tym zasługa pianisty Dona Prestona, który zasiada także za klawiaturą syntezatora. Dzięki takiemu poszerzeniu instrumentarium harmonie brzmią naprawdę przedziwnie i unikatowo, a muzyka nie traci swoje komunikatywnego jednak charakteru. Dla miłośników awangardy - pozycja obowiązkowa, dla wszystkich innych jednak też godna polecenia!

autor: Józef Paprocki

Bobby Bradford: trumpet
John Carter: clarinet
Don Preston: piano, synthesizer
Richard Davis: bass
Andrew Cyrille: drums

1. Comin' On 15:19
2. Oder To The Flower Maiden 9:51
3. Encounter 16:20
4. Sunday Afternoon Jazz Society Blues 18:34
5. Room 408 14:52

płyta do kupienia na multikutli.com

Ray Anderson / Han Bennink / Christy Doran "A B D", HatHut 2011

2011-08-19T06:20:00.000-07:00

Ray Anderson / Han Bennink / Christy Doran "A B D", HatHut 2011, OGY695.

Na projekt "A B D" składają się utwory, które można podzielić na "klasycyzujące" kompozycje puzonisty Ray'a Andersona oraz free jazzowe improwizacje autorstwa zarówno Christy'iego Doran'a jak i całego zespołu. Dwie ballady Andersona "Azurety" oraz "My Children Are The Reason Why I Need To Own My Publishing" wyróżnia wiodąca rola puzonu, którego ciepłe brzmienie wzbogacają sonorystyczne dźwięki elektrycznej gitary Doran'a i oszczędna gra perkusisty Han'a Bennink'a. "March Of The Hipsters" to kompozycja trochę prześmiewcza, dzięki naśladowaniu rytmu marszu i urozmaiceniu improwizacji "prostodusznymi melodyjkami". Szczególnie wyeksponowana jest zabawna gra tuby, którą "przedrzeźniają" gitara i perkusja, co dalej przeradza się w interesujący polifoniczny dialog.
Jednakże wielość głosów, kontrasty brzmieniowe, interesujące zmiany, na przykład w grze Doran'a ze stosowania na przemian "suchych", krótkich dźwięków z "lejącymi się" brzmieniami wyróżniają przede wszystkim utwory improwizowane: "A B D" rozpoczynają trzy tąpnięcia, jakby podkreślały wiodącą rolę wszystkich muzyków, "Tabasco Cart" oraz "Buckethead".
Kompozycję "B& D" charakteryzują mikrotonalne dźwięki gitary tworzące się w efekcie głębokiego rezonowania. W utworze plastycznie nakładają się na siebie brzmienia perkusji i gitary, w wyniku repetycji dźwięków, powtarzających się lupów i szybkiego tempa dodającego mu odczuwalnego niepokoju.

autorka: Gosia Zajączkowska

Ray Anderson: trombone & tuba
Han Bennink: drums
Christy Doran: guitars & delay devices

1. Azurety 7:05
2. B & D 4:28
3. March Of The Hipsters 6:54
4. Heights 10:55
5. Just Squeeze Me 3:28
6. A B D 3:25
7. My Children Are The 4:34
8. Tabasco Cart 10:24
9. Buckethead 3:11
10. Hence The Reason 3:44

płyta do kupienia na multikutli.com

Delirium [Mikko Innanen / Kasper Tranberg / Jonas Westergaard / Stefan Pasborg] "Geen Side Up", Ilk Records 2011.

2011-08-01T04:49:00.000-07:00

Delirium [Mikko Innanen / Kasper Tranberg / Jonas Westergaard / Stefan Pasborg] "Green Side Up", Ilk Records 2011.

Trzeci z kolei projekt jazzowego kwartetu Delirium "Green side up" prezentuje muzykę stanowiącą mozaikę wielu stylów, zatem przyjemną w odbiorze. Wrażenie przystępności i prostoty wynika z soczyście bluesowych tematów prowadzonych w stronę jazzowego groove'u. Wykonawcy, a zarazem kompozytorzy, przy oszczędnej free jazzowej improwizacji, sięgają do "big band'owego" brzmienia. Utwór "The blues in yellow room" stanowi połączenie zawodzącego w bluesowej manierze basu przy towarzyszeniu leniwej melodii sekcji dętej składającej się z saksofonu, ale przede wszystkim kornetu nadającego muzyce specyficznego kolorytu, już dziś rzadko spotykanego. Jedna z sześciu kompozycji Mikko Innanena elegancko i z wyczuciem prezentuje świat klasycznych brzmień, choć wynikiem takiego bezpośredniego odnoszenia się jest eklektyzm. W czwartym utworze o długim tytule "The coda of Ornette Coleman's blues connotation and other sourses of inspiration" słychać zgrabnie ujęty bebop, który kojarzy się ze słynnym duetem Charlie Parker'a i Dizzy'iego Gillespie'iego oraz właściwie wszystkie legendy jazzu jakie tylko można sobie przypomnieć jak choćby John Coltrane, Ornette Coleman, Duke Ellington, Johnny Griffin. Kompozycja basisty Jonsa Westergaarda "Dithers for Schwitters" co można przetłumaczyć jako "Podrygi do Schwittersa" stanowi ujętą w klamry melodycznego tematu najciekawszą free jazzową improwizację projektu. "North american territory suite" to, wykonana w "coltranenowskiej" manierze, "nastrojowa" melodia przy etnicznym brzmieniu perkusji, która to w rozwinięciu kojarzy się z grą Klausa Kugela z ostatniego projektu "Undivided". Interesujący pod względem kompozycyjnym jest utwór "Brederode Bolero" Innanena w kameralnej atmosferze prezentuje w poszczególnych instrumentach atonalny, jednakże spokojny, wręcz "mętny" temat, na końcu wykonany tutti. Co charakterystyczne najwięcej podczas całego projektu wyróżnia się gra trębacza Tranberga, jednak bardziej ze względu na ilość, ponieważ jakościowo wszyscy muzycy są na równym poziomie zarówno jako wykonawcy, jak i kompozytorzy.
Zaledwie trzydziestotrzyletni fiński saksofonista Mikko Innanen został wyróżniony na wileu międzynarodowych konkursach muzyki improwizowanej. Jest laureatem The International Competition for Jazz Groups w Getxo (Hiszpania). W 2001 roku zdobył pierwszą nagrodę Jukka Perko Saxophone Contest w Huittinen Finlandia). W listopadzie 2008 otrzymał doroczne wyróżnienie Finnish Jazz Federation's Yrjö Award jako najlepszy fiński muzyk jazzowy ostatniego roku. Arts Council of Finland nagrodziła go trzyletnim grantem za twórczość z roku 2009. Do dnia dzisiejszego opublikował on piętnaście projektów, w których pełnił funkcję lidera zespołu, a co najmniej w siedmiu nagraniach wystąpił jako sideman. Współpracował z tak wyjątkowymi muzykami współczesnej sceny jazzowej jakimi są basista Barry Guy, Ingebrigt Haker Flaten, William Parker, Paal Nilssen-Love czy z zespołem Ibrahim Electric.

autorka: Kasia Misiaczyk

Mikko Innanen: saxophones
Kasper Tranberg: cornet
Jonas Westergaard: bass
Stefan Pasborg: drums, percussion

1. Dithers For Schwitters
2. Sunspots
3. The Blues In Yellow Room
4. The Coda Of Ornette Coleman's Blues Connotation And Other Sources Of Inspiration
5. Sudden Happiness
6. Brederode Bolero
7. Green Side Up - The Geography Of Breakfast
8. Clustrophy
9. Confessions Of A Congressman
10. North American Territory Suite

płyta do kupienia na multikutli.com

Undivided [Wacław Zimpel / Bobby Few / Mark Tokar / Klaus Kugel] + Perry Robinson "Moves Between Clouds. Live in Warsaw", Multikulti Project 2011

2011-07-28T08:26:00.000-07:00

Undivided [Wacław Zimpel / Bobby Few / Mark Tokar / Klaus Kugel] + Perry Robinson "Moves Between Clouds. Live in Warsaw", Multikulti Project 2011, MPT002.

Undivided [Wacław Zimpel / Bobby Few / Mark Tokar / Klaus Kugel] + Perry Robinson "Moves Between Clouds. Live in Warsaw", Multikulti Project 2011, MPT002.

Nowa płyta zespołu Undivided, podobnie jak w "Pasji", konsekwentnie eksponuje sonorystyczne współbrzmienie, które zalewa słuchacza wielobarwnym pejzażem dźwiękowym. Efekt stopniowego nakładania się na siebie poszczególnych warstw dźwięków uzyskiwany jest przez narastające plamy tworzone w głosach perkusji, fortepianu, klarnetów oraz kontrabasu. Czynnikiem formotwórczym każdej z improwizacji jest wybrzmiewanie, wydobywanych w zawrotnych tempach, kaskad dźwiękowych w "okręconych" kierunkach. W pierwszej kompozycji "Hoping The Morning Say" masa dźwiękowa niesie się, wręcz rozpływa horyzontalnie. Tworzy ją przede wszystkim fortepianowy i perkusyjny szum, zaś temat podany jest w sekcji dętej. Bobby Few posługuje się rozwlekłymi glissandami i arpeggiami, ewokując efekt nieokreśloności wysokości dźwięków, w czym przypomina grę pianisty Matthew Shippa oraz Chrisa Abrahamsa, członka zespołu "The Neks". "Moves Between Clouds" cechuje ilustracyjność, dzięki czemu kompozycja silnie oddziałuje na wyobraźnię. Słuchacz może usłyszeć "zaokrąglone" kształty imitujące spokojne i łagodne dryfowanie chmur. "What A Big Quiet Noise" oparta jest na podobnej koncepcji jak rozpoczynająca płytę "Hoping The Morning Say". Utwór wyróżnia solówka Bobby'iego Few, który z niesamowitą ekspresją wydobywa rozległą "gamę klasterów", zapoczątkowując tym samym free jazzowe szaleństwo, które kontynuuje następnie Perry Robinson w duecie z Wacławem Zimplem, po nim zaś następuje wirtuozowska solówka Marka Tokara na kontrabasie. Ostatnią improwizację cechuje swoboda, eksponująca indywidualną kreatywność poszczególnych muzyków. Poprzednia płyta Undivided porównana została przez Mieczysława Burskiego do twórczości Johna Coltrane'a i myślę, że jest to dobre skojarzenie, oddające klimat jaki posiada najnowszy projekt zespołu.

autorka: Kasia Misiaczyk

Bobby Few: piano
Mark Tokar: bass
Perry Robinson: clarinet
Klaus Kugel: drums, percussion
Wacław Zimpel: bass clarinet, clarinet, tarogato

1. Hoping The Morning Say 10:32
2. Moves Between Clouds 14:38
3. What A Big Quiet Noise 19:46

płyta do kupienia na multikutli.com

Simon Toldam's Orkester Stork [Maria Bertel / Jimmy Nyborg / Sture Ericson / Peter Bruun / Nils Davidsen / Simon Toldam] "STORK", ILK Records 2011

2011-07-27T08:52:00.000-07:00

Simon Toldam's Orkester Stork [Maria Bertel / Jimmy Nyborg / Sture Ericson / Peter Bruun / Nils Davidsen / Simon Toldam] "STORK", ILK Records 2011, ILK175CD.

Simon Toldam's Orkester Stork [Maria Bertel / Jimmy Nyborg / Sture Ericson / Peter Bruun / Nils Davidsen / Simon Toldam] "STORK", ILK Records 2011, ILK175CD.

Duńska grupa Stork założona została w 2010 roku przez Simona Toldama, który wchodzi również w skład tria Hanka Benninka. Ascetyczna gra lidera zespołu nadaje kształt i barwę większości improwizacji. Wyróżnia ją upodobanie do „ciemnego”, „głębokiego” brzmienia niskich, basowych dźwięków fortepianu oraz atonalnej harmonii. Perfekcyjny pod względem technicznym Toldam posługuje się krótkimi dźwiękami, jego gra jest rytmiczna i oszczędna. Pomysłowość i kreatywność artysty dobrze oddaje początek utworu „Blok”, gdzie grając konwencjonalną partię fortepianową solo, równocześnie akompaniuje sobie wykorzystując wybrzmiewanie alikwot poszczególnych dźwięków, które nakładają się na siebie tworząc delikatny, nęcący słuchacza szum. <br>Improwizowane kompozycje choć wykonywane we free jazzowej stylistyce, nie mają atmosfery nerwowości, są uporządkowane, przemyślane i spójne. Płyta jest bardzo zróżnicowana pod względem harmonicznym i rytmicznym, ale przede wszystkim strukturalnym. Każda improwizacja składa się z kilku części o odmiennych właściwościach. Dwa pierwsze utwory „Y” oraz „X” mają orkiestralne, bogate brzmienie oraz klasyczną budowę. Głośne, wyraziste fragmenty dopełniają fascynujące dialogi, jak choćby w „X” początkowe tutti płynnie przechodzi w improwizację Nilsa Davidsena oraz lidera zespołu, po czym następuje ekspresyjna gra saksofonisty Sture’a Ericsona, trębacza Jimmy’iego Nyborga i puzonisty Maria Bartela przeradzającej się na powrót w pełnię orkiestralnego brzmienia. W „Plumr” wykorzystane jest sonorystyczne brzmienie dęciaków. Utwór otwiera sekwencja krótkich, „tłoczących się” wysokich dźwięków, co kojarzy się z graniem charakterystycznym dla Sonore. Najwartościowszym elementem projektu jest wysoka jakość improwizacji możliwa dzięki szybkiemu reagowaniu artystów na to co się w muzyce dzieje.

autorka: Kasia Misiaczyk

Maria Bertel: trombone
Jimmy Nyborg: trumpet
Sture Ericson: alto saxophone / bass clarinet
Peter Bruun: drums
Nils Davidsen: bass
Simon Toldam: grand piano

1. Y
2. X
3. Plumr
4. Blok
5. Flip
6. Rift
7. TV UP
8. Pitata
9. Hymne

Simon Toldam's Orkester Stork
Copenhagen Jazz Festival, July 6th, 2010

płyta do kupienia na multikutli.com

Kris Wanders / Mani Neumeier Quintet [Kris Wanders / Brett Evans / Yusuke Akai / Rory Brown / Mani Neumeier] "Taken by Surprise", NotTwo 2011

2011-07-15T09:47:00.000-07:00

Kris Wanders / Mani Neumeier Quintet [Kris Wanders / Brett Evans / Yusuke Akai / Rory Brown / Mani Neumeier] "Taken by Surprise", NotTwo 2011, MW8612.

Kris Wanders / Mani Neumeier Quintet [Kris Wanders / Brett Evans / Yusuke Akai / Rory Brown / Mani Neumeier] "Taken by Surprise", NotTwo 2011, MW8612.

W projekcie Krisa Wandersa "Taken By Surprise", od pierwszej do ostatniej kompozycji, uwagę zwraca przede wszystkim bezkompromisowa osobowość wykonawców. Dzięki niej wszystkie trzy, trwające około dwudziestu minut improwizacje stanowią koherentną całość. W pierwszym utworze zatytułowanym "Oxymoron" ekspresję oraz wpisaną we free jazz neurotyczność, muzycy łączą z zaskakująco lirycznymi tematami granymi w sekcji dętej przez lidera zespołu oraz tenorowego saksofonistę Bretta Evansa. Free-jazzowe szaleństwo w duchu Brötzmanna koresponduje tutaj z długimi frazami linii melodycznej, która zalewa słuchacza dzięki swojej głębi i sile wyrazu. Jest ona również uzyskiwana przez stosowanie niskich, basowych dźwięków. Można powiedzieć, że wokół pozostałych instrumentów krąży zawsze obecny, grany ad libitum, szum perkusji w wykonaniu Mani Neumeier. Szczególnie interesujące są solówki gitarzysty Yusuke'a Akai'ego oraz basisty Roy'a Browna. Obaj muzycy uwodzą słuchacza dzięki wyrazistemu artykułowaniu potoków dźwięków wydobywanych w wirtuozowskich tempach. Kompozycję "Taken by Surprise" wyróżnia wiele sonorystycznych fragmentów, jak choćby moment, w którym wsunięta na plan pierwszy muzyka w pewnym momencie nabiera zupełnie innego kontekstu. Dzieje się tak, dzięki grze saksofonu, który wychodzi poza nawias dotychczasowej, stosowanej przez wykonawców konwencji, w zamian intensyfikuje uwagę odbiorcy na swojej minimalistycznie zaimprowizowanej frazie. W utworach częstokroć stosowane są zabiegi zestawiania ze sobą solówek na saksofonie w stylu Brötzmanna z krótkimi, granymi pizzicato dźwiękami na gitarze, której zresztą specyficzna barwa wyróżnia się na tle pozostałych instrumentów w całym projekcie. "Not on Radio" rozpoczyna opadająca melodia, każdą frazę dzielą pauzy, co w efekcie tworzy przyjemną w odbiorze atmosferę zawieszenia w próżni. Projekt Wandersa, oczywiście pełen niespodzianek, wpisuje się w nurt muzyki free, lecz nie stanowi jego radykalnej wersji.

autorka: Kasia Misiaczyk

Kris Wanders: tenor saxophone
Brett Evans: tenor saxophone
Yusuke Akai: guitar
Rory Brown: double bass
Mani Neumeier: drums

1. Oxymoron 23:30
2. Taken by Surprise 24:32
3. Not on Radio 19:34

Kris Wanders Quartet, Alchemia, Kraków, 2007

płyta do kupienia na multikutli.com

Scott Hamilton / Jesper Thilo "Scott Hamilton meets Jesper Thilo", STUNT 2011

2011-07-11T09:48:00.000-07:00

Scott Hamilton / Jesper Thilo "Scott Hamilton meets Jesper Thilo", STUNT 2011, STUCD11082.

Legendarna kreatorka mody Coco Chanel zwykła mawiać, że "moda przemija, styl pozostaje". Te słowa przyszły mi do głowy gdy słucham płyty "Scott Hamilton meets Jesper Thilo". Ci starsi panowie dwaj, owszem mają szron na głowie ale zdrowia i frajdy z grania mają tyle, że zakasowaliby niejednego młodziaka. Fascynujące jest być świadkiem muzyki zagranej bez pozowania na techniczne mistrzostwo świata, bez atmosfery wyścigu formuły 1. Tradycja pojedynków saksofonowych [Tenor Battles] sięga lat 30. XX wieku, kiedy to Lester Young i Herschel Evans w Orkiestrze Counta Basie'go elektryzowali publiczność. Później Dexter Gordon z Wardellem Gray'em czy Gene Ammons z Sonny Stittem i wielu innych po nich zachwycało jazzfanów. Scott Hamilton rocznik 1952 i Jesper Thilo rocznik 1949 reprezentują to samo pokolenie muzyków, ukształtowanych w tych dziwnych czasach (lata 70.), kiedy to nawet zdeklarowani "akustycy" podłączali się do prądu. Trzeba wiedzieć, że niewielu jazzmanom wyszło to na dobre.
Jednak wielu fanów jazzu do dzisiaj, tych muzyków, którzy nie próbowali zmieniać stylu uważa za wytwór epoki dinozaurów, nie mających już nic nowego do powiedzenia na artystycznej niwie. I tutaj pojawia się miejsce na sentencję Coco Chanel, wydaje się jednak, że to ona ma rację, bo koniec końców "moda przemija, styl pozostaje". Scott Hamilton i Jesper Thilo wsparci klasycznym jazzowym trio w składzie Soren Kristiansen na fortepianie, Jesper Lundgaard na kontrabasie i za perkusją Kristian Leth dają w tej dyskusji garść argumentów nie do obalenia.
Bezpretensjonalne granie, saksofonowe gawędy bardziej niż bitwy, zapierające dech w piersiach, wyczerpujące improwizacje, eksponujące oryginalne brzmienia saksofonów obydwu muzyków i fantastyczna w swoim rodzaju praca trio przywracają wiarę w kondycję jazzowego środka jazzu, który potrafi być "nieuczesany", pełen nieprawdopodobnej wprost witalności.
Siedem doskonale dobranych standardów, w których muzycy prezentują całą gamę warsztatowych możliwości od uroczych współbrzmień w "Good Bait" przez wspaniałe call and response w "Blues Up And Down" po perliste improwizacje w "Blue Monk" i "Blues Up And Down", dużą paletę emocjonalnego nasycenia od enrgetycznego "Blue Lou" poprzez niewymuszony swing w "Just Friends" po przejmującą balladę "Body and Soul". Do tego dodać należy, jak przystało na słynącą z wysokiej jakości nagrania Stunt Records audiofilską realizację i niebanalną szatę graficzną a otrzymamy skończone jazzowe dzieło.

autor: Andrzej Majak

Scott Hamilton: tenor saxophone
Jesper Thilo: tenor saxophone
Soren Kristiansen: piano
Jesper Lundgaard: double bass
Kristian Leth: drums

1. Blue Lou
2. Good Bait
3. Blue Monk
4. Berbies Tune
5. Body And Soul
6. Blues Up And Down

Scott Hamilton / Jesper Thilo - Two Tremendous Tenors

płyta do kupienia na multikutli.com

Vox Arcana [Tim Daisy / Fred Lonberg-Holm / James Falzone] "Aerial Age", AllosDocuments 2011

2011-07-07T08:28:00.000-07:00

Vox Arcana [Tim Daisy / Fred Lonberg-Holm / James Falzone] "Aerial Age", AllosDocuments 2011, AllosDocuments004.

Drugi album tria Vox Arcana to dzieło trzech tych samych chicagowskich instrumentalistów - dwóch z nich jest świetnie znanych: Tim Daisy i Fred Lonberg-Holm to muzycy zespołów Kena Vandermarka - kwintetu i kwartetu Frame, Tim dodatkowo współpracuje z nim w ramach Bridge 61, Resonance Ensemble, a także Vandermark / Daisy duo. Lonberg-Holm, wiolonczelista i improwizator, studiował kompozycję m.in. u Mortona Feldmana i Anthony'ego Braxtona, prowadzi własny duży projekt Lightbox Orchestra, koncertuje i nagrywa m.in. w zespołach Peter Brötzmann Chicago Tentet, Boxhead Ensemble, Terminal 4 i Fred Lonberg-Holm Quartet. Najmłodszym członkiem kolektywu jest James Falzone - klarnecista, improwizator i kompozytor mieszkający w Chicago, wcześniej współpracujący z Fredem Lonberg-Holmem w ramach Flatlands Collective Jorrita Dijkstry. Jego gra w ramach tego tria odwołuje się do dwóch najbardziej go interesujących muzycznych tradycji - jazzowej i klasycznej. A że instrumentalistą jest niezwykłym - zadziwić potrafi nawet w najbardziej oczywistej muzycznej frazie. Fred Lonberg-Holm tym razem poszerza możliwości brzmieniowe instrumentu przepuszczając niekiedy dźwięk wiolonczeli przez elektroniczne przetworniki i filtry. Nadaje to brzmieniu grupy drapieżności i jest świetnym kontrastem dla akustycznej i bardzo klasycznej gry Falzone. Tim Daisy nie siedzi już tutaj tak mocno "w rytmie" jak na pierwszej płycie tria. Otwiera to formułę muzyczną i przybliża brzmieniowo do improwizowanej formy, chociaż cały czas obcujemy ze - szkicowymi, co prawda - ale jednak kompozycjami autorstwa chicagowskiego perkusisty. Znakomity album dla nieco bardziej niż pierwsza płyta otwartych odbiorców, ukazujący jak można rozwijać formułę tria.

autor: Józef Paprocki

Tim Daisy: drums
Fred Lonberg-Holm: cello
James Falzone: clarinet

1. The Number 7
2. Blue Space
3. The Silver Fence
4. Chi Harp Call in E
5. Winnemac
6. White Lines
7. Chaos 1
8. Falling

Vox Arcana: Fred Lonberg-Holm, Tim Daisy, James Falzone - 2009

płyta do kupienia na multikutli.com

Jacob Christoffersen Trio [Jacob Christoffersen / Jesper Bodilsen / Jonas Johansen / Rune Harder Olesen] "JC3", STUNT 2011

2011-07-05T04:22:00.000-07:00

Jacob Christoffersen Trio [Jacob Christoffersen / Jesper Bodilsen / Jonas Johansen / Rune Harder Olesen] "JC3", STUNT 2011, STUCD11112.

Jacob Christoffersen Trio [Jacob Christoffersen / Jesper Bodilsen / Jonas Johansen / Rune Harder Olesen] "JC3", STUNT 2011, STUCD11112.

Najnowszy album Jacob Christoffersen Trio zaczyna się od przypominającego najlepsze nagrania ikony soul-jazzu Horace'a Silvera - atomowego "Baker's Blues". Dalej jest równie dobrze. Już w głośnym i docenionym w wielu krajach debiucie sprzed 6 lat "Facing The Sun" trio Jacoba Christoffersena zdradzało temperament, który pchał je raczej w stronę odmienną niż większość dzisiejszego swingowo-knajpianego mainstreamu, miałkości współczesnych nurtów eklektycznych czy też pustej wirtuozerii. Pewnie dlatego w licznych recenzjach pojawiały się odwołania do pianistyki Billa Evansa, Herbie'go Hancocka i Keitha Jarretta.
Jeszcze gorący "JC3" potwierdza tę tendencję - siedem własnych kompozycji lidera i "Don't Think Twice" Boba Dylana na deser to jazz uszlachetniony o różnorodne wpływy, nie tylko klasyczne, jednak nieprzełamujący granic gatunku.
Ten 44 letni pianista, najbardziej znany z akompaniowania Cecilie Norby, Hanne Boel, Sinne Eeg i Kaya Brüel musi mieć dużą charyzmę skoro potrafił utrzymać ten sam co na poprzedniej płycie skład, w końcu Jesper Bodilsen to ulubiony kontrabasista m.in. Stefano Bollaniego a Jonas Johansen to ulubiony perkusista m.in. Steve'a Swallowa. Przy okazji nagrywania poprzedniej płyty tria Jacob Christoffersen powiedział, że zaprosił ich, "ponieważ słowa i instrukcje, choć niezbędne, nie załatwią wszystkiego, a oni czują tę muzykę i są naprawdę wielkimi instrumentalistami". Najnowszy album w całej rozciągłości to potwierdza.
Warto dodać, że Christoffersen sięga gdzieniegdzie do organów fendera i wurlitzera, co znacznie wzbogaca warstwę brzmieniową płyty. Całość oczywiście jak przystało na Stunt Records nagrana z audiofilską dbałością realizacyjną.
Płytę kończą dwie niezwykłe kompozycje - dystyngowana i efemeryczna zarazem "Behave like a Gentleman" i przewrotna "Filigree in Five". Po jej zakończeniu nie sposób nie włączyć płyty ponownie.

autor: Krzysztof Szamot

Jacob Christoffersen: piano, organ, Fender Rhodes & Wurlitzer
Jesper Bodilsen: double bass
Jonas Johansen: drums
Rune Harder Olesen: percussion

1. Baker's Blues
2. JC3
3. Star (To my love)
4. Lazy JC
5. Roadtrip
6. Don't think twice
7. Behave like a Gentleman
8. Filigree in Five

<
Jacob Christoffersen & partners w bluesowym wydaniu

płyta do kupienia na multikutli.com

Giovanni Guidi Quintet [Gianluca Petrella / Michael Blake / Giovanni Guidi / Thomas Morgan / Gerald Cleaver] "We Don't Live Here Anymore", CAM Jazz 2011

2011-06-21T09:59:00.000-07:00

Giovanni Guidi Quintet [Gianluca Petrella / Michael Blake / Giovanni Guidi / Thomas Morgan / Gerald Cleaver] "We Don't Live Here Anymore", CAM Jazz 2011, CAMJ78362.

W dość krótkim czasie, bo w ciągu zaledwie pięciu lat z muzyka lokalnego Giovanni Guidi stał się muzykiem globalnym. Najnowsza, piąta juz płyta Guidiego jako lidera to dzieło kompletne. Po pierwsze wierny jest w pełni autorskiej wizji sztuki, która przejawia się m.in. w sięganiu wyłącznie do własnego, oryginalnego repertuaru. Nie ma więc pójścia na skróty i zapełnianiu kolejnych płyt popowymi lub rockowymi piosenkami.

Po drugie zapraszając światowej sławy muzyków potrafi w pełni wykorzystać ich potencjał, nie ma tak częstego u liderów ADHD, które kończy się często zdominowaniem przez nich przestrzeni muzycznej. Po trzecie w końcu układając program na płytę nie traci z pola widzenia dramaturgii płyty jako całości. Jest w 'We don't' jakaś intymność, duchowość i surowość, która rozpisana na pięć głosów: fortepian, puzon, saksofon tenorowy, kontrabas i perkusja chwyta za serce.

autor: Tomasz Konwent

Gianluca Petrella: trombone
Michael Blake: saxophones
Giovanni Guidi: piano
Thomas Morgan: doube-bass
Gerald Cleaver: drums

1. Dess 4:53
2. Furious Seasons 4:47
3. We Don't Live Here Anymore 6:35
4. She Could Tell They Were Friends 3:34
5. Disturbing The Peace 5:52
6. The Dreamers 3:21
7. Begatto Kitchen 2:39
8. Overnight Revolution 7:50
9. What Remains 7:01
10. In Pursuit Of Silence 8:27

Giovanni Guidi Quintet

płyta do kupienia na multikutli.com

SPRiNG [Anders Banke / Torben Snekkestad / Jonas Westergaard / Peter Bruun] "Slides", ILK Records 2011

2011-06-20T02:05:00.000-07:00

SPRiNG [Anders Banke / Torben Snekkestad / Jonas Westergaard / Peter Bruun] "Slides", ILK Records 2011, ILK171CD.

Rzecz rozgrywająca się zdecydowanie w XXI wieku. Co wcale nie jest regułą, wiele płyt nagranych w ostatnich latach równie dobrze mogłaby powstać w wieku ubiegłym, a jeśli spojrzymy do metryki to okaże się, że nagrano je w nowym wieku.
SPRiNG to muzyczny kolektyw z północy Europy i jak przystało na skandynawskich muzyków, mamy do czynienia z perfekcyjnymi instrumentalistami obdarzonymi ogromną wyobraźnią muzyczną. Mają za sobą współpracę z twórczymi muzykami współczesnej sceny improwizowanej jak Django Bates, Marc Ducret, John Tchicai, Barry Guy i Koichi Makigami. Te doświadczenia z pewnością miały wpływ na muzyczny kształt ich płyt. Najnowszy album formacji SPRiNG "Slides" rozpoczyna się abstrakcyjna kompozycją Jexpera Holmena "NeoN", która ucieka dość daleko od tego do czego przyzwyczaił nas XX wieczny jazz. Pięciominutowa, mocno impresyjna, oparta na czysto akustycznych mikrodźwiękach forma rozpisana na czterech doskonale rozumiejących się instrumentalistów to zaskakujące otwarcie jazzowego albumu. Sam Jexper Holmen, wysoko ceniony kompozytor ze świata współczesnej awangardy, mieszczący się gdzieś pomiędzy Xenakisem a Aphex Twinen od początku swojej kariery związany jest ze współczesną muzyką elektroakustyczną.
Kolejny, najbardziej jazzowy utwór na płycie to "SlidesTwoSpots" autorstwa Svenda Hvidtfelta Nielsena i Simona Christensena. Coraz to gasnący i budzący się quasi-funkowy rytm, zaskakujące zwroty rytmiczne sprawiają, że z pozornie prostej struktury wyłania się coś zupełnie nowego. Prawdziwą rewelacją jest trzeci na płycie "3 zenbuddhistiske melodier", autorem ponownie jest Jexper Holmen. Czy to próba przełożenia na instrumentalny język buddyjskich mantr?, czy też muzyczna fantazja kompozytora?. Odpowiedzi nie znam, jednak efekt jest piorunujący. Blisko siedemnastominutowa muzyczna medytacyjna "antymedytacja", niesamowite przeżycie. Krążek uzupełniają jeszcze "Ningbo" Jeppe Just Christensena i "Nothing so beautiful as spring", jedyny na płycie utwór autorstwa członka zespołu, perkusisty Petera Bruuna, znanego chociażby ze wspaniałej płyty "Buffalo Age" z 2007 roku.
Najnowsza płyta kwartetu SPRiNG to programowa prowokacja. Jednak tylko wielcy twórcy potrafią pójść o krok dalej, tam gdzie wyłania się szerszy obraz całości, tam gdzie rysują się nowe rozwiązania. Wielu w XX wieku szukało tzw. trzeciej drogi, byc może ci młodzi Duńczycy ją znaleźli.

autor: Krzysztof Szamot

Anders Banke: alto saxophone, clarinet & bass clarinet

Torben Snekkestad: tenor & soprano saxophones, violimba

Jonas Westergaard: double bass

Peter Bruun: drums & percussion

1. NeoN 5:03

2. SlidesTwoSpots 14:50

3. 3 zenbuddhistiske melodier 16:44

4. Ningbo 4:39

5. Nothing so beautiful as spring 3:27

Kahil El'Zabar Ritual Trio [Kahil El'Zabar / Lester Bowie / Malachi Favors] "Ancestors Are Amongst Us", Katalyst Entertainment 2011

2011-06-09T01:53:00.000-07:00

Kahil El'Zabar Ritual Trio [Kahil El'Zabar / Lester Bowie / Malachi Favors] "Ancestors Are Amongst Us", Katalyst Entertainment 2011, KAT10053.

Taki skład nigdy już nie zagra. Przynajmniej na tym świecie. Z tego wspaniałego zespołu pozostał już tylko lider - perkusista Kahil El'Zabar, a i on ostatnio jakby w słabszej niż przed laty formie. To nagranie archiwalne i, co ciekawe, nie znalazłem informacji, kiedy i gdzie zostało dokonane. Jest to znakomita realizacja i według mojej wiedzy dokonana została w 1986 lub 87 roku na festiwalu w austriackim Saalfelden (chociaż świetna jakość nagrania zdaje się temu przeczyć). Wtedy to koncertował i nagrywał pierwszy skład Ritual Trio z Lesterem Bowiem, ale dwie nagrane przez nich płyty ("Magg Zelma" oraz "Sacred Love") nigdy nie doczekały się wznowienia.
Muzyka, jaką wtedy, przed ćwierćwieczem grali chicagowscy muzycy wymyka się zaszufladkowaniu. Bębny Kahila El'Zabara wprost sięgają rytuałów Czarnej Afryki lub - by być precyzyjnym - naszym wyobrażeniom o tych rytuałach. Są przefiltrowane przez wrażliwość członka Zachodniej cywilizacji - zgoda, ale sięgają do nich bardziej otwarcie niż to, co w Art Ensemble of Chicago grał Famoudou Don Moye. Z brzmieniem tego najsłynniejszego chicagowskiego kolektywu porównań uniknąć się nie da. Zarówno bowiem Malachi Favors jak i Lester Bowie byli członkami tego kolektywu od początku jego istnienia aż do śmierci. Źródła tej muzyki są podobne, lecz formuła grania odmienna. Brzmienie trąbki Lestera jest takie samo, ale on sam, pozbawiony wsparcia kreatywnych, szalonych saksofonistów i wpasowany w bardziej jednostajny rytm gra zupełnie inaczej. Muzyka raczej płynie, brakuje tu szarpnięć, odjazdów gwałtownych zmian czy szalonych solówek. Ale właśnie dzięki postawie trębacza jest to tak unikatowe nagranie. Lester Bowie tworzy tu muzykę jakby wbrew rytmicznemu podkładowi, otwartą i niczym nieskrępowaną, podążającą w rejony odległe od partnerów, ale jednocześnie dzięki nieczystemu, nieklasycznemu brzmieniu instrumentu świetnie z muzyką sekcji się komponującą. Bowie zdaje się tu być "wolnym elektronem", którego podróż ogranicza tylko własna, niebanalna i unikająca szablonu wyobraźnia. To płyta odmienna także od późniejszych nagrań El'Zabara, niezamknięta w formie (wszystkie utwory to czysta improwizacja), w gotowych kompozycyjnych ramach. I dlatego tak piękna. Na dzień dzisiejszy, dla mnie, to najciekawsze "archiwalium roku".

autor: Marcin Jachnik

Kahil El'Zabar: percussion, drums
Lester Bowie: trumpet
Malachi Favors: drums, percussion

1. Ju Ju Call
2. In the Belly of Now
3. Dawning of the Aware Ones
4. Inner Sanctum
5. Hip/Nuss
6. Ituri Dream
7. Celestial Dance
8. Ancestors Are Amongst Us

wywiad z Kahilem El'Zabarem

płyta do kupienia na multikutli.com

ELEkTRO featuring John Tchicai "ELEkTRO", Black Out Music 2011

2011-06-06T08:28:00.000-07:00

ELEkTRO featuring John Tchicai "ELEkTRO", Black Out Music 2011, BLACKOUT032.

Ta płyta może być zaskoczeniem dla miłośników Johna Tchicaia, bowiem muzyka jaką prezentuje tutaj zespół ELEKTRO z jego udziałem odbiega od jego wcześniejszych dokonań. Tchicai jest w świetnej instrumentalnej formie i na tej płycie to słychać, lecz jest tutaj tylko gościem, a nie liderem, stąd też jego krótkie postrzępione, co raz zawieszane frazy przydają tej płycie barw, ale nie nadają jej ostatecznego kształtu.
Muzyka tutaj - chociaż prawie w całości (prócz zamykającego płytę "Go Ahead!") wyszła spod pióra grającego na elektrycznym basie Larsa Windberga - ma charakter bardzo kolektywny. Niemały wpływ ma na to fakt, że aranżacje są dziełem wspólnym członków kwintetu. Każdy z muzyków ma tu wydzieloną przestrzeń i funkcję w zespole - bas napędza całość, a perkusja pełni funkcje czysto rytmiczne, Tobias Winberg, grający na laptopie i gitarze (szkoda, że na tym drugim instrumencie prawie go niesłychać) przybliża tę muzykę współczesnej elektronice. Za melodykę odpowiada tu dwóch świetnych instrumentalistów - często grający elektronicznie modulowanym dźwiękiem trębacz i fluglehornista Mads la Court (znany dzięki wcześniejszym nagraniom dla duńskiego STUNT'a) oraz wspomniany już John Tchicai wnoszący do muzyki avant-jazzowe rozwichrzenie. Oparta na pulsującym basie konstrukcja muzyczna sięga do muzyki elektrycznego okresu Davisa, ale czerpiąc z wpływów free czy nowych brzmień przenosi tę muzykę we współczesne czasy. Momentami muzyka ELEKTRO zazębia się z dokonaniami Pink Freud, ale o ile dokonania zespołu Wojtka Mazolewskiego składają się głównie z kalek, o tyle Duńczycy grają własną muzykę z pełną świadomością, jak ma ona brzmieć.

autor: Józef Paprocki

John Tchicai: tenor saxophone
Mads la Cour: trumpet, flugelhorn
Tobias Winberg: laptop, guitar
Adam Winberg: drums
Lars Winberg: electric bass

1. Sugar, please!
2. A Happy Man And His Dog
3. Aces
4. Before Dawn Is A Chain
5. Limping
6. Hops
7. Hanging Hogarth
8. Norway? Norway!
9. Mule
10. Shit Head
11. Unfortunatly It Happend To Be A Tango
12. ZigZag
13. Go Ahead

John Tchicai w zupłnie innej muzycznej konfiguraji
duet z pianistką Aki Takase, Newcastle, UK, czerwiec 2008

płyta do kupienia na multikutli.com

Søren Kjærgaard / Ben Street / Andrew Cyrille "Open Opus", Ilk Records 2010

2011-06-03T04:52:00.000-07:00

Søren Kjærgaard / Ben Street / Andrew Cyrille "Open Opus", Ilk Records 2010, ILK166.

Pianistyka Kjærgaarda jest dokładnym przeciwieństwem modnej muzyki naszego czasu, muzyki, której celem jest dostarczanie publiczności łatwej rozrywki. Wiele jest triowych składów epatujących banalnymi melodiami, rytmicznymi repetycjami, nieudanymi improwizacjami.
Kjærgaard inaczej niż wszyscy wchodzi w głąb dźwięku, penetruje go, smakuje i delektuje się nim. Ale bohaterów płyty jest jeszcze dwóch, Andrew Cyrille rocznik 1939 to jeden z najbardziej utytułowanych perkusistów jazzowych, przez wiele lat współpracował z Cecilem Taylorem. Na kontrabasie natomiast jeden z ciekawszych instrumentalistów swojego pokolenia, Ben Street. Druga już płyta tego składu, po znakomitej "Optics" z 2008 roku to potężna dawka muzycznej prawdy, choć to sformułowanie nie do końca tutaj pasuje. Subtelna i wytwórna zarazem, obdarzona wyjątkową czułością, pełna medytatywnej ciszy.
Søren Kjærgaard potrafił w dość krótkim czasie (rocznik 1978) stworzyć język dźwiękowy tak odrębny, że utwory jego są natychmiast rozpoznawalne. Z jednej strony nasyca swoje kompozycje melodycznymi i rytmicznymi zawiłościami (Places Birds Fly From), z drugiej ujmuje prostotą filigranowych pieśni (Fatha). Będąc wielkim fascynatem twórczości Mortona Feldmana wprowadził do swojego języka czynnik nieokreśloności, dzięki któremu muzyka nie jest ostatecznie zdefiniowana. Jego kompozycje nie są tworem skończonym, ich ostateczna forma nie jest formą, lecz rezultatem rozwoju dzieła, w równym stopniu tworzonego przez każdego z trzech muzyków.

autor: Tomasz Konwent

Søren Kjærgaard: piano
Ben Street: bass
Andrew Cyrille: drums

1. Like A Motherless Sun (For Sun Ra)
2. Floating World (Ukiyo)
3. Kanon-I-Ka
4. Open Opus 3
5. Places Birds Fly From
6. Open Opus 5
7. Fatha
8. Abrahms' Paraphrase
9. Naya

Søren Kjærgaard / Ben Street / Andrew Cyrille
Proposal No. 32 (2010)

płyta do kupienia na multikutli.com

Ernest Dawkins' New Horizons Ensemble [Ernest Dawkins / Marquis Hill / Shaun Johnson / Steve Berry / Jeff Parker / Junius Paul / Isaiah Spencer] "The Prairie Prophet", Delmark 2011.

2011-06-02T08:28:00.000-07:00

Ernest Dawkins' New Horizons Ensemble [Ernest Dawkins / Marquis Hill / Shaun Johnson / Steve Berry / Jeff Parker / Junius Paul / Isaiah Spencer] "The Prairie Prophet", Delmark 2011, DE598.

Ernest Dawkins to postać budząca we mnie różne uczucia. Słuchając jego płyt mam wrażenie, że jest to jeden z najlepszych - tak pod względem kreatywności, jak i technicznych możliwości - saksofonistów chicagowskich. Ale ma też cechę, której naprawdę nie znoszę. Dawkins uwielbia się podobać. Gdy na koncercie nie czuje zachwytu publiczności ucieka się do coraz tańszych chwytów, by tę przychylność sobie zaskarbić, u mnie wywołując tylko narastającą irytację. I to on na tle partnerów musi wtedy błyszczeć, brakuje mu równowagi, nie potrafi oddać pola partnerom. Za to uwielbiam jego płyty. Często jest to muzyka łącząca dorobek AACM, ale świadoma starszej od niej, jazzowej tradycji. Przy tym trzeba dodać, że Dawkins jest instrumentalistą naprawdę wybitnym i świetnie się sprawdzającym zarówno w bardziej mainstreamowych formach, jak awangardowych projektach gdzie potrafi zabarwić brzmienie swego instrumentu brudem i chrapliwym charkotem.

Najnowsza jego produkcja sygnowana przez The Horizons Ensemble jest jakby potwierdzeniem tego, jak znakomitym jest liderem i instrumentalistą. Kompozycje na tej płycie są mocno zróżnicowane - od niemal bigbandowej w formie "Hymn For A Hip King" czy "Mal-Lester" wspominającej dwóch nieżyjących muzyków Art Ensemble of Chicago, przez porwane, otwarte, avantowe "Sketches" czy rozwichrzone "Shades Of The Prairie Prophet", po króciutką balladę, tęskną "Balladesque" opartą na rytmie nieśpiesznego tanga. Dawkins ma pomysły na nie i świetnie je realizuje. Potrafi używając "małych" instrumentów np. gwizdków, by łamać konstrukcję solówki partnera, rozdzierać narrację, negować schematy. Podobną funkcję pełni tutaj niekiedy również gitara Jeffa Parkera, potrafiąca zaskoczyć drapieżną frazą. To zresztą ciekawe, że najlepsze płyty Dawkinsa to te, którym drapieżności przydaje Parker, potrafiący narzucić zespołowi mocniejsze, bardziej wyraziste brzmienie. To nagranie ma wielu bohaterów - znakomicie uzupełniają się trębacze, świetnie, zwłaszcza na blachach brzmi Isaiah Spencer. Śmiałości brakuje nieco basiście (odważniej grającemu bodaj tylko w "Baghdad Boogie"), za to imponuje puzonista Steve Berry, tutaj objawiający się jako muzyk potrafiący przejąć narrację, pokierować ją w odmienne rejony. Słuchajcie więc Państwo płyt Dawkinsa i cieszcie się nimi, ale jeżeli niecenicie tanich zaczepek - unikajcie koncertów.

autor: Marcin Jachnik

Ernest Dawkins: alto and tenor saxophone, percussion, vocals (2, 7)
Marquis Hill: flugelhorn (1), trumpet (2, 3, 7)
Shaun Johnson: trumpet (1, 2, 4)
Steve Berry: trombone
Jeff Parker: guitar
Junius Paul: bass
Isaiah Spencer: drums

1. Hymn For A Hip King
2. Sketches
3. Balladesque
4. Mal-Lester
5. Shades Of The Prairie Prophet
6. Mesopotamia
7. Baghdad Boogie

Ernest Dawkins New Horizons Ensemble - trailer

płyta do kupienia na multikutli.com

The Thing & Jim O'Rourke [Mats Gustafsson / Ingebrigt Haker Flaten / Paal Nilssen-Love / Jim O'Rourke] "Shinjuku Growl", Smalltown Superjazzz 2010

2011-06-01T03:33:00.000-07:00

The Thing & Jim O'Rourke [Mats Gustafsson / Ingebrigt Haker Flaten / Paal Nilssen-Love / Jim O'Rourke] "Shinjuku Growl", Smalltown Superjazzz 2010, STSJ201CD.

The Thing - czyli energetyczna, skandynawska awangarda wywodząca się z jazzu powraca. Tym razem na płycie u ich boku pojawia się Jim O'Rourke. Ten gitarzysta (niegdyś podpora Sonic Youth), wokalista, spec od używania laptopów i różnych innych elektronicznych przetworników brzmienia oraz kompozytor i muzyczny producent nie pierwszy raz współpracuje z muzykami The Thing tworzącymi. On i Gustafsson nagrywali płyty w duetach ("Xylophonen Virtuosen" i kilka utworów na "Parrot Fish Eye"), współtworzyli Diskaholics Anonymous Trio, Original Silence (także z Paalem Nilssen-Love) czy ostatnio trio z Masami Akitą, ale i Mats Gustafsson pojawiał się u boku Sonic Youth ("Hidros 3", "Andre Sider Af Sonic Youth"). Ostatnio Jim O'Rourke wsparł swoją obecnością także kolejne trio Matsa Gustafssona - Fire!. Nagranie z The Thing zostało zarejestrowane w lutym 2008 roku, w tokijskim klubie Pit Inn - O'Rourke na stałe mieszka w Japonii i nader niechętnie wyrusza poza nią.
The Thing powracają kolejnym albumem, do którego zapraszają gitarzystę i speca od elektroniki w jednaj osobie. Pierwszą taką płytą kompaktową było nagranie z Otomo Yoshihide (warto przypomnieć i o DVD, na którym u ich boku pojawia się inny tytan rockowej gitary z Sonic Youth - Thurston Moore, tych wcieleń z gitarzystami jest zresztą więcej, bowiem także Terrie Ex "wspomaga" ich czasem na koncertach). Podobna jest koncepcja płyty - obcujemy wszak z niezwykle energetyczną improwizacją na ten sam skład instrumentalny, z podobną wizją muzyki jako energetycznej fali, obejmującej wszystko, bez żadnych stylistycznych ograniczeń.
Ale są i pewne odmienności. Jim O'Rourke wywodzi się z innej niż Otomo tradycji muzycznej. Nikt nie patrzy na jego twórczy dorobek przez pryzmat jazzu, do muzyki improwizowanej doszedł on przez kreatywny rock i muzykę elektroniczną, a nie jak Otomo - Dolphy'ego, Mingusa, Takayanagi i Kaoru Abe. Nawet jeżeli gdzieś ich drogi twórcze się przecinają i biegną równolegle to jednak podejście do muzycznej tkanki jest jednak odmienne. I świetnie to na tych dwóch płytach słychać. Frazowanie O'Rourke'a jest bowiem czysto rockowe, a gdy gra akustycznie pobrzmiewa w bardziej wyciszonych momentach echo alt-country z płyt "Eureka" czy "Insignificance" O'Rourke'a. Bardziej zwarta jest tu warstwa rytmiczna, co znów zbliżą muzykę do rockowej awangardy, chociaż kreatywność na tym nie cierpi. Sekcji takiej jak Haker-Flaten / Nilssen-Love po prostu nie da się wtłoczyć w ścisłe ramy i kontrolować - oni rozwalą każdą strukturę. Czy to płyta lepsza czy gorsza od nagrania z Otomo? Na pewno odmienna, w moim odczuciu ciekawsza poprzez próbę umieszczenia muzyki tria w odmiennej (nieco) stylistyce, żarłoczne zaanektowanie przez nich kolejnego obszaru. Polecam gorąco.

autor: Marcin Jachnik

Mats Gustafsson: alto saxophone, baritone saxophone

Ingebrigt Haker Flaten: bass

Paal Nilssen-Love: drums

Jim O'Rourke: guitar

1. If Not Ecstatic, We Replay
2. Half A Dog Can't Even Take A Shit
3. I Can't, My Mouth Is Already Full
4. Shinjuku Growl

The Thing [Mats Gustafsson / Ingebrigt Haker Flaten / Paal Nilssen-Love]
Filmed by Helen Petts at the Vortex Jazz Club, London on the 29th November 2010.

płyta do kupienia na multikutli.com

Triphonia [Amanda Simmons / Gaby Bultmann / Leila Schoeneich] "Mia yrmana fremosa - Medieval woman's songs of love and pain", Challenge Classics 2010.

2011-05-31T02:07:00.000-07:00

Triphonia [Amanda Simmons / Gaby Bultmann / Leila Schoeneich] "Mia yrmana fremosa - Medieval woman's songs of love and pain", Challenge Classics 2010, CC72385.

Tak to już jest w ludzkim życiu, że nieodłącznie radość splata się z cierpieniem, a miłość z bólem. To truizm, ale właśnie z niego wywodzi się pomysł na płytę, jaką w ubiegłym roku nagrało berlińskie trio Triphonia. Tworzące je Amanda Simmons, Gaby Bultmann i Leila Schoenich sięgają do pieśni średniowiecznych przy czym jedynym ograniczeniem jest czas w jakim one powstały, a nie granice geograficzne. Tak więc na płycie można znależć obok piśni trubadurów i truwerów także utwory pochodzące ze zbiorów Carmina Burana czy Rostocker Liederbuch ale też romanse safardyjskie czy Cantigas Santa Maria Alfonsa Mądrego. Łączy te pieśni jeszcze jedna rzecz - kobieca perpektywa spojrzenia, nawet jeśli autorami są mężczyźni. Tutaj to oblubienice czekają na kochanków i treść ich odczuć jest najważniejsza.
Całość propgramu nie jest podporządkowana geografi, co pokazuje jak podobne były wzorce kulturowe średniowiecznej europy, a Triphonia - mimo znaczących różnic językowych i melodycznych w zamieszczonych tu pieśniach - dosyć unifukuje je pod względem wykonawczym. Wykorzystują instrumentarium z epoki (lub stylizowane), ale sama bliskość wykowczej tradycji nie jest tu celem samym w sobie. Nie różnicują więc technik wokalnych w utworach trubadurów czy sefardyjskich Żydów, jednak wykonują je z tak wielkim smakiem, tak nasycają muzykę emocjami, że muzyce Triphoni, ja przynajmniej, oprzeć się nie umiem.

autor: Wojciech Łastruga

Amanda Simmons: voice, romanesque harp, tambourine, castanets, scallop shells
Gaby Bultmann: voice, vielle, psaltery, stringed tabor, bells, frame drum, riqq
Leila Schoeneich: voice, recorders, stringed tabor, frame drum

1. Motet: Endurez, endurez les dous mas d'amer
2. Martin Codax; Cantigas de amigo - Ondas do mar de Vigo
3. Martin Codax; Cantigas de amigo - Mandad` e comigo
4. Martin Codax; Cantigas de amigo - Mia yrmana fremosa
5. Martin Codax; Cantigas de amigo - Ay Deus, se sab
6. Martin Codax; Cantigas de amigo - Quantas sabedes amar amigo
7. Martin Codax; Cantigas de amigo - Eno sagrado en Vigo
8. Martin Codax; Cantigas de amigo - Ay ondas, que eu vin veere
9. Motet: Trois serors sor rive mer
10. Sephardic Ballad: Tres hermanicas eran
11. Motet:: Endurez, endurez les dous mas d'amer
12. Gaby Bultmann; Estampie (instrumental): Endurez, endurez les dous mas d'amer
13. Chanson de toile: Bele Yolanz
14. Motet: Bele Aelis pas matin se leva
15. Neidhart von Reuental; Blôzen wir den anger ligen sâhen
16. Motet: Endurez, endurez les dous mas d'amer
17. Etienne de Meaux; Chanson de malmariée: Trop est mes maris jalos
18. Conductus: Procurans odium
19. Motet: Endurez, endurez les dous mas d'amer
20. Richart de Fournival; Motet & Chanson de femme: Onques n'amai tant que jou fui aimee
21. Ich was ein chint sô wolgetân
22. Motet: Endurez, endurez les dous mas d'amer
23. God de bat eyn zelelin
24. Cantiga de Santa Maria: De vergonna nos guardar
25. Ik draghe an mynes herten grunt
26. Motet: Endurez, endurez les dous mas d'amer

płyta do kupienia na multikutli.com

Enrico Pieranunzi "Enrico Pieranunzi plays Johann Sebastian Bach, Georg Friedrich Handel, Domenico Scarlatti - 1685", CAM Jazz 2011.

2011-05-30T08:38:00.000-07:00

Enrico Pieranunzi "Enrico Pieranunzi plays Johann Sebastian Bach, Georg Friedrich Handel, Domenico Scarlatti - 1685", CAM Jazz 2011, CAMJ78372.

Ira Gitler, legenda jazzowego dziennikarstwa, który wspólnie z Leonardem Featherem napisał słynną 'The Biographical Encyclopedia of Jazz powiedział o włoskim mistrzu fortepianu, że gra według rzadko już dzisiaj stosowanej zasady - "to co powstaje musi być przejmujące, prawdziwe i intensywne".

Jego najnowszy album, na którym po raz koleny sięgnął po repertuar barokowy, ukazuje pianistę nieustająco otwartego na nowe doznania. Po świetnym albumie z kompozycjami Domenico Scarlattiego, mistrza solowych utworów pisanych na fortepian rozszerzył zakres repertuarowy o kompozycje J.S.Bacha i G.F.Hendla. Enrico Pieranunzi niczym mistrz japońskiej grafiki misterną, surowa kreską kreśli bardzo osobiste muzyczne obrazy. Obdarzone wielką Wrażliwością brzmienie fortepianu włoskiego mistrza doskonale konweniuje z tymi wyjątkowymi kompozycjami, Pieranunzi z jednej strony gra błyskotliwie, perfekcyjnie, z mistrzowską wirtuozerią, z drugiej jednak wydaje się jakby zgubił... kalendarz i zegarek, jakby grał poza czasem. Pozwala mu to na w pełni autorskie podejście do oryginałów, którego efektem jest nie tylko parafrazowanie dawnej wizji kompozytorskiej, światopoglądu czy praktyki artystycznej, lecz unaocznienie też, jaka jest wartość wcześniejszych dokonań dla współczesności.

Brzmienie i realizacja techniczna - jak przystało na wytwórnię CAM Jazz - na najwyższym poziomie. "Enrico Pieranunzi Plays Johann Sebastian Bach, Georg Friedrich Handel, Domenico Scarlatti - 1685" to naprawdę niezwykłe nagranie, ten album to prawdziwa gratka nie tylko dla miłośników kameralnego jazzu.

autor: Mateusz Matyjak

Enrico Pieranunzi: grand piano

1.Capriccio In F Hwv481 (G.F.Handel)/Improhandel 481 (E.Pieranunzi)
2. Prelude In G Bwv884 (J.S.Bach)
3. Sarabanda In E Minor Hwv438 (G.F.Handel)/ Improhandel 438
4. Impro K183 (E. Pieranunzi)/Sonata In F Minor K183 (D.Scarlatti)
5. Chorale Bwv402 (J.S.Bach)/Improbach 402 (E.Pieranunzi)
6.Bourrée I & Ii Bwv807 (J.S.Bach)
7. Improbach 859 (E.Pieranunzi)/Prelude In F# Minor Bwv859
8. Sonata In F# K319 (D.Scarlatti)
9. Improhandel 439 (E.Pieranunzi)/Courante In G Minor Hwv439 (G.F.Handel)
10. Impro K448 (E.Pieranunzi)/Sonata In F# Minor K448
11. Chorale Bwv122/6 (J.S.Bach)/Improbach 122 (E.Pieranunzi)
12. Suite In A Minor Bwv818 (J.S.Bach)/Improbach 818 (E.Pieranunzi)
13. Intro 797 (E.Pieranunzi)/Sinfonia 11 In G Minor Bwv797 (J.S.Bach)/Improbach 797 (E.Pieranunzi)

Enrico Pieranunzi, solo
Ischia Jazz Spring 2010

płyta do kupienia na multikutli.com

Jason Adasiewicz Trio [Jason Adasiewicz / Nate McBride / Mike Reed] "Sun Rooms", Delmark 2010

2011-05-27T09:03:00.000-07:00

Jason Adasiewicz Trio [Jason Adasiewicz / Nate McBride / Mike Reed] "Sun Rooms", Delmark 2010, DE593.

"Sun Rooms" to pierwsza triowa płyta sygnowana nazwiskiem Jasona Adasiewicza. Znany z własnych projektów (Rolldown), ale także nagrań z Aramem Sheltonem, Timem Daisym, Joshem Bermanem, Robem Mazurkiem, Nicole Mitchell, Fredem Lonberg-Holmem, Jebem Bishopem, Keefem Jacksonem, ale i art-countrowcami - Simonem Joynerem czy Michaelem Krassnerem, tym razem mocno ograniczył zestaw instrumentów. Nazwiska pozostałych dwóch muzyków przyprawią miłośników "młodego Chicago" o dreszcz emocji. Perkusista Mike Reed i basista Nate McBride to podpory tamtejszej sceny jazzowej, chociaż jako sekcja rytmiczna na płycie spotykają się chyba po raz pierwszy. Znającym muzykę tych wykonawców to zestawienie obiecuje muzykę otwartą, eksperymentalną, czerpiącą z dokonań sceny free jazzowej, zaskakującą. Ale muzyka zespołu podąża w drugą stronę - free jazzu tu się właściwie nieuświadczy, płyta w całości przynależy do jazzzowego mainstreamu. Nie ma tu ani odrobiny eksperymentu w duchu nagrań Walta Dickersona, wcześniejszych o ponad trzy dekady.
Jason Adasiewicz znakomicie czuje jednak swoją muzykę. W tym bardzo trudnym zestawieniu (wibrafon-kontrabas-perkusja) potrafi zbudować muzyczną formę, która nie nuży słuchaczy, frapuje i zaciekawia, intryguje. Recepta jest dosyć prosta - swing. Wszystko w tym nagraniu na tym jest oparte czy sięga on po kompozycje Ellingtona, Sun Ra czy też własne utwory. I nie ma znaczenia czy gra pełną melancholii balladę ("Rose Garden") czy oparty na interwałach utwór o skomplikowanych podziałach metrycznych ("You Can't"). Trio cały czas działa niczym mechanizm szwajcarskiego zegarka - równiutko grane unisona, ma znakomity timing, wszystko jest zagrane "w tempo".
Jedyną osobą, która wyłamuje się z tej maintreamowej konwencji jest McBride. Chociaż cały czas gra na akustycznym instrumencie potrafi imitować na nim brzmienie elektrycznego basu przywołujące jego dokonania choćby w Bridge 61 Kena Vandermarka. Dzięki jego postawie muzyka Adasiewicza wciąż brzmi świeżo i otwarcie mimo dosyć zachowawczego charakteru. Mi się ta płyta bardzo podoba i chętnie będę do niej wracał. Polecam.

autor: Marek Zając

Jason Adasiewicz: vibraphone

Mike Reed: drums

Nate McBride: bass

1. Get In There
2. Life
3. Stake
4. Rose Garden
5. You Can't
6. Off My Back Jack
7. Overtones Of China
8. Warm Valley

Jason Adasiewicz / Nori Tanaka / Josh Abrams
- z inną sekcją, ale równie ciekawie

płyta do kupienia na multikutli.com

Cappella Pratensis / Joshua Rifkin "Vivat Leo! Music for a Medici Pope" [Hybrid SACD], Challenge Classics, 2011

2011-05-16T09:06:00.000-07:00

Cappella Pratensis / Joshua Rifkin "Vivat Leo! Music for a Medici Pope" [Hybrid SACD], Challenge Classics 2011, CC72366.

"Vivat Leo!" - najnowsze nagranie Capella Pratensis, tym razem pod wodzą słynnego Joshu'y Rifkina - to płyta na którą złożyły się kompozycje powstały na zamówienie papieża Medyceusza, Leona X, syna księcia Florencji Wawrzyńca Wspaniałego. Zasiadał on na Stolicy Piotrowej niespełna dziewięć lat (1513-1521) w burzliwych czasach początku reformacji. Zasłynął jako mecenas artystów (malarzy, architektów i rzeźbiarzy) zapraszając do Rzymu m.in. Michała Anioła, Rafaela Santi, Donato Bramante. Papież ten był jednak krytykowany za luksusy, nepotyzm i przepych, jakim się otaczał. Leon X był także donatorem twórców muzyki, ale wiele dzieł powstałych w tym okresie na jego zlecenie zaginęło. Nie wiemy jak brzmiały utwory pisane na zespół instrumentów dętych, nie znamy dzieł lutniowych z jego dworu, chociaż wiemy, że takowe istniały. Ocalały 53 motety, które zebrane są w przechowywanym we Florencji tzw. Medici Codex. Większość kompozycji zarejestrowanych na tej płycie (oprócz otwierającego ją utworu Andreasa de Silvy oraz zamykającego Constanzo Festy) pochodzi właśnie z tego zbioru.
Za nagraniem tego materiału stoją połączone siły znanej ze znakomitej rejestracji mszy Jacoba Obrechta Cappelli Pratensis oraz muzykologa i dyrygenta Joshu'y Rifkina. Rifkin jako pierwszy wprowadzał do interpretacji wokalnych dzieł barokowych tzw. pojedynczą obsadę w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku rozpoczynając prawdziwą rewolucję w interpretacji muzyki tamtego okresu. Później poświęcił się raczej pracy badawczej w wyjątkowych wypadkach stając na czele wokalnych konsortów. Teraz powraca i czyni to w absolutnie wielkim stylu. Świetnie zestrojone głosy śpiewaków (jest ich tutaj ośmiu i tylko raz pojawiają się w komplecie) i doskonałe opanowanie warsztatu jest podstawą. Na tej bazie Rifkin buduje interpretacje doskonałą pod względem harmonii i zróżnicowanej dynamiki, dodatkowo mocno nasyconą emocjami. Znakomite nagranie, pozwalające odkrywać na nowo z dawna zapomniane kompozycje.

autor: Wojciech Łastruga

Cappella Pratensis

Joshua Rifkin: conductor

1. Andreas de Silva; Gaude Felix Florentia

2. Adrian Willaert; Virgo Gloriosa Christi, Margareta

3. Adrian Willaert; Saluto te, sancta Virgo Maria

4. Johannes de la Fage; Videns dominus civitatem desolatem

5. Jean Mouton; Nesciens mater virgo virum

6. Jean Mouton; Per lignum salvi

7. Jean Mouton; Exalta regina Gallie

8. Josquin Desprez; Nymphes des bols

9. Josquin Desprez; Miserere mei, Deus

10. Andreas de Silva; Omnis pulchritudo Domini

11. Costanzo Festa; Inviolata, integra et casta es

Bosch Requiem 2010
Pierre de la Rue requiem Cappella Pratensis

płyta do kupienia na multikutli.com

Dominic Duval / Jimmy Halperin / Brian Willson "Music of John Coltrane", NoBusiness, 2010

2011-05-13T10:04:00.000-07:00

Dominic Duval / Jimmy Halperin / Brian Willson "Music of John Coltrane", NoBusiness 2010, NBCD17.

Dominic Duval / Jimmy Halperin / Brian Willson "Music of John Coltrane", NoBusiness 2010, NBCD17.

Dominic Duval to wybitny instrumentalista znany z rejestracji wielu nagrań dla amerykańskiej wytwórni CIMP. Jest stałym współpracownikiem Joe McPhee - tak w ramach Trio X, jak i kwartetu Magic. Nagrywali także w duecie. Nigdy jednak nie darzyłem wielką estymą jego autorskich projektów - solowej płyty nagranej dla krakowskiej oficyny NotTwo, obu części Undersound dla angielskiego Leo czy też pierwszego nagrania dla No Business w repertuarze Monka. Ta ostatnia płyta zarejestrowana zostało w duecie z obecnym i tutaj saksofonistą Jimmym Halperinem. Miałem przy tamtym nagraniu wrażenie miałkości, braku pomysłu na trudne kompozycje amerykańskiego pianisty i braku lekkości w ich interpretacjach. Tak więc do tej płyty - zarejestrowanej w trio z Brianem Wilsonem - podchodziłem z pewną dozą obawy.
Od pierwszych dźwięków wrażenie jest zupełnie inne niż w przypadku Monka. Nie wiem czy utwory Coltrane'a bardziej "leżą" muzykom czy też interpretacyjne pomysły odmienia obecność perkusisty, ale to nagranie brzmi świetnie i znakomicie się muzyki tria słucha. Drapieżne frazy dominują od pierwszych minut "Giant Steps", a mimo zachowania lirycznej formuły "Naimy" saksofoniście udaje się przemycić nieco brudnych fraz. Muzyka zyskuje odmienny, agresywny niemal charakter, a napędzający trio Wilson przykuwa uwagę słuchaczy niezależnie od dynamiki granych akurat partii. To nagranie z pomysłem, interpretujące wczesną muzykę legendarnego muzyka w duchu free jazzu, chociaż tego łagodniejszego, bliższego mainstreamowi niż późne frazy Johna Coltrane'a. Świetne płyta, warta polecenia.

autor: Marcin Jachnik

Dominic Duval: bass
Jimmy Halperin: tenor saxophone
Brian Willson: drums

1. Giant Steps 10:43
2. Moments Notice 10:13
3. Living Space 11:51
4. Syeeda:s Song Flute 9:52
5. Naima 11:16
6. Pursuance / from A Love Supreme 14:06

Dominic Duval / Tim Siciliano / Chris Covais

płyta do kupienia na multikutli.com

Hanne Boel "The Shining Of Things", STUNT, 2011

2011-05-10T07:02:00.000-07:00

Hanne Boel "The Shining Of Things", STUNT 2011, STUCD1106.

Hanne Boel, frontmanka funkowej formacji Blast w 1988 roku przyłączyła się do solowej formacji Black Wolf, z którą nagrała czternaście krążków. Niezliczona ilość koncertów, nagrań, wywiadów wyraźnie dała się we znaki artystce, skoro zapragnęła sięgnąć po jazzowy repertuar. Warto dodać, że nie zrobiła tego po raz pierwszy, W 1987 roku miała mały flirt z jazzem, a to za sprawą Jorgena Emborga, Madsa Vindinga i Alexa Riela. Płyta została wydana dla wytwórni Stunt Records i dość szybko osiągnęła status złotej płyty. Po dwudziestu trzech latach rozłąki z wytwórnią w 2010 roku nagrała kameralny album 'I Think It's Going To Rain' z towarzyszeniem duńskiego pianisty Carstena Dahla.
Teraz powraca z premierową płytą 'The Shining Of Things', na której towarzyszy jej trio szwedzkiego pianisty, porównywanego do Esbjorna Svenssona - Jacoba Karlzona, którego najnowsza płyta 'The Big Picture' zbiera znakomite recenzje na całym świecie. Po wydaniu 'I Think It's Going To Rain' Hanne Boel wraz z Jacobem Karlzonem wybrali się na długie, siedmio tygodniowe tournee, podczas którego dali 35 koncertów po Danii, Norwegii i Szwecji. To był początek muzycznej przyjaźni muzyków, którego pierwszym owocem jest fantastyczna płyta 'The Shining Of Things'.
Fantastyczny po pierwsze jest dobór utworów, 'A Thousand Kisses Deep' duetu Leonard Cohen / Sharon Robinson, 'Funny How Time Slips Away' Willie Nelsona, 'How Insensitive ' spółki autorskiej Antonio Carlos Jobim / Norman Gimbel / Vinícius de Moraes, 'Angel Of The Morning z programu Niny Simone autorstwa Chipa Taylora czy 'River' Joni Mitchell. Prawdziwymi perełkami są jednak free-jazzowy samograj 'Lonely Woman' Ornette'a Colemana i ujmujący 'The Shining Of Things' Davida Sylviana. Fantastyczne po drugie są interpretacje wokalistki, jej soulowy, soczysty głos potrafi zdziałać cuda, ale nie o wokalną ekwilibrystykę tu chodzi, raczej o uchwycenie w oryginałach takiego elementu, który JEJ głos najpełniej oddaje. Ta samoświadomość artystyczna, pamiętanie o złotej zasadzie 'im mniej tym lepiej' jest wielkim atutem płyty.
Fantastyczny po trzecie jest zespół, który jej towarzyszy, poza triem Jacoba Karlzona, spotykamy tutaj doskonale znanego wiolonczelistę Larsa Danielssona i włoskiego wokalistę Mario Biondiego, z którym wspólnie wykonuje 'Funny How Time Slips Away' Willie Nelsona i 'The Shining Of Things' Davida Sylviana.
Fantastyczna po czwarte jest w końcu audiofilska realizacja i edycja krążka CD na czarnym, przypominającym winyl nośniku.
Ta kolekcja jedenastu bardzo różnych piosenek w jedenastu ekscytujących odczytaniach płynnie przenosi nas w różnorodne nastroje, od zapierających dech w piersiach intymnych utworów do wspaniałych, łączących dużą wrażliwość i instrumentalny warsztat muzyków. Piosenki Hanne Boel mają jakąś tajemniczą aurę. Szeroka przestrzeń, leniwie płynąca muzyka, oszczędne, ograniczone do minimum instrumentarium. Najważniejszym walorem jest wszakże jej charakterystyczny głos.

autor: Mateusz Matyjak

Hanne Boel: vocal

Jacob Karlzon 3
Jacob Karlzon: piano, keyboards
Hans Andersson: bass
Jonas Holgresson: drums

Liss Wessberg: trombone
Lars Nilsson: flugelhorn
Nicola Boruvka: violin
Helena K Heuman: violin
Johanna Fridolfsson: viola
Paula G Apola: cello

guests:
Mario Biondi: vocal
Lars Danielsson: cello
Eliel Lazo: percussion

1. A Thousand Kisses Deep [Leonard Cohen / Sharon Robinson] 5:43
2. Funny How Time Slips Away [Willie Nelson] 3:56
3. How Insensitive [Antonio Carlos Jobim / Norman Gimbel / Vinícius de Moraes] 5:25
4. Yesterday's Rain 5:00
5. Angel Of The Morning [Chip Taylor] 5:26
6. The Shining Of Things [David Sylvian] 5:29
7. Lonely Woman [Ornette Coleman] 7:10
8. Bad News From Home [Randy Newman] 3:42
9. Tea And Sympathy [Janis Ian] 5:45
10. River [Joni Mitchell] 4:08
11. The Colour Of Your Eyes [M. McKernan / Norma Tanega] 5:03

Hanne Boel
Season of The Witch - Live 2008

płyta do kupienia na multikutli.com

Caroline Stam / Olanda Velez Isidro / Johanette Zomer / Robin Blaze / Andreas Karasiak / Klaus Mertens / Amsterdam Baroque Orchestra / Ton Koopman "Dieterich Buxtehude: Opera Omnia II - Vocal Works I - Juengste Gericht ", Challenge Classics, 2006

2011-05-09T02:19:00.000-07:00

Caroline Stam / Olanda Velez Isidro / Johanette Zomer / Robin Blaze / Andreas Karasiak / Klaus Mertens / Amsterdam Baroque Orchestra / Ton Koopman "Dieterich Buxtehude: Opera Omnia II - Vocal Works I - Juengste Gericht ", Challenge Classics 2006, CC72241.

Drugi album cyklu dzieł wszystkich Dietricha Buxtehude, który wyszedł spod ręki Tona Koopmana zawiera nową rekonstrukcję jego oratorium napisanego na tzw. Abendmusik. Były to cykle wieczornych koncertów w Marienkirche w Lubece, gdzie Buxtehude był koncertmistrzem i organistą. Zapoczątkowane zostały przez jego poprzednika na tym stanowisku, również cenionego kompozytora Franza Tundera. Bogaci mieszczanie i arystokraci mogli cieszyć się "wieczorną muzyką" w pięć niedziel poprzedzających Boże Narodzenie. Początkowo były to koncerty organowe, ale już za czasów Buxtehudego przybrały bardziej różnorodną formę. Jego następcy kontynuowali tradycję przez cały osiemnasty wiek, a wzmianki o ostatnich koncertach pochodzą z początków dziewiętnastego stulecia, chociaż nie pisano już wtedy utworów (zwłaszcza tych rozmiarów) specjalnie na tych kilka adwentowych niedziel.

Oratorium tutaj prezentowane nosi tytuł "Das Jungste Gericht". Zachowało się (niestety niekompletne) jako anonimowe dzieło w zbiorach biblioteki uniwersytetu w Uppsali. Ale ponieważ jest niezwykle podobne do ostatniego dzieła organisty z Lubeki napisanego na "wieczorne koncerty", jest więc wielce prawdopodobne, że wyszło spod jego ręki. Jednak jeżeli chodzi o ścisłość - jest to dzieło Buxtehudemu przypisywane.

Ton Koopman opracowując to oratorium oparł się na wersji z Uppsali rekonstruując partie wokalne i instrumentalne tylko tam gdzie było to konieczne. Do nagrania zatrudnił szóstkę solistów - w moim odczuciu świetnie sprawdzają się tu zwłaszcza trzy sopranistki (Caroline Stam, Orlanda Velez Isidro oraz Johanette Zomer) i stale współpracujący z Koopmanem basista Klasu Mertens. Oprócz nich oczywiście Amsterdam Baroque Orchestra & Choir. Pewnie prowadzony zespół instrumentalistów imponuje zgraniem i lekkością brzmienia, natomiast chór - w moim odczuciu - jest najsłabszym elementem tego skądinąd doskonałego nagrania. Sam dyrygent zasiada także za organami.

autor: Wojciech Łastruga

Caroline Stam: soprano
Olanda Velez Isidro: soprano
Johanette Zomer: soprano
Robin Blaze: alto
Andreas Karasiak: tenor
Klaus Mertens: bass
Amsterdam Baroque Orchestra & Choir
Ton Koopman

Euch zum Streit gefasset macht Das Jungste Gericht, BuxWV Anh.3

płyta do kupienia na multikutli.com

Mats Gustafsson / Liudas Mockunas / Eugenijus Kanevicius / Arkadijus Gotesmanas / Marijus Aleksa "The Vilnus Explosion", NoBusiness Records, 2008

2011-04-26T08:01:00.000-07:00

Mats Gustafsson / Liudas Mockunas / Eugenijus Kanevicius / Arkadijus Gotesmanas / Marijus Aleksa "The Vilnus Explosion", NoBusiness Records 2008, NBCD01.

To pierwsze wspólne nagranie jednego z najbardziej kreatywnych i bezkompromisowych saksofonistów europejskich - Matsa Gustafssona wraz z elitą litewskiej sceny free jazzowej: saksofonistą Liudasem Mockunasem, kontrabasistą Eugenijusem Kaneviciusem oraz dwoma perkusistami - Arkadijusem Gotesmanasem i Marijusem Aleksą. Mats gra tutaj na poziomie, do którego zdążył już nas przyzwyczaić - drapieżnie, mocno, ostro. Nie brakuje w jego grze poza całego arsenału przedęć czy pozaskalowych wycieczek. Drugi z saksofonistów udowadnia tu, iż potrafi operować równie brudnym dźwiękiem jak Gustafsson, ale skala jego możliwości się do tego nieogranicza. Potrafi zagrać na sopranie długi, szybki pasaż przywodzący na myśl lekkością improwizacje Braxtona, świetnie też - niczym Rempis - "czuje" postparkerowskie klimaty. Do tego wszystkiego - potrafi słuchać partnerów, więc jego duetowe improwizacje z Matsem brzmią naprawdę niezwykle (zwłaszcza, gdy obaj chwytają za barytony). Mockunas zresztą dał się poznać jako biegły instrumentalista już wcześniej - grę tego wykształconego w Danii muzyka mogliśmy podziwiać choćby na płytach wydawanych prze tamtejszą oficynę ILK Records. Zaskoczeniem zupełnym jest dla mnie natomiast postawa pozostałych Litwinów. Basista to nie tylko wirtuoz swojego instrumentu, obdarzony głębokim, mocnym brzmieniem oraz znakomitym timingiem (zarówno gdy gra arco jak i smyczkiem), ale też muzyk niezwykle skupiony i czujny improwizator potrafiący kreatywnie współpracować z dwoma perkusistami. Potrafi też pokierować formę utworu, jak ma to miejsce w drugim na płycie "kawałku" - "Untitled [We don't Remember]". Bębniarze stosują całą gamę technik i balansując od szmeru do hałasu tworzą tkaninę gęstą i nierozerwalną - bez szwów, przestojów i dziur, ale rozróżnić co pochodzi od którego z nich niesposób. Mimo iż było to jedyne koncertowe spotkanie kwintetu, muzyka zawarta na płycie sprawia raczej wrażenie zwartej i przemyślanej niż tworzonej ad hoc. Bardzo polecam, nie tylko ortodoksyjnym zwolennikom Matsa Gustafssona.

autor: Marcin Jachnik

Mats Gustafsson: baritone saxophone, slide saxophone, alto fluteophone
Liudas Mockunas: soprano, tenor saxophone, baritone saxophone, bass clarinet
Eugenijus Kanevicius: bass
Arkadijus Gotesmanas: drums
Marijus Aleksa: drums

1. Untitled (Just Say No)
2. Untitled (We don't Remember)
3. Untitled (Shield)
4. Untitled (The End)

Mats Gustafsson, solo
Havana Club, Vilnius

płyta do kupienia na multikutli.com

William Hooker / Thomas Chapin "Crossing Points", NoBusiness Records, 2011

2011-04-22T04:23:00.000-07:00

William Hooker / Thomas Chapin "Crossing Points", NoBusiness Records 2011, NBCD28.

Litewska oficyna prezentuje archiwalne nagranie z udziałem jednego z najsłynniejszych muzyków zachodniego wybrzeża lat osiemdziesiątych - Thomasa Chapina. W tym roku mija piętnaście lat odkąd tego wybitnego instrumentalisty nie ma z nami - zmarł w wieku 41 lat na białaczkę. W ostatnich latach w Polsce jakby go nieco zapomniano, być może dlatego, że przestała istnieć wytwórnia Knitting Factory, z którą przez lata był związany i duża część jego artystycznego dorobku jest na dzień dzisiejszy niedostępna. Tym bardziej więc cieszy publikacji jego nieznanych do tej pory nagrań duetowych z wybitnym instrumentalistą i improwizatorem Williamem Hookerem, chociaż ich realizacyjna strona pozostawia wiele do życzenia. Ten duet to istna muzyczna masakra. Rockowa fraza Chapina przywodzi tu na myśl raczej metalowe solówki niż jazz. Jego altowy saksofon jest niesłychanie szybki, a płuca jakby nie znały zmęczenia, jakby taki stan był im z gruntu obcy. Nie bez kozery Chapin nazwał swój najsłynniejszy zespół Machine Gun - tutaj gra właśnie z taką szybkością. Hooker ze swej strony łoji bębniarski zestaw z mocą wodospadu, ale i niezwykłym wyczuciem. To istny cud, że istnieje drummer zdolny wytrzymać narzucone tu od pierwszych dźwięków przez saksofonistę tempo. Trochę mylący jest w moim odczuciu nadruk na okładce - "featuring Thomas Chapin". To bowiem saksofonista jest tu chyba magnesem, ale i bohaterem tego nagrania. Wspomniałem na wstępie o nienajlepszej realizacji - bębny są wysunięte na plan pierwszy, a saksofon porusza się mocno przytłumiony (i nie najczyściej nagrany), jakby w oddaleniu. Czasem tak jest, że mamy okazję zetknąć się z nagraniem niedoskonałym pod względem technicznym, ale mający wielką wartość artystyczną. Osobiście bardzo się cieszę, że wydawca zdecydował się na publikację tego materiału, chociaż nie wróżę mu sprzedażowego sukcesu. Jednak muzycznie - to prawdziwa rewelacja i bardzo tę płytę polecam.

autor: Marcin Jachnik

William Hooker: drums
Thomas Chapin: alto saxophone

1. The Subway 28:40
2. Addiction to Sound 23:06
3. The Underground Dead 19:05

Thomas Chapin Trio
Newport Festival 1995

płyta do kupienia na multikutli.com

Jakob Bro [Jakob Bro / Bill Frisell / Kurt Rosenwinkel / Chris Cheek / Mark Turner / Jesper Zeuthen / Andrew D'Angelo / Ben Street / Paul Motian] "The Stars Are All New Songs Vol. 1", Loveland Records (DK), 2008

2011-04-20T01:29:00.000-07:00

Jakob Bro [Jakob Bro / Bill Frisell / Kurt Rosenwinkel / Chris Cheek / Mark Turner / Jesper Zeuthen / Andrew D'Angelo / Ben Street / Paul Motian] "The Stars Are All New Songs Vol. 1", Loveland Records (DK) 2008, LLR008.

Jakob Bro [Jakob Bro / Bill Frisell / Kurt Rosenwinkel / Chris Cheek / Mark Turner / Jesper Zeuthen / Andrew D'Angelo / Ben Street / Paul Motian] "The Stars Are All New Songs Vol. 1, Loveland Records (DK) 2008, LLR008.

W Polsce gitarzysta Jakob Bro znany jest wyłącznie za sprawą współpracy w ostatnich latach z Tomaszem Stańko, z którym nagrał dla monachijskiej ECM Records przebojową płytę 'Dark Eyes'. Jednak na mapie światowego jazzu jego nazwisko znane jest długo przed kolaboracją z polskim trębaczem. To jednak więcej mówi o kondycji polskiej krytyki muzycznej niż o formacie tego artysty. Czy nie jest dziwne, że z jednym wyjątkiem nikt z muzycznych dziennikarzy nie zająknął się nawet o płytach Bro? A wierzcie mi państwo, że warto do nich sięgnąć!
Omawiana 'The Stars Are All New Songs Vol. 1' poprzedzała wyśmienitą 'Balladeering'. Na płycie występuje 9-osobowy skład, gitarzyści: Bill Frisell, Kurt Rosenwinkel i Jakob Bro, saksofoniści: Chris Cheek, Mark Turner i Jesper Zeuthen, klarnecista Andrew D'Angelo i sekcja złożona z Bena Streeta na kontrabasie i Paula Motiana za perkusją. Materiał został zarejestrowany podczas kilkudniowej sesji we Wrześniu 2007 roku w słynnych Avatar Studios w Nowym Jorku, pod czułym okiem Jamesa Farbera. Cały program płyty wyszedł spod ręki Jakoba Bro, który jako jeden z trzech muzyków występuje we wszystkich utworach. Dziewięć kompozycji, których nie da się przypisać jakiemuś jazzowemu gatunkowi, ujawnia niezwykły talent tego muzyka. Są one zarazem przejmujące jak i filigranowe, urzekają powściągliwymi i klarownymi improwizacjami poszczególnych muzyków. Żaden z występujących muzyków nie słynie z jazzowego rozgadania, tak często występującego w fusion jazzie, ale nawet jak na nich wykazują się tutaj ogromnym skupieniem, operują bardzo oszczędnymi środkami uzyskując w ten sposób piorunujący efekt. Jakob Bro generalnie to muzyk, który w swojej pracy stosuje zasadę 'czym mniej, tym lepiej', co w połączeniu z bardzo nowoczesną harmonią, dramaturgią i melodyką utworów daje muzyce absolutnie unikalną wartość.

autor: Andrzej Majak

Bill Frisell: guitar

Kurt Rosenwinkel: guitar

Jakob Bro: guitar

Chris Cheek: tenor saxophone

Mark Turner: tenor saxophone

Jesper Zeuthen: alto saxophone

Andrew D'Angelo: bass clarinet

Ben Street: bass

Paul Motian: drums

1. Sound Flower
2. Origin

3. The Boy From Saladan

4. Romantics

5. Duke Ellington Boulevard

6. Waltzing Trees

7. Reconstructing A Dream

8. Drumscapes

9. Eugenie

Jacob Bro / Cris Cheek / Rune Borup - Chinatown, 2006

płyta do kupienia na multikutli.com

Jacob Karlzon 3 [Jacob Karlzon / Hans Andersson / Jonas Holgersson] "The Big Picture", STUNT, 2011

2011-04-19T02:36:00.000-07:00

Jacob Karlzon 3 [Jacob Karlzon / Hans Andersson / Jonas Holgersson] "The Big Picture", STUNT 2011, STUCD11032.

Ten szwedzki pianista zdaje sie iść drogą wyznaczoną przez Esbjorna Svenssona, którego EST Trio odniosło światowy sukces. Dla jednych jednak Esbjorn Svensson na swoim ostatnim albumie 'Leucocyte' zabrnął w ślepą uliczkę, dla innych wyznaczył nowy kierunek. Płyta 'The Big Picture' Jacob Karlzon 3 to zdecydowanie propozycja dla tych pierwszych, którzy z płytą 'Leucocyte' raczej się rozminęli. Lider, pianista i dostarczycie większości kompozycji, które weszły na krążek to postać w Szwecji doskonale znana, wystarczy wspomnieć tytuł 'Jazzowego Muzyka Roku 2010', w tym samym roku otrzymał zaszczytną 'Django d'Or award for Contemporary Star of Jazz'. Od 1999 roku Karlzon towarzyszy wokalistce Viktori Tolstoy, będąc cichym bohaterem jej sukcesu. Jest ważnym elementem Peter Asplund's Quartet, którego płyta 'Den Gyldne Skive' otrzymała nagrodę 'Te Golden Disc'. Ostatnio akompaniuje duńskiej wokalistce Hanne Boel, z którą Jacob Karlzon 3 nagrało wyśmienitą płytę 'The Shining of Things'. Karlzon nagrywał i koncertował z plejadą międzynarodowych gwiazd jazzu: Billy Cobham, Kenny Wheeler, Bob Berg, Tim Hagans, Jeff Ballard i Norma Winstone - oraz z licznymi skandynawskimi tuzami jak Caecilie Norby, Nils Landgren, Fredrik Lundin, Hans Ulrik, Tomas Franck, Silje Nergaard, Rigmor Gustafsson, Lina Nyberg, Tolvan Big Band i Anders Bergcrantz, którego płyta 'About Time' otrzymała w 2008 roku nagrodę 'Te Golden Disc'.

Energetyczna, klarowna muzyka, pięknie czysta forma, unikalna równowaga między ilością dźwięków, a ich oszczędną prostotą.

Płyta rozpoczyna się mroczno-melancholijnym 'The Big Picture', w którym bardzo melodyjny temat powraca kilkakrotnie w prawie niezmienionej postaci. Następnie 'Bakersfield Revisited' gdzie basowy temat rozwija się w kilku kierunkach, przeplatany subtelnymi improwizacjami i pozornymi zdwojeniami tempa. Trzeci to 'Maniac' z muzycznego filmu w reżyserii Adriana Lyne'a 'Flashdance', zagrany w romantycznej estetyce, z przejmującą, powściągliwą i piękną improwizacją pianisty. Płyta rozwija się w sposób bardzo przemyślany, ma swoje punkty kulminacyjne, jednym z nich z pewnością jest kapitalna interpretacja klasyka U2 'In God's Country' z płyty 'The Joshua Tree'. Znakomity dźwięk, za który odpowiedzialny jest Lars Nilsson, w którego Nilento Studio in Gothenburg materiał został nagrany. Fortepian ma pełne brzmienie, a kontrabas świetnie zachowany balans między mięsistością, a miękkością. Perkusja jest dość blisko, jest intymna, ale brzmi to świetnie. Nagrania są wypełnione, soczyste i namacalne. Bardzo ładnie uchwycono także dynamikę poszczególnych instrumentów.

autor: Mateusz Matyjak

Jacob Karlzon: piano, rhodes, organ, keyboards, programming

Hans Andersson: bass

Jonas Holgersson: drums, percussion

1. The Big Picture 5:16
2. Bakersfield Revisited 6:38
3. Maniac 8:19
4. On The Horizon 7:25
5. In God's Country 6:36
6. Newbie 5:56
7. Ma Salama 5:48
8. Utopian Folksong 5:55
9. At The End Of The Day 2:06

Jacob Karlzon 3 - Maniac

płyta do kupienia na multikutli.com

Oluyemi Thomas / Sirone / Michael Wimberly "Beneath Tones Floor", NoBusiness Records, 2010

2011-04-18T04:33:00.000-07:00

Oluyemi Thomas / Sirone / Michael Wimberly "Beneath Tones Floor", NoBusiness Records 2010, NBCD20.

Jak jest napisane na internetowej stronie wydawnictwa, to ostatnie nagranie legendarnego basisty free jazzowej sceny lat siedemdziesiątych - Sirone'a. Ale jest ono interesujące nie ze względu na jego dokumentalną wartość, ale muzyczną zawartość krążka. Miłośników tego gatunku pewnie nie będzie trzeba przekonywać do sięgnięcia po to nagranie, ale wszystkim innym postaram się je nieco przybliżyć. Materiał został zarejestrowany w trio z dwoma muzykami związanymi ze sceną free zachodniego wybrzeża - perkusistą Michaelem Wimberly oraz multiinstrumentalistą, znanym z nagrań chociażby dla krakowskiego NotTwo - Oluyemi Thomasem. I chociaż do czynienia mamy tu z wolną improwizacją - niema tu komponowanych tematów - to bohaterem i liderem tria jest bez wątpienia kontrabasista. To on stymuluje poczynienia partnerów, rozdziela role w zespole, chociaż nie determinuje brzmienia tria. I chociaż tym razem ogranicza się on tylko do swojego głównego instrumentu (nie chwyta za flet ani nie udziela się wokalnie), to inwencji mu nie brakuje. Stosuje rozmaite techniki gry - arco, ale także gra jednym lub dwoma smyczkami. W tym ostatnim przypadku jednym gra często poniżej mostka, co daje niezwykły, nieco aharmoniczny, i nie do końca kontrolowany przez instrumentalistę efekt. Najciekawsze są te fragmenty, gdy Oluyemi Thomas chwyta za musette - instrument z rodziny obojów, zwany także "obojem piccolo". Muzyka zyskuje wtedy nieco etnicznego wymiaru, bowiem brzmienie tego instrumentu kojarzy się mocno (w moim odczuciu) z muzyką arabską. Nie ma na tej płycie free jazzowego szaleństwa, natomiast próżno także szukać melodyki. Dla nagrań Thomasa to zresztą cecha charakterystyczna, chociaż Sirone przyzwyczaił nas do czegoś innego. I w jego grze ta melodyjna fraza wciąż jeszcze jest obecna, ale nie determinuje poczynań partnerów. Polecam tę płytę gorąco, nie tylko miłośnikom spadkobierców "Wielkiej Czarnej Muzyki" - chociaż nawiązań do tej ostatniej tu nie brakuje.

autor: Marek Zając

Oluyemi Thomas: bass clarinet, flute, soprano, musette, percussion
Sirone: bass
Michael Wimberly: drums, percussion

1. Beneath Tones Floor 6:47
2. ... where Sacred Lives 3:37
3. Mystic Way 6:36
4. Reflections Of Silence, Painting Silence, Images Of Silence 9:27
5. Dream Worlds 3:22
6. Newest Happiness and Joy 3:23
7. Rotation 360 Degrees Hummingbird 6:49
8. Heavenly Wisdom 8:50
9. Silence On The Move 6:35
10. Spirit Of Ifa 6:43

płyta do kupienia na multikutli.com